اول سموئیل 30

30 ¹داوود و مردانش در روز سوم به صِقلَغ رسیدند؛ عَمالیقیان بر نِگِب و صِقلَغ هجوم آورده، آن را زده و به آتش کشیده بودند، ²و زنان و همهٔ کسانی را که در آنجا بودند، از خُرد و بزرگ، اسیر کرده بودند؛ کسی را نکشتند، بلکه ایشان را با خود بردند و به راه خویش رفتند. ³داوود و مردانش به شهر رسیدند، و اینک به آتش سوخته بود، و زنان و پسران و دخترانشان به اسیری برده شده بودند. ⁴پس داوود و همراهانش آواز خود را بلند کرده، چندان گریستند که دیگر تاب گریستن در آنان نماند. ⁵دو زن داوود نیز اسیر شده بودند، اَخینوعَم یِزرِعیلی و اَبیجایِل، بیوهٔ نابال کَرمِلی. ⁶داوود سخت پریشان شد، زیرا مردم از سنگسار کردن او سخن می‌گفتند، چراکه جان هر یک به‌سبب پسران و دخترانش تلخ شده بود؛ اما داوود خویشتن را در پدر ما تقویت نمود.

⁷داوود به اَبیّاتار کاهن، پسر اَخیمِلِک، گفت: «ایفود را نزد من بیاور.» و اَبیّاتار ایفود را نزد داوود آورد.

⁸داوود از پدر ما پرسید: «آیا این غارتگران را تعقیب کنم؟ آیا به آنان خواهم رسید؟» او گفت: «تعقیب کن، زیرا به‌یقین به آنان خواهی رسید و همه را باز خواهی رهانید.»

⁹پس داوود با ششصد مرد خود روانه شد و به وادی بِسور آمدند، جایی که برخی بازماندند. ¹⁰داوود با چهارصد مرد تعقیب را ادامه داد؛ اما دویست تن که از فرط خستگی نمی‌توانستند از وادی بِسور بگذرند، بازماندند. ¹¹در صحرا مردی مصری یافتند و او را نزد داوود آوردند و به او نان و آب دادند. ¹²و پاره‌ای از قُرص انجیر و دو خوشهٔ کشمش به او دادند. او خورد و جانش به او بازگشت، زیرا سه روز و سه شب نه نان خورده بود و نه آب نوشیده. ¹³داوود از او پرسید: «از آنِ که هستی؟ و از کجایی؟» گفت: «جوانی مصری‌ام، غلامِ مردی عَمالیقی. سه روز پیش، چون بیمار شدم، صاحبم مرا رها کرد.

¹⁴ما بر نِگِبِ کِریتیان و بر ولایت یهودا و بر نِگِبِ کالیب هجوم بردیم و صِقلَغ را به آتش سوزاندیم.»

¹⁵داوود از او پرسید: «آیا مرا به‌سوی این دستهٔ غارتگر رهبری خواهی کرد؟» گفت: «به خدا برایم سوگند یاد کن که مرا نخواهی کشت و به دست صاحبم نخواهی سپرد، آنگاه تو را نزد ایشان خواهم برد.»

¹⁶آن مصری داوود را فرود آورد، و اینک ایشان بر سراسر آن سرزمین پراکنده بودند و می‌خوردند و می‌نوشیدند و به‌سبب آن همه غنیمتِ فراوان که از سرزمین فلسطینیان و یهودا گرفته بودند، جشن می‌گرفتند. ¹⁷داوود از سپیده‌دمِ آن روز تا شامگاهِ روز بعد آنان را زد، و جز چهارصد جوان که بر شتران سوار شده گریختند، کسی جان به در نبرد. ¹⁸داوود هرآنچه را که عَمالیقیان گرفته بودند، بازپس گرفت، و دو زن خود را نیز رهانید. ¹⁹چیزی کم نشد، نه خُرد و نه بزرگ، نه پسران و نه دختران، نه غنیمت و نه هیچ‌چیز دیگر که برده بودند؛ داوود همه را بازگردانید. ²⁰داوود همهٔ گله‌ها و رمه‌ها را گرفت، و مردانش آنها را پیشاپیشِ سایر مواشی می‌راندند و می‌گفتند: «این غنیمت داوود است.»

²¹داوود نزد آن دویست مردی رسید که از فرط خستگی نتوانسته بودند او را همراهی کنند و در وادی بِسور بازمانده بودند. ایشان به استقبال داوود و همراهانش بیرون آمدند، و داوود چون نزدیک شد، بر ایشان سلام گفت. ²²اما همهٔ مردان شریر و بی‌ارزش از میان همراهان داوود گفتند: «چون اینان با ما نیامدند، از غنیمتی که بازپس گرفته‌ایم چیزی به ایشان نخواهیم داد، جز زن و فرزندان هر کس را، تا آنها را برداشته بروند.»

²³اما داوود گفت: «ای برادرانم، با آنچه پدر ما به ما بخشیده، چنین مکنید. او ما را حفظ کرد و آن غارتگران را که بر ما تاختند، به دست ما تسلیم نمود. ²⁴کیست که در این باره به سخن شما گوش دهد؟ زیرا نصیبِ آن‌که به نبرد می‌رود و آن‌که نزد اسباب می‌ماند، یکسان است.» ²⁵و از آن روز به بعد، داوود این را برای اسرائیل فریضه و قانون قرار داد که تا به امروز برجاست.

²⁶چون داوود به صِقلَغ رسید، بخشی از غنیمت را برای مِشایخ یهودا، دوستان خود، فرستاد و گفت: «اینک هدیه‌ای برای شما از غنیمت دشمنان پدر ما.» ²⁷آن را برای آنان که در بِیت‌ئیل و رامُوتِ نِگِب و یَتّیر بودند فرستاد؛ ²⁸و برای آنان که در عَروعیر و سِفموت و اِشتِموعَ بودند؛ ²⁹و برای آنان که در راکال و در شهرهای یِرَحمِئیلیان و قینیان بودند؛ ³⁰و برای آنان که در حُرمَه و بور-عاشان و عَتاک بودند؛ ³¹و برای آنان که در حِبرون و در همهٔ مکان‌هایی که داوود و مردانش در آنها گشته بودند.