اول سموئيل 30 FHB Father's Heart Bible™

30 ¹داؤد او د هغۀ خلق په دريم ورځ ضِقلاج ته راغلل. عمالِقيانو په نجب او ضِقلاج باندې حمله کړې وه، په هغې يې حمله کړې وه او سوزولې يې وه، ²او ښځې او هر څوک چې هلته وُو، وړوکى وى کۀ غټ، هغوئ يې اسير کړل. هيڅوک يې ونۀ وژلو، خو بوتلل يې او په خپله لار لاړل. ³داؤد او د هغۀ خلق ښار ته راغلل چې په اور سوزولے شوے وو، او د هغوئ ښځې، زامن او لوڼه اسير شوى وُو. ⁴داؤد او د هغۀ سره خلقو خپل اوازونه پورته کړل او دومره وژړل چې نور په هغوئ کښې د ژړا طاقت پاتې نۀ شو. ⁵د داؤد دواړه ښځې هم اسيرې شوې وې، اخينوعم چې د يزرعيل وه او ابيجيل چې د کرمل د نابال کونډه وه. ⁶داؤد ډېر پرېشانه شو، ځکه چې خلقو د هغۀ د سنګسار کولو خبرې کولې، ځکه چې هر څوک د خپلو زامنو او لوڼو په غم کښې غمژن وو، خو داؤد خپل ځان په زمونږ پلار کښې مضبوط کړو.

⁷داؤد ابياتار کاهِن ته چې د اخيمَلِک زوئ وو ووئيل چې، ”ايفود ماته راوړه.“ نو ابياتار داؤد ته ايفود راوړو.

⁸داؤد د زمونږ پلار نه پوښتنه وکړه چې، ”ايا زۀ به د دې حمله کوونکو پسې لاړ شم؟ ايا زۀ به هغوئ ونيسم؟“ هغوئ وفرمائيل چې، ”پسې لاړ شه. تۀ به يقيناً هغوئ ونيسې او هر څوک به خلاص کړې.“

⁹نو داؤد او د هغۀ شپږ سوه سړى د بسور دَرې ته راغلل، چرته چې ځنې کسان پاتې شو. ¹⁰داؤد د څلور سوه سړو سره تعاقب وکړو، دوه سوه کسان پاتې شو ځکه چې دومره ستړى وُو چې د بسور دَرې نه يې نۀ شول پورېدلے. ¹¹هغوئ په پټو کښې يو مصرى وموندلو، هغه يې داؤد ته راوستلو او ډوډۍ او اوبۀ يې ورکړې. ¹²هغوئ د انځرو د ګوزارى يوه ټوټه او د کشمشو دوه ګونې ورکړې. هغۀ وخوړل او طاقت يې بيا راغلو، ځکه چې درې ورځې او درې شپې يې نۀ ډوډۍ خوړلې وه او نۀ اوبۀ څښلې وې. ¹³داؤد پوښتنه وکړه چې، ”تۀ د چا يې؟ د کومه يې؟“ هغۀ ووئيل چې، ”زۀ يو مصرى ځوان يم، د يو عمالِقى غلام. زما مالِک درې ورځې مخکښې زۀ پرېښودم، ځکه چې زۀ ناجوړه شوم.

¹⁴مونږ د کرېتيانو په نجب باندې، د يهوداه په علاقه او د کالِب په نجب باندې حمله وکړه، او ضِقلاج مو په اور وسوزولو.“

¹⁵داؤد ووئيل چې، ”ايا تۀ به ما د دې حمله کوونکو ډلې ته بوزې؟“ هغۀ ووئيل چې، ”د خُدائ پاک قسم راکوه چې نۀ به ما وژنې او نۀ به ما خپل مالِک ته سپارې، نو زۀ به تا هغوئ ته بوزم.“

¹⁶نو مصرى داؤد ښکته بوتلو، او هلته هغوئ وُو، په ټوله زمکه خواره وره، خوراک يې کولو، څښاک يې کولو او د هغه ډېر مالِ غنيمت په خوشحالۍ کښې وُو چې د فلِستيانو او يهوداه د ملک نه يې راوړے وو. ¹⁷داؤد د ماښام د تيارې نه د بلې ورځې تر ماښامه پورې هغوئ ووژل. يواځې څلور سوه ځوانان خلاص شو چې په اوښانو سور وتښتېدل. ¹⁸داؤد هغه هر څۀ بيا موندل چې عمالِقيانو وړى وُو، او خپلې دواړه ښځې يې خلاصې کړې. ¹⁹هيڅ شے نۀ وو ورک شوے، نۀ وړوکے او نۀ غټ، نۀ زامن او نۀ لوڼه، نۀ مالِ غنيمت او نۀ کوم بل څيز چې وړے شوے وو. داؤد دا ټول بيا راوستل. ²⁰داؤد ټولې رمې او غله ونيولې، او د هغۀ سړو هغه د نورو څارويو نه مخکښې بوتلل او وې وئيل چې، ”دا د داؤد مالِ غنيمت دے.“

²¹داؤد هغه دوه سوه سړو ته راغلو چې دومره ستړى وُو چې د هغۀ پسې يې نۀ شول راتلے او د بسور دَرې کښې پاتې شوى وُو. هغوئ د داؤد او د هغۀ خلقو د ملاقات دپاره راووتل، او کله چې هغه نزدې شو، سلامتى يې ورته وکړه. ²²خو د داؤد د ملګرو نه ټولو بدکارو او بې‌کاره سړو ووئيل چې، ”ځکه چې دوئ زمونږ سره نۀ وُو تلى، نو مونږ به دوئ ته د بيا موندلى مالِ غنيمت نه هيڅ نۀ ورکوو، يواځې د هر سړى ښځه او بچى، چې هغوئ يې بوزى او لاړ شى.“

²³خو داؤد ووئيل چې، ”زما وروڼو، د هغه څۀ سره داسې مۀ کوئ چې زمونږ پلار مونږ ته راکړى دى. هغۀ مونږ وساتلو او هغه حمله کوونکى چې راباندې راغلى وُو، زمونږ په لاس کښې يې راکړل. ²⁴دې خبره کښې به څوک ستاسو خبره منى؟ هغه څوک چې جنګ ته ځى او هغه څوک چې د سامان سره پاتې کيږى، دواړه برابر برخه اخلى.“ ²⁵د هغې ورځې نه داؤد دا د اِسرائيل دپاره يو قانون او حُکم جوړ کړو چې تر نن ورځې پورې دے.

²⁶کله چې داؤد ضِقلاج ته راغلو، هغۀ د يهوداه مشرانو ته چې د هغۀ دوستان وُو، د مالِ غنيمت نه څۀ راولېږل او وې وئيل چې، ”دا د زمونږ پلار د دښمنانو د مالِ غنيمت نه تاسو ته يوه تحفه ده.“ ²⁷هغۀ هغه خلقو ته ولېږل چې په بيتايل کښې، د نجب په راموت کښې او په يتير کښې وُو، ²⁸هغو ته چې په عروعير، سِفموت او اِشتموع کښې وُو، ²⁹هغو ته چې په راکال کښې، د يرحمئيليانو او قينيانو په ښارونو کښې وُو، ³⁰هغو ته چې په حرماه، بور عسان او عتاک کښې وُو، ³¹او هغو ته چې په حبرون او هغه ټولو ځايونو کښې وُو چې چرته داؤد او د هغۀ سړى ګرځېدلى وُو.