لاویان 14

14 ¹پدر ما به موسی گفت:

²«این است قانون مربوط به کسی که بیماری پوستی دارد، در روز طهارتش: او را باید نزد کاهن بیاورند. ³کاهن باید بیرون از اردوگاه برود و او را معاینه کند؛ اگر بیماری پوستی‌اش بهبود یافته باشد، ⁴کاهن باید دستور دهد که برای آن که طاهر می‌شود، دو پرندهٔ زندهٔ پاک، چوب سرو، نخ قرمز و زوفا بیاورند. ^a a v4 زوفا گیاهی کوچک و پُرشاخه بود که شاخه‌هایش در آیین‌های تطهیر همچون قلم‌مویی طبیعی برای پاشیدن مایع به کار می‌رفت. ⁵کاهن باید فرمان دهد که یکی از پرندگان را بر فراز کوزه‌ای گِلی پُر از آب تازه سر ببرند. ⁶او باید پرندهٔ زنده، چوب سرو، نخ قرمز و زوفا را بردارد و آنها را همراه با پرندهٔ زنده در خون پرنده‌ای که بر فراز آب تازه سر بریده شده، فرو ببرد. ⁷او خون را هفت بار بر آن که از بیماری پوستی طاهر می‌شود می‌پاشد، او را طاهر اعلام می‌کند، سپس پرندهٔ زنده را بر فراز دشت باز رها می‌سازد. ^b b v7 یک پرنده کشته می‌شد و دیگری که در خونش فرو برده شده بود، زنده رها می‌گشت تا پرواز کند — تصویری از مرگ و حیاتِ برخاسته که عیسی روزی به‌واسطهٔ آن قوم خود را طاهر می‌ساخت.

⁸«آن که طاهر می‌شود باید لباس‌هایش را بشوید، همهٔ موی خود را بتراشد و در آب غسل کند—آنگاه طاهر است. پس از آن می‌تواند به اردوگاه درآید، اما هفت روز بیرون از خیمهٔ خود بماند. ⁹در روز هفتم باید همهٔ موی خود را بتراشد—سر، ریش و ابروان—تمامی موی خود را می‌تراشد. سپس باید لباس‌هایش را بشوید و بدن خود را در آب غسل دهد، و او طاهر است.

¹⁰«در روز هشتم باید دو برهٔ نر بی‌عیب، یک میش‌برهٔ یک‌ساله بی‌عیب، سه پیمانه آرد مرغوبِ آمیخته با روغن برای هدیهٔ آردی، و یک پیمانه روغن بردارد. ¹¹کاهنی که تطهیر را انجام می‌دهد باید آن که طاهر می‌شود را، همراه با این هدایا، در برابر پدر ما نزد درگاهِ خیمهٔ اجتماع حاضر سازد.

¹²«کاهن یکی از بره‌های نر را می‌گیرد و آن را همراه با روغن به‌عنوان هدیهٔ جبران تقدیم می‌کند، و آنها را همچون هدیهٔ جنبانیدنی در برابر پدر ما می‌جنباند. ¹³او باید برّه را در همان‌جا که هدیهٔ گناه و هدیهٔ سوختنی سر بریده می‌شوند، در جای مقدس، سر ببرد—زیرا هدیهٔ جبران، همچون هدیهٔ گناه، از آنِ کاهن است؛ آن بسیار مقدس است. ¹⁴کاهن باید مقداری از خون هدیهٔ جبران را بگیرد و بر نرمهٔ گوش راستِ آن که طاهر می‌شود، بر شست دست راستش و بر شست پای راستش بگذارد. ¹⁵کاهن باید مقداری از روغن را بردارد و در کف دست چپ خود بریزد. ¹⁶او باید انگشت راست خود را در روغنی که در کف دست چپش است فرو ببرد و با انگشتش هفت بار در برابر پدر ما بپاشد. ¹⁷با روغنی که بر کف دستش باقی مانده، کاهن مقداری بر نرمهٔ گوش راستِ آن که طاهر می‌شود، بر شست دست راستش و بر شست پای راستش، بر روی خون هدیهٔ جبران می‌گذارد. ¹⁸کاهن باید روغنی را که در کف دستش باقی مانده بر سر آن که طاهر می‌شود بگذارد و در برابر پدر ما برای او کفّاره کند. ¹⁹کاهن باید هدیهٔ گناه را تقدیم کند و برای آن که از ناپاکی‌اش طاهر می‌شود کفّاره نماید؛ پس از آن هدیهٔ سوختنی را سر می‌برد. ²⁰کاهن هدیهٔ سوختنی و هدیهٔ آردی را بر مذبح تقدیم می‌کند، برای او کفّاره می‌نماید، و او طاهر خواهد بود.

²¹«اما اگر او فقیر باشد و توانایی نداشته باشد، باید یک برهٔ نر به‌عنوان هدیهٔ جبران بگیرد تا برای کفّارهٔ او جنبانیده شود، همراه با حدود دو پیمانه آرد مرغوبِ آمیخته با روغن برای هدیهٔ آردی، و حدود یک پیمانه روغن، ²²و دو قمری یا دو جوجه‌کبوتر—هر چه در توانش باشد، یکی برای هدیهٔ گناه و دیگری برای هدیهٔ سوختنی.

