ڇپيل
ڪتاب

بحالي ۽ گھر ۾ ڀليڪار

اسان جي پيءُ ڏانهن موٽڻ جو رستو آهي. ٻه پکي، ديودار، ڳاڙهو ڌاڳو ۽ زوفا؛ ڪن، آڱوٺي ۽ پير جي آڱوٺي تي رت ۽ تيل لڳائڻ؛ نذرانا ان مطابق جيترو غريب ماڻهو ڏئي سگھي. ساڳيو طريقو متاثر گھر کي پاڪ ڪري ٿو — ديوارون ۽ پٿر به بحال ٿي سگھن ٿا.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–32, 34–53

باب 14.

اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ

”چمڙيءَ جي بيماريءَ واري ماڻهوءَ لاءِ سندس پاڪائيءَ جي ڏينهن جو قانون هي آهي تہ کيس ڪاهن وٽ آندو وڃي. ڪاهن ڇانوڻيءَ کان ٻاهر وڃي کيس جاچي؛ جيڪڏهن سندس چمڙيءَ جي بيماري ڀلي ٿي وئي هجي، تہ ڪاهن حڪم ڏئي تہ پاڪ ٿيندڙ لاءِ ٻه جيئرا پاڪ پکي، ديار جو ڪاٺ، ڳاڙهو ڌاڳو ۽ زوفو آندا وڃن. a a v4 زوفو هڪ ننڍو گھاٽو ٻوٽو هو، جنهن جون ٽاريون پاڪائيءَ جي رسمن ۾ پاڻي ڇنڊڻ لاءِ قدرتي برش طور ڪم اينديون هيون. ڪاهن حڪم ڪري تہ هڪ پکي مٽيءَ جي ٿانءَ ۾ تازي پاڻيءَ مٿان ذبح ڪيو وڃي. هو جيئرو پکي، ديار جو ڪاٺ، ڳاڙهو ڌاڳو ۽ زوفو کڻي، انهن کي جيئري پکيءَ سميت تازي پاڻيءَ مٿان ذبح ٿيل پکيءَ جي رت ۾ ٻوڙي. هو پاڪ ٿيندڙ تي، جنهن کي چمڙيءَ جي بيماري هئي، رت ست ڀيرا ڇنڊيندو، کيس پاڪ قرار ڏيندو، پوءِ جيئرو پکي کليل ميدان ڏانهن اڏائي ڇڏيندو. b b v7 هڪ پکي ماريو ويو ۽ ٻيو، ان جي رت ۾ ٻوڙيل، جيئرو اڏامي وڃڻ لاءِ آزاد ڪيو ويو — اها موت ۽ جيئري ٿي اٿڻ واري زندگيءَ جي تصوير هئي، جنهن ذريعي يسوع هڪ ڏينهن پنهنجن ماڻهن کي پاڪ ڪندو.

”پاڪ ٿيندڙ پنهنجا ڪپڙا ڌوئي، سمورا وار ڪوڙائي، پاڻيءَ ۾ وهنجي— تڏهن هو پاڪ ٿيندو. پوءِ هو ڇانوڻيءَ ۾ اچي سگھي ٿو، پر ست ڏينهن پنهنجي خيمي کان ٻاهر رهي. ستين ڏينهن هو پنهنجا سمورا وار— مٿو، ڏاڙهي، ڀرون— سڀ وار ڪوڙائي. پوءِ پنهنجا ڪپڙا ڌوئي ۽ پنهنجو بدن پاڻيءَ سان وهنجاري، تہ هو پاڪ ٿيندو.

”اٺين ڏينهن هو بي عيب ٻه نر ٻچا، هڪ سال جي بي عيب مادي ٻچو، اناج جي قرباني لاءِ تيل سان ملايل ٽي ڪوارٽ ميدو ۽ هڪ پيالو تيل کڻي. پاڪ ڪندڙ ڪاهن پاڪ ٿيندڙ کي انهن قربانين سميت ملاقات جي خيمي جي دروازي تي اسان جي پيءُ اڳيان حاضر ڪري.

