1.سموئيل 30 FHB Father's Heart Bible™

30 ¹جڏهن داؤد ۽ سندس ماڻهو ٽئين ڏينهن ضقلغ پهتا، تڏهن ڏٺائون تہ عمالقين نجب ۽ ضقلغ تي حملو ڪري ان کي ساڙي ڇڏيو هو، ²۽ عورتن کي ۽ اتي جيڪي ننڍا وڏا هئا تن سڀني کي قيد ڪري ورتو هو؛ ڪنهن کي بہ نہ ماريائون، پر کين هڪالي پنهنجي واٽ ورتائون. ³جڏهن داؤد ۽ سندس ماڻهو شهر ۾ پهتا، تڏهن ڏٺائون تہ اهو باھ سان سڙي ويو هو، ۽ سندن زالون، پٽ ۽ ڌيئرون قيد ٿي ويون هيون. ⁴تڏهن داؤد ۽ سندس ماڻهن وڏي آواز سان روئڻ شروع ڪيو، ايستائين جو کين روئڻ جي بہ سگھ نہ رهي. ⁵داؤد جون ٻئي زالون بہ قيد ٿي ويون هيون، يزرعيلي اخينوعم ۽ ڪرمل جي نابال جي بيوه ابيجيل. ⁶داؤد ڏاڍو ڏکارو ٿيو، ڇاڪاڻ تہ ماڻهو کيس سنگسار ڪرڻ جون ڳالھيون ڪرڻ لڳا، ڇو تہ هر ڪنهن کي پنهنجن پٽن ۽ ڌيئرن لاءِ ڏک هو؛ پر داؤد اسان جي پيءُ ۾ پاڻ کي مضبوط ڪيو.

⁷داؤد ابياتر ڪاهن کي، جيڪو اخيمَلڪ جو پٽ هو، چيو تہ ”ايفود مون وٽ آڻ.“ ابياتر ايفود داؤد وٽ آندو.

⁸داؤد اسان جي پيءُ کان پڇيو تہ ”ڇا آءٌ انهيءَ لٽيندڙ ٽولي جو پيڇو ڪريان؟ ڇا آءٌ انهن کي ڳولي لهندس؟“ ”پيڇو ڪر،“ چيائينس، ”تون ضرور کين ڳولي لهندين ۽ سڀني کي ڇڏائي ايندين.“

⁹پوءِ داؤد پنهنجن ڇهن سون ماڻهن سان گڏ بسور وادي تائين آيو، جتي ڪي پوئتي رهجي ويا. ¹⁰داؤد چار سؤ ماڻهن سان پيڇو ڪندو ويو؛ ٻہ سؤ پوئتي رهجي ويا، ڇاڪاڻ تہ اهي ايترا ٿڪل هئا جو بسور وادي پار نہ ڪري سگهيا. ¹¹کين ميدان ۾ هڪڙو مصري ملي ويو، تنهن کي داؤد وٽ آندائون ۽ ماني ۽ پاڻي ڏنائونس. ¹²کيس انجير جي ٽڪيءَ جو هڪ ٽڪرو ۽ کشمش جا ٻہ گڇا ڏنائون. هن کاڌو تہ سندس سگھ موٽي آئي، ڇاڪاڻ تہ ٽن ڏينهن ۽ ٽن راتين کان نہ ماني کاڌائين نہ پاڻي پيتائين. ¹³داؤد پڇيس تہ ”تون ڪنهن جو آهين؟ ڪٿان جو آهين؟“ هن چيو تہ ”آءٌ هڪڙو جوان مصري، عمالقي جو غلام آهيان. ٽي ڏينهن ٿيا تہ منهنجي مالڪ مون کي ڇڏي ڏنو، ڇاڪاڻ تہ آءٌ بيمار ٿي پيو هوس.

