Meni ortingdan yetakla

Kelin bilan uning sevgilisi oʻrtasidagi, uyalmasdan kuylangan sevgi qoʻshigʻi. Muqaddas Yozuv sifatida azaldan oʻqilganidek, u Otamizning Oʻz xalqiga boʻlgan sevgisiga — oʻlimdek kuchli sevgiga — darcha ochadi.

1-bob.

Qoʻshiqlar qoʻshigʻi, bu Sulaymonnikidir. ^a Qani, u meni labining boʻsalari bilan oʻpsin — chunki sening sevging maydan afzaldir. Sening moylaring xushboʻy; isming toʻkilgan atir — ajab emaski, qizlar seni sevishadi. Meni ortingdan yetakla; yuguraylik. Shoh meni oʻz xonalariga olib kirdi. Biz sendan quvonib, shodlanamiz; sevgingni maydan afzal deb maqtaymiz — seni sevishlari bejiz emas.

Men qoramagʻiz, ammo koʻhlikman, ey Quddus qizlari, Qedar chodirlariday, Sulaymon pardalariday. ^b Qoraligʻim uchun menga tikilib qaramanglar, chunki quyosh meni qoraytirdi. Onamning oʻgʻillari mendan gʻazablandi; meni uzumzorlarga qorovul qilishdi, biroq oʻz uzumzorimni asray olmadim. Ayt menga, ey qalbim sevgan zot, podangni qayerda boqasan, tush chogʻida uni qayerda dam oldirasan — nega men sheriklaring podalari yonida yuzini yopingan ayolday boʻlib yurishim kerak? ^c

Agar bilmasang, ey ayollar aro eng goʻzali, poda izlaridan yur, echki uloqlaringni choʻponlar chodirlari yonida boq. Seni, ey sevgilim, Firʼavn aravalari orasidagi biyaga oʻxshataman. Yonoqlaring taqinchoqlar bilan koʻrkam, boʻyning javohir shodalari bilan goʻzal.

Biz senga kumush bilan bezatilgan oltin taqinchoqlar yasaymiz. Shoh oʻz dasturxonida oʻtirar ekan, atirim xushboʻy hidini taratdi. ^d Suyuklim men uchun koʻkraklarim orasida yotgan bir xalta mirradir. Suyuklim men uchun En-Gedi uzumzorlaridagi bir shingil xina gulidir. ^e

Naqadar goʻzalsan, ey sevgilim — naqadar goʻzal! Koʻzlaring kaptarday. Naqadar goʻzalsan, ey suyuklim — chindan ham yoqimlisan! Toʻshagimiz koʻm-koʻkdir.

Uyimizning toʻsinlari sadrdan, vassalarimiz sarvdandir.

Izohlar

^aQoʻshiq 1:1 — Sulaymon qoʻshigʻi — kelin bilan kuyov oʻrtasidagi nikoh sevgisini kuylaydigan sheʼriy asardir. Masihiylik anʼanasida esa azaldan bu qoʻshiqda Otamizning Iso orqali Oʻz xalqiga boʻlgan sevgisi ham eshitilgan — Iso Oʻzini Oʻz Kelini uchun fido qilgan Kuyovdir.
^bQoʻshiq 1:5 — Qedar — chodirlarini qora echki junidan toʻqigan sahro xalqi edi; kelin oʻzining quyoshda qoraygan terisini ularning goʻzal qora chodirlariga qiyoslamoqda.
^cQoʻshiq 1:7 — Begona kishining podalari yonida yuzini yopib, yolgʻiz kezib yurgan ayolni hamrohsiz, begona bir kimsa deb bilishardi — kelin aslo bunday koʻrinishni istamaydi.
^dQoʻshiq 1:12 — Nard — uzoq yurtlardan keltirilgan qimmatbaho, xushboʻy moy edi; keyinchalik Iso dafn etilishidan oldin Uning ustiga quyilgan oʻsha qimmat atir ham shu edi.
^eQoʻshiq 1:14 — En-Gedi — Oʻlik dengiz yonidagi chuchuk suvli voha boʻlib, qaqragan sahro oʻrtasidagi serob, muattar bogʻlari bilan mashhur edi.