”ڪاهن هڪ نر ٻچو کڻي تيل سميت ڏوهه جي قرباني طور پيش ڪندو ۽ انهن کي اسان جي پيءُ اڳيان لوڏڻ واري قرباني طور لوڏيندو. هو ٻچي کي انهيءَ جاءِ تي ذبح ڪري جتي گناهہ جي قرباني ۽ ساڙڻ واري قرباني ذبح ٿيندي آهي، يعني پاڪ جاءِ ۾— ڇاڪاڻ تہ ڏوهه جي قرباني، گناهہ جي قرباني وانگر، ڪاهن جي آهي؛ اها نهايت پاڪ آهي. ڪاهن ڏوهه جي قرباني جو ڪجھ رت کڻي پاڪ ٿيندڙ جي ساڄي ڪن جي نرم حصي تي، ساڄي انگوٺي تي ۽ ساڄي پير جي وڏي آڱر تي لڳائي. ڪاهن ڪجھ تيل کڻي پنهنجي کاٻي هٿ جي تري ۾ ڍارئي. هو پنهنجي ساڄي آڱر کاٻي هٿ جي تري ۾ موجود تيل ۾ ٻوڙي، تيل مان ڪجھ آڱر سان اسان جي پيءُ اڳيان ست ڀيرا ڇنڊي. هٿ جي تري ۾ بچيل تيل مان ڪجھ ڪاهن پاڪ ٿيندڙ جي ساڄي ڪن جي نرم حصي تي، ساڄي انگوٺي تي ۽ ساڄي پير جي وڏي آڱر تي، ڏوهه جي قرباني جي رت مٿان لڳائيندو. تري ۾ بچيل تيل ڪاهن پاڪ ٿيل جي مٿي تي لڳائي، ۽ اسان جي پيءُ اڳيان سندس لاءِ ڪفارو ڏئي. ڪاهن گناهہ جي قرباني پيش ڪري ۽ پاڪ ٿيل جي ناپاڪيءَ لاءِ ڪفارو ڏئي؛ پوءِ ساڙڻ واري قرباني ذبح ڪري. ڪاهن ساڙڻ واري قرباني ۽ اناج جي قرباني قربانگاهه تي پيش ڪندو، سندس لاءِ ڪفارو ڏيندو، تہ هو پاڪ ٿيندو.

”پر جيڪڏهن هو غريب هجي ۽ کيس وسعت نہ هجي، تہ هو ڏوهه جي قرباني طور هڪ نر ٻچو کڻي، جيڪو سندس ڪفاري لاءِ لوڏيو وڃي، ۽ اناج جي قرباني لاءِ تيل سان ملايل اٽڪل ٻه ڪوارٽ ميدو ۽ اٽڪل هڪ پيالو تيل، انهن سان گڏ ٻه فاختائون يا ٻه ڪبوترن جا ٻچا— جيڪي بہ هو ڏئي سگھي، هڪڙو گناهہ جي قرباني لاءِ، ٻيو ساڙڻ واري قرباني لاءِ.

”اٺين ڏينهن هو پنهنجي پاڪائيءَ لاءِ انهن کي ڪاهن وٽ، ملاقات جي خيمي جي دروازي تي، اسان جي پيءُ اڳيان آڻي. ڪاهن ڏوهه جي قرباني جو ٻچو ۽ تيل جو لوگ کڻي، انهن کي اسان جي پيءُ اڳيان لوڏڻ واري قرباني طور لوڏيندو. هو ڏوهه جي قرباني جي ٻچي کي ذبح ڪري، ان جو ڪجھ رت کڻي، پاڪ ٿيندڙ جي ساڄي ڪن جي نرم حصي، ساڄي انگوٺي ۽ ساڄي پير جي وڏي آڱر تي لڳائي. ڪاهن ڪجھ تيل پنهنجي کاٻي هٿ جي تري ۾ ڍارئي، پوءِ ساڄي آڱر سان کاٻي هٿ جي تري مان ڪجھ تيل اسان جي پيءُ اڳيان ست ڀيرا ڇنڊي. ڪاهن پنهنجي تري مان تيل پاڪ ٿيندڙ جي ساڄي ڪن جي نرم حصي، ساڄي انگوٺي ۽ ساڄي پير جي وڏي آڱر تي، ڏوهه جي قرباني جي رت واري جاءِ مٿان لڳائيندو. تري ۾ باقي بچيل تيل ڪاهن پاڪ ٿيندڙ جي مٿي تي لڳائي، تہ اسان جي پيءُ اڳيان سندس لاءِ ڪفارو ڏئي. پوءِ هو فاختائن مان هڪ يا ڪبوترن جي ٻچن مان هڪ، جيڪو بہ ڏيڻ جي وس ۾ هجي، پيش ڪري. جيڪو بہ ڏيڻ جي وس ۾ هجي— هڪڙو گناهہ جي قرباني طور، ٻيو ساڙڻ واري قرباني طور، اناج جي قرباني سان گڏ. ڪاهن پاڪ ٿيل لاءِ اسان جي پيءُ اڳيان ڪفارو ڏيندو.