¹⁴اسان ڪريتين جي نجب تي، يهوداه جي علائقي تي ۽ ڪالب جي نجب تي حملو ڪيو، ۽ ضقلغ کي باھ ڏئي ساڙي ڇڏيوسين.“

¹⁵داؤد پڇيس تہ ”ڇا تون مون کي هن لٽيندڙ ٽولي ڏانهن وٺي هلندين؟“ هن چيو تہ ”مون سان خدا جو قسم کڻ تہ نہ مون کي ماريندين ۽ نہ مون کي منهنجي مالڪ جي حوالي ڪندين، تڏهن آءٌ توکي انهن ڏانهن وٺي هلندس.“

¹⁶مصري داؤد کي هيٺ وٺي ويو، تڏهن ڏٺائون تہ اهي سڄي ملڪ ۾ پکڙيل هئا، کائيندا، پيئندا ۽ فلسطين ۽ يهوداه جي ملڪ مان کنيل وڏي لٽ جي مال تي جشن ملهائيندا پيا هئا. ¹⁷داؤد کين شام جي ڌنڌلڪي کان ٻئي ڏينهن جي شام تائين ماريو؛ رڳو چار سؤ جوان، جيڪي اُٺن تي چڙهي ڀڄي ويا، بچي نڪتا. ¹⁸عمالقين جيڪي ڪجھ کنيو هو، سو سڀ داؤد موٽائي ورتو، ۽ پنهنجين ٻنهي زالن کي بہ ڇڏائي آيو. ¹⁹ننڍو، وڏو، پٽ، ڌيئرون، لٽ جو مال يا ٻيو جيڪو بہ کنيو ويو هو، ان مان ڪا بہ شيءِ گم نہ ٿي؛ سڀ ڪجھ داؤد موٽائي آندو. ²⁰داؤد سڀ رڍون ۽ ڍور ورتا؛ ماڻهن انهن کي ٻئي چوپائي مال جي اڳيان هڪاليو ۽ چوندا رهيا تہ ”هيءَ داؤد جي لٽ آهي.“

²¹داؤد انهن ٻن سؤ ماڻهن وٽ پهتو، جيڪي ايترا ٿڪل هئا جو سندس پويان نہ اچي سگهيا ۽ بسور وادي تي ڇڏيا ويا هئا. اهي داؤد ۽ سندس ماڻهن کي ملڻ لاءِ نڪتا؛ جڏهن داؤد ويجھو آيو، تڏهن هن کين سلام ڪيو. ²²پر داؤد جي ساٿين مان سڀ بڇڙا ۽ نڪما ماڻهو چوڻ لڳا تہ ”جيئن تہ اهي اسان سان گڏ نہ هليا، تنهنڪري جيڪا لٽ اسان موٽائي آندي آهي، تنهن مان کين ڪجھ نہ ڏينداسين؛ رڳو هر ماڻهوءَ کي سندس زال ۽ ٻار ڏينداسين، جيئن اهي کڻي هليا وڃن.“

²³پر داؤد چيو تہ ”اي منهنجا ڀائرو، جيڪي اسان جي پيءُ اسان کي ڏنو آهي، تنهن سان اهڙو نہ ڪريو. هن اسان جي حفاظت ڪئي ۽ جيڪي لٽيرا اسان تي چڙهي آيا هئا، تن کي اسان جي هٿ ۾ ڏنائين. ²⁴هن ڳالھ ۾ اوهان جي ڪير ٻڌندو؟ جيڪو جنگ ۾ وڃي ٿو ۽ جيڪو سامان وٽ ٽِڪي ٿو، ٻنهي جو حصو هڪجهڙو ٿيندو.“ ²⁵انهيءَ ڏينهن کان وٺي داؤد ان کي اسرائيل لاءِ قاعدو ۽ حڪم ٺهرايو، جيڪو اڄ تائين هلندو اچي ٿو.

²⁶جڏهن داؤد ضقلغ پهتو، تڏهن يهوداه جي بزرگن ڏانهن، جيڪي سندس دوست هئا، لٽ مان ڪجھ مال موڪليائين ۽ چيائين تہ ”هي اوهان لاءِ اسان جي پيءُ جي دشمنن جي لٽ مان تحفو آهي.“ ²⁷بيت-ايل وارن ڏانهن، نجب جي راموت وارن ڏانهن ۽ يتير وارن ڏانهن؛ ²⁸عروعير وارن، سفموت وارن ۽ اِستموع وارن ڏانهن؛ ²⁹راڪل وارن، يرحميلين ۽ قينين جي شهرن وارن ڏانهن؛ ³⁰حرما وارن، بور-عسان وارن ۽ عتاڪ وارن ڏانهن؛ ³¹حبرون وارن ڏانهن ۽ انهن سڀني هنڌن وارن ڏانهن، جتي داؤد ۽ سندس ماڻهو گھمندا رهيا هئا.