1 Samuel 30 FHB Father's Heart Bible™

30 ¹Bareng tekan dina katelu, Dawud lan para wonge padha tekan ing Ziklag; wong Amalek wis padha ngrayah tanah Negeb lan Ziklag, nyerang sarta ngobong kutha iku, ²sarta padha nawan para wong wadon tuwin sakehe wong ing kono, enom lan tuwa; ora ana kang dipateni, nanging kabeh padha digiring lunga, banjur padha nerusake lakune. ³Bareng Dawud lan para wonge tekan ing kutha mau, tetela wis kobong dening geni — para bojo, anak lanang lan anak wadon wis padha katawan. ⁴Dawud lan wong-wong mau banjur padha nangis sora nganti entek kekuwatane kanggo nangis. ⁵Bojone Dawud loro uga melu katawan, yaiku Ahinoam wong Yizreel lan Abigail, randhane Nabal wong Karmel. ⁶Dawud banget kuwatire, amarga wong akeh padha arep mbenturi watu marang dheweke, awit siji-sijine padha sedhih marga anak-anake lanang lan wadon; nanging Dawud nguwatake atine ana ing Rama kita.

⁷Dawud banjur ngandika marang Imam Abyatar, anake Ahimelekh: “Gawakna efod iku mrene.” Abyatar banjur ngladekake efod mau marang Dawud.

⁸Dawud banjur munjuk marang Rama kita: “Punapa kawula kedah mbujeng grombolan perampok punika? Punapa kawula saged nututi?” Pangandikane Rama kita: “Buruen. Kowe mesthi bakal nututi sarta bisa ngluwari sakabehe.”

⁹Dawud banjur mangkat karo wonge nem atus, nganti tekan ing lebak Besor, ana wong sawatara kang padha kari ana ing kono. ¹⁰Dawud nerusake pamburune karo wong patang atus; wong rong atus padha kari, amarga wis kekeselen, ora kuwat nyabrang lebak Besor. ¹¹Wong-wong mau nemu sawijining wong Mesir ana ing ara-ara, banjur digawa menyang ngarsane Dawud, sarta diwenehi roti lan banyu. ¹²Uga diwenehi sairis gembal woh anjir lan rong ler kismis. Sawise mangan, kekuwatane pulih maneh, amarga wis telung dina telung bengi ora mangan roti lan ora ngombe banyu. ¹³Dawud ndangu: “Kowe iki abdine sapa? Lan asalmu saka ngendi?” Wangsulane: “Kawula tiyang Mesir, abdinipun satunggaling tiyang Amalek. Bendara kawula nilar kawula tigang dinten kepengker, awit kawula sakit.

¹⁴Kawula sadaya sampun ngrayah tanah Negeb ing wewengkonipun tiyang Kreti, saha tanahipun Yehuda, tuwin tanah Negeb gadhahanipun Kaleb, sarta sampun ngobong Ziklag kalayan latu.”

¹⁵Dawud ndangu: “Apa kowe gelem ngeterake aku mudhun menyang panggonane grombolan perampok iku?” Wangsulane: “Mugi panjenengan supaos dhateng kawula demi Gusti Allah, bilih panjenengan boten badhe mejahi kawula lan boten badhe masrahaken kawula dhateng bendara kawula, mangke kawula badhe ngaterake panjenengan dhateng panggenanipun.”

¹⁶Wong Mesir mau banjur ngeterake Dawud mudhun, lan ing kono grombolan perampok iku padha pating slebar ana ing satanah kabeh, lagi padha mangan, ngombe sarta pista-pora merga saka jarahan akeh kang direbut saka tanah Filisti lan tanah Yehuda. ¹⁷Dawud banjur numpes wong-wong mau wiwit surup nganti tekan sore esuke; ora ana kang bisa oncat kajaba wong nom-noman patang atus kang padha nunggang unta banjur padha mlayu. ¹⁸Dawud ngluwari kabeh kang wis dijupuk dening wong Amalek, sarta ngluwari bojone loro. ¹⁹Ora ana kang ilang, iya cilik iya gedhe, anak lanang, anak wadon, jarahan, dalah sabarang kang wis direbut; kabeh digawa bali maneh dening Dawud. ²⁰Dawud iya njupuk sakehe wedhus lan sapi; kewan-kewan iku digiring dening para wonge ana ing ngarep kewan liyane, karo padha ngucap: “Iki jarahane Dawud.”

²¹Dawud banjur tekan ing panggonane wong rong atus kang padha kesel banget nganti ora bisa ndherek Dawud, kang padha ditinggal ana ing lebak Besor. Wong-wong mau padha metu methukake Dawud lan wong-wong kang mbarengi dheweke; bareng Dawud nyedhaki, banjur padha ditakoni kaslametane. ²²Nanging sakehe wong ala lan ora migunani ing antarane para pandhereke Dawud padha ngucap: “Sarehne wong-wong iku ora padha melu karo kita, mulane ora bakal diwenehi apa-apa saka jarahan kang wis karebut maneh; mung bojone lan anak-anake dhewe-dhewe, kena digawa lunga.”

²³Nanging Dawud ngandika: “Aja padha tumindak mangkono, para sadulurku, tumraping barang paringe Rama kita marang kita. Panjenengane wis ngreksa kita sarta wis masrahake grombolan perampok kang nempuh kita iku marang tangan kita. ²⁴Sapa kang bakal ngrungokake kowe ing bab iki? Awit wong kang maju perang lan wong kang kari tunggu gegawan iku padha nduweni panduman kang padha.” ²⁵Wiwit dina iku Dawud netepake bab iku dadi katetepan lan pranatan tumrap Israel, kang lestari nganti tumeka saiki.

²⁶Bareng Dawud tekan ing Ziklag, banjur ngirimake sawatara jarahan marang para pinituwane Yehuda, yaiku para mitrane, kanthi pangandika: “Iki pisungsung kanggo kowe kabeh, saka jarahane para mungsuhe Rama kita.” ²⁷Iya marang wong-wong ing Betel, ing Ramot Negeb, lan ing Yatir; ²⁸marang wong-wong ing Aroer, ing Sifmot, lan ing Estemoa; ²⁹marang wong-wong ing Rakhal, ing kutha-kuthane wong Yerahmeel lan wong Keni; ³⁰marang wong-wong ing Horma, ing Bor-asan, lan ing Atakh; ³¹sarta marang wong-wong ing Hebron, lan ing sakehe panggonan kang tau diambah dening Dawud lan para wonge.