Ziklag Dirurug jeung Kulawargana Katawan

Daud mulih ka Ziklag, kotana geus kaduruk, sakabéh kulawarga dibawa kabur, malah anak buahna sorangan ngobrolkeun rék ngarajam manéhna; anjeunna nguatkeun diri di Rama urang. Saurang budak urang Mesir anu kalaparan nuduhkeun jalan ka gerombolan rampog. Sagala rupa kapulangkeun deui, sarta jalma-jalma anu kacapéan anu tinggaleun meunang bagian anu sarua.

Pasal 30.

David jeung anak buahna narepi ka Ziklag dina poe katilu; urang Amalek geus ngarurug tanah Negeb jeung Ziklag, narajang tuluy ngaduruk kotana, sarta narawan kaum awewe katut sakabeh jelema di dinya, ti nu ngora nepi ka nu kolot; taya saurang ogé anu dipaehan, ngan dibarawa dibawa indit terus arindit. Sanggeus David jeung anak buahna narepi ka kota, kabéh geus kaduruk ku seuneu — pamajikan, anak lalaki, jeung anak awewe geus katawan. Tuluy David jeung rahayatna ngagerung ceurik nepi ka leungit tanagana teu kuat ceurik deui. Dua pamajikan David ogé katawan, nya eta Ahinoam ti Yisreel jeung Abigail, randa Nabal urang Karmel. David kacida sedihna — rahayat ngaromong rék maledogan anjeunna ku batu, saban jalma peurih haténa mikiran anak-anakna lalaki jeung awewe — tapi David neguhkeun angen-angenna dina Rama urang.

David nyarita ka Imam Abyatar, anak Ahimelek, “Bawa ka dieu epod téh.” Tuluy Abyatar mawa epod ka David.

David unjukan ka Rama urang, “Dupi abdi kedah ngudag gorombolan perampok ieu? Kahontal moal ku abdi?” Waler Mantenna, “Udag. Maneh tangtu bakal nyusul maranéhna sarta bakal nyalametkeun sakabéhna.”

Tuluy David jeung anak buahna anu genep ratus urang nepi ka Lebak Besor, aya sabagian anu tinggaleun di dinya. David terus ngudag jeung opat ratus urang; anu dua ratus tinggal, lantaran geus teu kuat deui meuntas Lebak Besor. Maranéhna manggih hiji urang Mesir di tegalan, tuluy dibawa ka David, dibéré roti jeung cai. Manéhna dibéré sapotong odol buah kondang jeung dua gagandu kismis. Sanggeus didahar, pulih deui tanagana — geus tilu poé tilu peuting manéhna teu dahar roti jeung teu nginum cai. David naros, “Maneh téh badéga saha? Ti mana asalna?” Témbalna, “Abdi jalma ngora urang Mesir, badéga hiji urang Amalek. Dunungan abdi ngantunkeun abdi tilu poé ka tukang, lantaran abdi gering.

Kaula sadaya ngarurug tanah Negeb urang Kret, wewengkon Yuda, jeung Negeb Kaleb, sarta ngaduruk Ziklag ku seuneu.”

David naros, “Daék teu maneh nganteur kuring ka gorombolan perampok téh?” Walonna, “Sumpah heula ka abdi demi Allah, yén anjeun moal maéhan abdi atawa nyerenkeun abdi ka dunungan abdi, tangtu ku abdi dianteur ka maranéhna.”

Tuluy urang Mesir téh nganteur David ka handap, breh maranéhna pasambriang di sakuliah tanah, keur dalahar, nginum, jeung suka-suka ngarayakeun lantaran loba pisan jarahan anu geus dibawa ti tanah urang Pelisti jeung tanah Yuda. David neunggeul maranéhna ti wanci sareupna nepi ka soréna poé isukna; ngan opat ratus jalma ngora anu numpak onta anu bisa kabur. Sagala rupa anu geus dirampas ku urang Amalek dicandak deui ku David, kitu deui dua pamajikanana disalametkeun. Taya saeutik-eutik ogé anu leungit — boh nu leutik boh nu gedé, anak lalaki, anak awewe, jarahan, atawa naon baé anu geus karampas — kabéh dibawa balik deui ku David. David ogé nyokot sakabéh domba jeung sapi; anak buahna ngagiring ti hareupeun ingon-ingon séjénna, bari ngaromong, “Ieu jarahan David.”

David tepung jeung dua ratus jalma anu tadi geus teu kaduga nuturkeun anjeunna, anu tinggaleun di Lebak Besor. Maranéhna kalaluar rék mapag David jeung rahayatna; David ngabageakeun maranéhna basa geus deukeut. Tapi sakabéh jalma jahat jeung teu guna di antara pangiring David ngaromong, “Ku lantaran maranéhna henteu milu jeung urang, urang moal méré jarahan anu geus kacandak deui ka maranéhna — ngan masing-masing meunang pamajikan jeung anak-anakna baé, pék bawa indit.”

Tapi saur David, “Ulah kitu, dulur-dulur, kana naon anu geus dipaparinkeun ku Rama urang ka urang. Mantenna anu geus ngajaga urang sarta geus nyerenkeun gorombolan perampok anu narajang urang kana leungeun urang. Saha anu rék nurut ka maraneh dina perkara ieu? Anu indit ka medan perang jeung anu tinggal ngajaga barang-barang, bagianana sarua.” Ti saprak poé éta, David netepkeun hal éta jadi aturan jeung katetepan pikeun Israil, anu lumaku nepi ka ayeuna.

Sanggeus David nepi ka Ziklag, anjeunna ngirimkeun jarahan ka para kokolot Yuda, nya babaturanana, bari ngaromong, “Ieu kado keur aranjeun tina jarahan musuh-musuh Rama urang.” Dikirimkeun ka nu di Betel, ka nu di Ramot Negeb, jeung ka nu di Yatir; ka nu di Aroér, Sipmot, jeung Éstémoa; ka nu di Rakhal, ka nu di kota-kota urang Yérahmeel jeung urang Kéni; ka nu di Horma, Bor-Asan, jeung Atakh; jeung ka nu di Hébron sarta ka sakabéh tempat anu kungsi disinggahan ku David jeung anak buahna.