اول سموئیل 29

29 ¹فلسطینیان همهٔ نیروهای خود را در اَفیق گرد آوردند، و اسرائیل نزد چشمه‌ای که در یِزرَعیل بود اردو زد. ²چون سرداران فلسطینی با صدها و هزارها تن به پیش می‌رفتند، داوود و مردانش در عقب، همراه اَخیش، رهسپار بودند.

³فرماندهان فلسطینی پرسیدند: «این عبرانیان اینجا چه می‌کنند؟» اَخیش به آنان گفت: «این داوود است، خدمتگزار شائول، پادشاه اسرائیل. او این روزها—نه، این سال‌ها—با من بوده است، و از روزی که نزد من پناه آورد تا کنون هیچ عیبی در او نیافته‌ام.»

⁴اما فرماندهان فلسطینی بر او خشمگین شدند و گفتند: «این مرد را به جایی که به او دادی بازگردان. او نباید همراه ما به جنگ برود، مبادا در گرماگرم نبرد بر ضدّ ما برگردد. چگونه بهتر می‌تواند دلِ سرور خود را دوباره به دست آورد، جز با سرهای مردانِ خودِ ما؟ ⁵مگر این همان داوود نیست که در رقص‌هایشان دربارهٔ او سرود می‌خواندند: ‹شائول هزاران را کُشت، و داوود ده‌ها هزار را›؟»

⁶پس اَخیش داوود را فراخواند و گفت: «به حیاتِ خداوند سوگند که تو مردی درستکاری، و من شادمان می‌شدم که تو در اردوگاه همراه من رفت‌وآمد کنی. از روزی که نزد من آمدی تا کنون هیچ عیبی در تو نیافته‌ام. اما سرداران تو را نمی‌پسندند. ⁷حال بازگرد و به سلامتی برو، تا کاری نکنی که سرداران فلسطینی را ناخشنود سازد.»

⁸داوود اعتراض‌کنان گفت: «اما من چه کرده‌ام؟ از روزی که نزد تو آمدم تا کنون چه عیبی در خدمتگزارت یافته‌ای، که نباید بروم و با دشمنانِ سرورم پادشاه بجنگم؟»

⁹اَخیش به داوود گفت: «می‌دانم که در نظر من تو همچون فرشتهٔ خدا نیکو هستی. با این حال، فرماندهان فلسطینی گفته‌اند: ‹او نباید همراه ما به جنگ برود.› ¹⁰پس فردا بامدادان زود برخیز، تو و خدمتگزارانِ سرورت که با تو آمده‌اند؛ سحرگاهان برخیزید و چون هوا روشن شد، بروید.»

¹¹پس داوود و مردانش سحرگاهان برخاستند تا در سپیده‌دم به سرزمین فلسطین بازگردند، و فلسطینیان به یِزرَعیل برآمدند.