چمڙيءَ جي بيماريءَ واري انهيءَ ماڻهوءَ لاءِ، جنهن کي پنهنجي پاڪائيءَ جي قربانين جي وسعت ناهي، قانون هي آهي.“

گھر ۾ ڦپڙي

اسان جي پيءُ موسيٰ ۽ هارون کي فرمايو تہ

”جڏهن اوهين ڪنعان جي ملڪ ۾ داخل ٿيو، جيڪو آءٌ اوهان کي ملڪيت طور ٿو ڏيان، ۽ آءٌ اوهان جي ملڪيت واري ملڪ ۾ ڪنهن گھر ۾ ڦهلندڙ ڦپڙي لڳايان، تڏهن گھر جو مالڪ اچي ڪاهن کي ٻڌائي تہ ’منهنجي گھر ۾ بيماريءَ جهڙي ڪا شيءِ ظاهر ٿي آهي.‘ ڪاهن بيماري ڏسڻ لاءِ اندر وڃڻ کان اڳ گھر خالي ڪرائڻ جو حڪم ڏئي، تہ جيڪي ڪجھ ان ۾ هجي سو ناپاڪ قرار نہ ڏنو وڃي؛ پوءِ هو گھر کي جاچڻ لاءِ اندر وڃي. هو بيماريءَ کي جاچي؛ جيڪڏهن اها گھر جي ڀتين ۾ هجي— يعني سائي يا ڳاڙهاڻ مائل کڏا، جيڪي مٿاڇري کان وڌيڪ اونها نظر اچن. ڪاهن گھر جي دروازي مان ٻاهر نڪري گھر کي ست ڏينهن لاءِ بند ڪري ڇڏي. ستين ڏينهن ڪاهن واپس اچي ان کي جاچي. جيڪڏهن بيماري گھر جي ڀتين تي ڦهلجي وئي هجي، تہ هو حڪم ڏئي تہ بيمار پٿر ڪڍيا وڃن ۽ شهر کان ٻاهر ڪنهن ناپاڪ جاءِ تي اڇلايا وڃن. هو گھر جو اندر چوڌاري ڇلائي، ڇليل پلستر شهر کان ٻاهر ناپاڪ جاءِ تي اڇلائي ڇڏي. پراڻن پٿرن جي جاءِ تي ٻيا پٿر لڳايا وڃن، ۽ گھر تي نئون پلستر ڏنو وڃي.

”جيڪڏهن پٿر ڪڍڻ، گھر ڇلڻ ۽ پلستر ڪرڻ کان پوءِ بيماري گھر ۾ وري موٽي اچي، تہ ڪاهن اندر وڃي جاچي؛ جيڪڏهن بيماري گھر ۾ ڦهلجي وئي آهي، تہ اها گھر ۾ تباهه ڪندڙ ڦپڙي آهي— اهو ناپاڪ آهي. هو گھر کي ڊاهي ڇڏي— پٿر، ڪاٺ ۽ سندس سمورو پلستر— ۽ ان کي شهر کان ٻاهر ناپاڪ جاءِ تي کڻي وڃي. جيڪو بہ گھر بند هجڻ دوران ان ۾ داخل ٿئي، سو شام تائين ناپاڪ آهي. جيڪو ان گھر ۾ ليٽي يا کائي، سو پنهنجا ڪپڙا ڌوئي.

”جيڪڏهن ڪاهن اچي ان کي جاچي ۽ گھر کي پلستر ٿيڻ کان پوءِ بيماري نہ ڦهلي هجي، تہ هو ان کي پاڪ قرار ڏئي— بيماري ڀلي ٿي وئي آهي. گھر کي پاڪ ڪرڻ لاءِ هو ٻه پکي، ديار جو ڪاٺ، ڳاڙهو ڌاڳو ۽ زوفو کڻي، ان مان هڪ پکيءَ کي مٽيءَ جي ٿانءَ ۾ تازي پاڻيءَ مٿان ذبح ڪري. هو ديار جو ڪاٺ، زوفو، ڳاڙهو ڌاڳو ۽ جيئرو پکي کڻي، انهن کي ذبح ٿيل پکيءَ جي رت ۽ تازي پاڻيءَ ۾ ٻوڙي، گھر تي ست ڀيرا ڇنڊي. پوءِ هو گھر کي پکيءَ جي رت، تازي پاڻيءَ، جيئري پکيءَ، ديار جي ڪاٺ، زوفي ۽ ڳاڙهي ڌاڳي سان پاڪ ڪري. هو جيئرو پکي شهر کان ٻاهر کليل ميدان ڏانهن اڏائي ڇڏي، گھر لاءِ ڪفارو ڏئي، تہ اهو پاڪ ٿيندو.“

هي قانون آهي هر قسم جي چمڙيءَ جي بيماريءَ ۽ خارش لاءِ، ڪپڙي يا گھر ۾ ڦپڙيءَ لاءِ، سوڄ، پپڙي يا چمڪندڙ ڌٻي لاءِ بہ، اهو سيکارڻ لاءِ تہ ڪڏهن ڪا شيءِ ناپاڪ آهي ۽ ڪڏهن پاڪ. هي چمڙيءَ جي بيماريءَ ۽ ڦپڙيءَ جو قانون آهي.