ବିଜୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କର

ନ୍ୟାୟ ଓ ଲାଳସା। ବଳିଦାନ ଅପେକ୍ଷା ଯଥାର୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମ ପିତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ, ଏବଂ ଗରିବର କ୍ରନ୍ଦନରେ କାନ ବନ୍ଦ କଲେ ତୁମର ନିଜ କ୍ରନ୍ଦନର ଉତ୍ତର ମିଳେ ନାହିଁ। ଲାଳସା ଅଳସୁଆକୁ ସିଧାସଳଖ ମାରିଦିଏ। ଦୁଇଥର ଏହା କହେ ଯେ କଳହପ୍ରିୟ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଗୋଟିଏ ଘରେ ରହିବା ଅପେକ୍ଷା ଛାତର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ରହିବା ଭଲ।

ଅଧ୍ୟାୟ 21।

ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଜଳସ୍ରୋତ ସ୍ଵରୂପ; ସେ ଯେଉଁଆଡ଼େ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେଆଡ଼େ ତାହା ଫେରାନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାର୍ଗ ତାହାର ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯଥାର୍ଥ ବୋଧ ହୁଏ, ମାତ୍ର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ହୃଦୟ ତୌଲନ୍ତି। ଯଜ୍ଞ ଅପେକ୍ଷା ଧର୍ମ ଓ ନ୍ୟାୟ ଆଚରଣ କରିବା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଅଧିକ ସନ୍ତୋଷଜନକ। ଗର୍ବିତ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଅହଙ୍କାରୀ ହୃଦୟ— ଦୁଷ୍ଟର ପ୍ରଦୀପ—ପାପ ଅଟେ। ଉଦ୍ୟୋଗୀର ସଂକଳ୍ପ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟକୁ ନେଇଯାଏ, ମାତ୍ର ଯେଉଁମାନେ ଚଞ୍ଚଳ, ସେ ସମସ୍ତେ ଦରିଦ୍ରତାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଜିହ୍ଵା ଦ୍ଵାରା ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବା କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ବାଷ୍ପ, ମୃତ୍ୟୁଜନକ ଫାନ୍ଦ ସ୍ଵରୂପ। ଦୁଷ୍ଟର ଦୌରାତ୍ମ୍ୟ ତାହାକୁ ଟାଣି ନେଇଯିବ, କାରଣ ସେ ନ୍ୟାୟ ଆଚରଣ କରିବାକୁ ଅସମ୍ମତ ହୁଏ। ଦୋଷୀ ଲୋକର ମାର୍ଗ କୁଟିଳ, ମାତ୍ର ଶୁଚି ଲୋକର ଆଚରଣ ସରଳ। କଳହକାରିଣୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ସହଭାଗ ଗୃହରେ ବାସ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ଛାତର କୋଣରେ ବାସ କରିବା ଭଲ। ଦୁଷ୍ଟର ପ୍ରାଣ ମନ୍ଦକୁ ବାଞ୍ଛା କରେ; ତାହାର ପ୍ରତିବାସୀ ତାହାର ଦୃଷ୍ଟିରେ କୃପା ପାଏ ନାହିଁ। ନିନ୍ଦକ ଦଣ୍ଡିତ ହେଲେ, ନିର୍ବୋଧ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ; ଜ୍ଞାନୀ ଶିକ୍ଷା ପାଇଲେ, ସେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରେ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ସେହି ଧାର୍ମିକ, ଦୁଷ୍ଟର ଗୃହକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରନ୍ତି ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି। ଯେ ଦୀନହୀନର କ୍ରନ୍ଦନ ପ୍ରତି ଆପଣା କର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଦ କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଡାକି କୌଣସି ଉତ୍ତର ପାଇବ ନାହିଁ। ଗୋପନରେ ଦତ୍ତ ଉପହାର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ କରେ, ଆଉ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚାଯାଇଥିବା ଲାଞ୍ଚ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କୋପ ପ୍ରଶମିତ କରେ। ନ୍ୟାୟ ସାଧିତ ହେଲେ, ତାହା ଧାର୍ମିକ ପ୍ରତି ଆନନ୍ଦଜନକ, ମାତ୍ର ଅଧର୍ମାଚାରୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆତଙ୍କ ସ୍ଵରୂପ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିର ମାର୍ଗରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେ ମୃତମାନଙ୍କ ସମାଜରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବ। ଯେ ଭୋଗବିଳାସକୁ ଭଲ ପାଏ, ସେ ଦରିଦ୍ର ହେବ; ଯେ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଓ ତୈଳକୁ ଭଲ ପାଏ, ସେ କେବେ ଧନୀ ହେବ ନାହିଁ। ଦୁଷ୍ଟ ଧାର୍ମିକ ନିମନ୍ତେ ମୁକ୍ତିପଣ ହୁଏ, ଆଉ ବିଶ୍ୱାସଘାତକ ସରଳ ଲୋକ ନିମନ୍ତେ। କଳହକାରିଣୀ ଓ କ୍ରୋଧିନୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ବାସ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ମରୁଭୂମିରେ ବାସ କରିବା ଭଲ। ଜ୍ଞାନୀର ଗୃହରେ ବହୁମୂଲ୍ୟ ଧନ ଓ ତୈଳ ଥାଏ, ମାତ୍ର ମୂର୍ଖ ଆପଣାର ସର୍ବସ୍ଵ ଗ୍ରାସ କରେ। ଯେ ଧାର୍ମିକତା ଓ ଦୟାର ଅନୁଧାବନ କରେ, ସେ ଜୀବନ, ଧାର୍ମିକତା ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇବ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ବୀରମାନଙ୍କ ନଗର ଆରୋହଣ କରେ ଓ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ଦୁର୍ଗ ଭୂମିସାତ୍‍ କରେ। ଯେ ଆପଣା ମୁଖ ଓ ଜିହ୍ଵାକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଆପଣାକୁ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଦ୍ଧତ ଅହଙ୍କାରରେ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଗର୍ବିତ ଓ ଅହଙ୍କାରୀ ଲୋକର ନାମ “ନିନ୍ଦକ” ଅଟେ। ଅଳସୁଆ ଲୋକର ବାଞ୍ଛା ତାହାକୁ ବଧ କରେ, କାରଣ ତାହାର ହସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅସମ୍ମତ ହୁଏ। ସାରାଦିନ ବାଞ୍ଛା ବଢ଼ିଥାଏ, ମାତ୍ର ଧାର୍ମିକ ଦାନ କରେ ଓ ପଛେଇ ଯାଏ ନାହିଁ। ଦୁଷ୍ଟର ଯଜ୍ଞ ଘୃଣାଯୋଗ୍ୟ—ଦୁଷ୍ଟ ଅଭିପ୍ରାୟରେ ଆଣିଲେ ତାହା ଆହୁରି କେତେ ଅଧିକ। ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ବିନଷ୍ଟ ହେବ, ମାତ୍ର ଯେ ଶୁଣେ, ସେ ସ୍ଥାୟୀ ପ୍ରଭାବରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେବ। ଦୁଷ୍ଟ ଆପଣା ମୁଖ କଠିନ କରେ, ମାତ୍ର ସରଳ ଲୋକ ଆପଣା ପଥ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରେ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଠିଆ ହୋଇପାରିବା ଭଳି କୌଣସି ଜ୍ଞାନ, କୌଣସି ବୁଦ୍ଧି, କୌଣସି ମନ୍ତ୍ରଣା ନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧ ଦିନ ନିମନ୍ତେ ଅଶ୍ୱ ସୁସଜ୍ଜିତ କରାଯାଏ, ମାତ୍ର ବିଜୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କର।