1 Księga Samuela 30

30 ¹Dawid i jego ludzie przybyli do Siklag trzeciego dnia; a Amalekici napadli na Negeb i na Siklag, uderzyli na nie i spalili je, ²i wzięli do niewoli kobiety oraz wszystkich, którzy tam byli, od małego do wielkiego; nikogo nie zabili, lecz uprowadzili ich i poszli swoją drogą. ³Dawid i jego ludzie przybyli do miasta spalonego ogniem — a ich żony, synowie i córki zostali uprowadzeni do niewoli. ⁴Wtedy Dawid i lud, który był z nim, podnieśli głos i płakali, aż zabrakło im sił, by dalej płakać. ⁵Uprowadzone zostały także dwie żony Dawida: Achinoam z Jizreel i Abigail, wdowa po Nabalu z Karmelu. ⁶Dawid był w wielkiej rozterce, bo lud mówił o ukamienowaniu go, każdy bowiem był rozgoryczony z powodu swoich synów i córek; lecz Dawid umocnił się w naszym Ojcu.

⁷Dawid powiedział do kapłana Abiatara, syna Achimeleka: „Przynieś mi efod”. I Abiatar przyniósł Dawidowi efod.

⁸Dawid zapytał naszego Ojca: „Czy mam ścigać ten oddział napastników? Czy ich dogonię?”. On odpowiedział: „Ścigaj. Na pewno ich dogonisz i wszystkich uwolnisz”.

⁹Dawid wyruszył więc wraz z sześciuset swoimi ludźmi i przybyli nad potok Besor, gdzie część z nich pozostała. ¹⁰Dawid prowadził pościg z czterystu ludźmi; dwustu zaś pozostało, zbyt wyczerpanych, by przejść przez potok Besor. ¹¹W polu natknęli się na pewnego Egipcjanina, przyprowadzili go do Dawida i dali mu chleba i wody. ¹²Dali mu też kawałek placka figowego i dwie kiście rodzynków. Zjadł i wróciły mu siły, bo przez trzy dni i trzy noce nie jadł chleba ani nie pił wody. ¹³Dawid zapytał go: „Czyj jesteś i skąd pochodzisz?”. Odpowiedział: „Jestem młodym Egipcjaninem, niewolnikiem pewnego Amalekity. Mój pan porzucił mnie trzy dni temu, bo zachorowałem.

¹⁴Napadliśmy na Negeb Keretytów, na terytorium Judy i na Negeb Kaleba, a Siklag spaliliśmy ogniem”.

¹⁵Dawid zapytał go: „Czy zaprowadzisz mnie do tego oddziału napastników?”. Odpowiedział: „Przysięgnij mi na Boga, że mnie nie zabijesz ani nie wydasz w ręce mojego pana, a zaprowadzę cię do nich”.

¹⁶Egipcjanin zaprowadził go na dół, a oto rozproszyli się po całej okolicy, jedli, pili i świętowali z powodu ogromnego łupu, który zabrali z ziemi filistyńskiej i judzkiej. ¹⁷Dawid bił ich od zmierzchu aż do wieczora dnia następnego; uszło tylko czterystu młodych mężczyzn, którzy dosiedli wielbłądów i uciekli. ¹⁸Dawid odzyskał wszystko, co zabrali Amalekici, i uwolnił swoje dwie żony. ¹⁹Niczego nie brakowało — ani małego, ani wielkiego, ani synów, ani córek, ani łupu, ani niczego, co im zabrano; wszystko Dawid przywrócił. ²⁰Dawid zabrał też wszystkie owce i bydło; jego ludzie pędzili to stado przed resztą bydła, mówiąc: „To jest łup Dawida”.

²¹Dawid przybył do owych dwustu ludzi, którzy byli zbyt wyczerpani, by iść za nim, i których pozostawiono nad potokiem Besor. Wyszli oni na spotkanie Dawida i ludu, który był z nim; a gdy Dawid się zbliżył, pozdrowił ich. ²²Lecz wszyscy źli i nikczemni ludzie spośród tych, którzy szli z Dawidem, powiedzieli: „Skoro nie poszli z nami, nie damy im nic z odzyskanego łupu — tylko każdemu jego żonę i dzieci, niech je zabiorą i odejdą”.

²³Ale Dawid powiedział: „Nie czyńcie tak, moi bracia, z tym, co dał nam nasz Ojciec. On nas ochronił i wydał w nasze ręce ten oddział napastników, który na nas napadł. ²⁴Któż was posłucha w tej sprawie? Ten, kto idzie do bitwy, i ten, kto zostaje przy taborze, mają równy udział”. ²⁵Od tego dnia uczynił to Dawid ustawą i prawem dla Izraela, które trwa aż po dzień dzisiejszy.

²⁶Gdy Dawid przybył do Siklag, posłał część łupu starszym Judy, swoim przyjaciołom, mówiąc: „Oto dar dla was z łupu wrogów naszego Ojca”. ²⁷Posłał go tym, którzy byli w Betel, w Ramot w Negebie i w Jattir; ²⁸tym w Aroer, w Sifmot i w Esztemoa; ²⁹tym w Rachal, w miastach Jerachmeelitów i Kenitów; ³⁰tym w Chorma, w Bor-Aszan i w Atak; ³¹i tym w Hebronie oraz we wszystkich miejscach, po których Dawid wędrował wraz ze swoimi ludźmi.