ዓወት ናይ ኣቦና እዩ

ፍርድን ትምኒትን። ቅንዕና ምግባር ካብ መስዋእቲ ንኣቦና ኣዝዩ የሐጕሶ፥ እዝንኻ ካብ ድኻ ምዕፃው ከዓ ኣውያትካ ከይምለስ ይገብር። ትምኒት ንሃካይ ሰብ ብቕፅበት ይቐትሎ። ክልተ ግዜ ከዓ፥ ምስ መጎኛ ሰበይቲ ኣብ ሓባር ገዛ ካብ ምንባር፥ ኣብ መኣዝን ናሕሲ ምንባር ከም ዝሔሽ ይብል።

ምዕራፍ 21።

ልቢ ንጉስ ኣብ ኢድ ኣቦና ሩባ ማይ እዩ፤ ናብ ዝደለዮ ኵሉ ድማ የቕንዖ። መንገዲ ሰብ ኵሉ ኣብ ቅድሚ ዓይኑ ቅኑዕ ይመስል፥ ኣቦና ግና ንልቢ ይምዝን። ቅንዕናን ፍርድን ምግባር፥ ካብ መስዋእቲ ንኣቦና ኣዝዩ የሐጕሶ። ዕቡይ ዓይንን ዕቡይ ልብን፥ መብራህቲ ሓጥኣን፥ ሓጢኣት እዩ። ሓሳብ ትጉህ ብርግፅ ናብ ፅጋብ የብፅሕ፥ ህዉኽ ዝኾነ ዅሉ ግና ናብ ስእነት ይበፅሕ። ብልሳን ሓሶት ሃብቲ ምእካብ፥ ጊዜያዊ ተኖን መፈንጠር ሞትን እዩ። ዓመፅ ሓጥኣን ይስሕቦም፥ ፍርዲ ምግባር ስለ ዝኣበዩ። መንገዲ በዳሊ ጠዋይ እዩ፥ ግብሪ ንፁህ ግና ቅኑዕ እዩ። ምስ መጎኛ ሰበይቲ ኣብ ሓባር ገዛ ካብ ምንባር፥ ኣብ መኣዝን ናሕሲ ምንባር ይሔሽ። ነፍሲ ሓጥእ ክፍኣት ትምነ፥ ብፃዩ ኣብ ቅድሚ ዓይኑ ምሕረት ኣይረክብን። መላገፂ ምስ ዝቕፃዕ፥ ህፃን ይጥበብ፤ ጥበበኛ ምስ ዝምሃር፥ ፍልጠት ይረክብ። ኣቦና እቲ ፃድቕ፥ ንገዛ ሓጥኣን የስተብህል፥ ንሓጥኣን ድማ ናብ ጥፍኣት የብፅሖም። ነውያት ድኻ እዝኑ ዝዓፅ፥ ንሱውን ክፅውዕ እዩ ግና ኣይመለሰሉን። ብስዉር ዝተውሃበ ህያብ ንቝጥዓ የህድእ፥ ኣብ ሕቚፊ ዝኣቱ ጉቦ ድማ ነኽቢድ ቍጥዓ የህድእ። ፍርዲ ምስ ዝግበር፥ ንፃድቃን ታሕጓስ እዩ፥ ንገበርቲ ክፍኣት ግና ፍርሓት እዩ። ካብ መንገዲ ምስትውዓል ዝጠፍአ ሰብ፥ ኣብ ጉባኤ ምዉታት ክዓርፍ እዩ። ተድላ ዝፈቱ ድኻ ክኸውን እዩ፥ ወይንን ዘይትን ዝፈቱ ድማ ከቶ ኣይህብትምን። ሓጥእ ንፃድቕ ቤዛ ይኸውን፥ ከዳዕ ድማ ንቅኑዕ። ምስ መጎኛን ቍጡዕን ሰበይቲ ካብ ምንባር፥ ኣብ ምድረ በዳ ምንባር ይሔሽ። ክቡር ገንዘብን ዘይትን ኣብ ገዛ ጥበበኛ ኣሎ፥ ዓሻ ግና ዘለዎ ዅሉ ይውሕጥ። ፅድቅን ምሕረትን ዝስዕብ፥ ህይወትን ፅድቅን ክብርን ይረክብ። ጥበበኛ ናብ ከተማ ሓያላት ይድይብ፥ ነቲ ዝተኣመኑሉ ዕርዲ ድማ የፍርሶ። ኣፉን ልሳኑን ዝሕሉ፥ ንነፍሱ ካብ ፀገም ይሕሉ። “መላገፂ” ዝብል ስም፥ ናይቲ ብዘይልክዕ ትዕቢት ዝዓዪ ዕቡይን ትዕቢተኛን እዩ። ትምኒት ሃካይ ሰብ ይቐትሎ፥ ኣእዳዉ ምስራሕ ስለ ዝኣበዩ። ምሉእ መዓልቲ ትምኒት ይውስኽ፥ ፃድቕ ግና ይህብ እምበር ኣይክልክልን። መስዋእቲ ሓጥኣን ርኹስ እዩ፥ ብክፉእ ሓሳብ ምስ ዝቐርብ ደኣ ኽንደይ ኢሉ። ሓሳዊ ምስክር ክጠፍእ እዩ፥ ዝሰምዕ ሰብ ግና ንሓዋሩ ይምስክር። ሓጥእ ገፁ የትርር፥ ቅኑዕ ግና ንመንገዱ ያስተውዕል። ኣብ ቅድሚ ኣቦና ደው ክብል ዝኽእል ጥበብ የለን፥ ምስትውዓል የለን፥ ምኽሪ የለን። ፈረስ ንመዓልቲ ውግእ ይዳሎ፥ ዓወት ግና ናይ ኣቦና እዩ።