²³«در روز هشتم باید آنها را برای طهارت خود نزد کاهن، به درگاهِ خیمهٔ اجتماع، در برابر پدر ما بیاورد. ²⁴کاهن برهٔ هدیهٔ جبران و پیمانهٔ روغن را می‌گیرد و آنها را همچون هدیهٔ جنبانیدنی در برابر پدر ما می‌جنباند. ²⁵او باید برهٔ هدیهٔ جبران را سر ببرد، مقداری از خونش را بگیرد و بر نرمهٔ گوش راست، شست دست راست و شست پای راستِ آن که طاهر می‌شود بگذارد. ²⁶کاهن باید مقداری از روغن را در کف دست چپ خود بریزد، ²⁷و با انگشت راست خود هفت بار مقداری از روغنِ کف دست چپش را در برابر پدر ما بپاشد. ²⁸کاهن روغنی از کف دستش را بر نرمهٔ گوش راستِ آن که طاهر می‌شود، بر شست دست راستش و بر شست پای راستش، بر جای خون هدیهٔ جبران می‌گذارد. ²⁹کاهن باید باقیماندهٔ روغنِ کف دستش را بر سر آن که طاهر می‌شود بگذارد تا در برابر پدر ما برای او کفّاره نماید. ³⁰آنگاه باید یکی از قمری‌ها یا جوجه‌کبوترها را، هر چه در توانش باشد، تقدیم کند. ³¹هر چه در توانش باشد—یکی برای هدیهٔ گناه و دیگری برای هدیهٔ سوختنی، همراه با هدیهٔ آردی. کاهن در برابر پدر ما برای آن که طاهر می‌شود کفّاره خواهد کرد.

³²«این است قانون مربوط به کسی که بیماری پوستی دارد و توانایی تهیهٔ هدایای طهارت خود را ندارد.»

کپک در خانه

³³پدر ما به موسی و هارون گفت:

³⁴«چون به سرزمین کنعان درآیید که من آن را به‌عنوان مِلک به شما می‌دهم، و من در خانه‌ای در سرزمینی که تصاحب می‌کنید کپکِ گسترنده‌ای بگذارم، ³⁵صاحب خانه باید بیاید و به کاهن بگوید: ‹چیزی همچون بیماری در خانهٔ من پدیدار شده است.› ³⁶کاهن باید پیش از آنکه برای معاینهٔ بیماری داخل شود، دستور دهد که خانه را خالی کنند، تا آنچه در آن است ناپاک اعلام نشود؛ سپس می‌تواند برای معاینهٔ خانه داخل شود. ³⁷او بیماری را معاینه می‌کند، و اگر در دیوارهای خانه فرورفتگی‌هایی مایل به سبز یا سرخ باشد که به‌نظر عمیق‌تر از سطح می‌رسند، ³⁸کاهن باید از درگاه خانه بیرون رود و آن را هفت روز ببندد. ³⁹در روز هفتم کاهن بازمی‌گردد تا آن را معاینه کند. اگر بیماری بر دیوارهای خانه گسترده شده باشد، ⁴⁰او باید دستور دهد که سنگ‌های آلوده را بکَنند و بیرون از شهر، در جایی ناپاک، بیندازند. ⁴¹او باید درون خانه را از هر سو بتراشد، و گِلِ تراشیده‌شده را بیرون از شهر در جایی ناپاک بریزد. ⁴²سنگ‌های دیگری باید جای سنگ‌های قدیم را بگیرند، و گِلی تازه باید خانه را بپوشاند.

⁴³«اگر پس از آنکه سنگ‌ها کَنده شد، خانه تراشیده و گِل‌اندود گردید، آلودگی به خانه بازگردد، ⁴⁴کاهن باید داخل شود و معاینه کند؛ اگر بیماری در خانه گسترده شده باشد، آن کپکی ویران‌کننده در خانه است—آن ناپاک است. ⁴⁵او باید خانه را ویران کند—سنگ‌ها، تیرها و همهٔ گِل‌اندودش را—و آن را بیرون از شهر به جایی ناپاک ببرد. ⁴⁶هر که به خانه درآید در حالی که بسته است، تا شامگاه ناپاک خواهد بود. ⁴⁷هر که در خانه بخوابد یا بخورد، باید لباس‌هایش را بشوید.

⁴⁸«اگر کاهن بیاید و آن را معاینه کند و بیماری پس از گِل‌اندود شدن خانه در آن گسترده نشده باشد، باید آن را طاهر اعلام کند—بیماری بهبود یافته است. ⁴⁹برای طهارت خانه باید دو پرنده، همراه با چوب سرو، نخ قرمز و زوفا بردارد، ⁵⁰و یکی از پرندگان را در کوزه‌ای گِلی بر فراز آب تازه سر ببرد. ⁵¹او باید چوب سرو، زوفا، نخ قرمز و پرندهٔ زنده را بردارد، آنها را در خون پرندهٔ سربریده و آب تازه فرو ببرد، و خانه را هفت بار بپاشد. ⁵²آنگاه باید خانه را با خون پرنده، آب تازه، پرندهٔ زنده، چوب سرو، زوفا و نخ قرمز تطهیر کند. ⁵³او باید پرندهٔ زنده را بیرون از شهر، در دشت باز، رها سازد، برای خانه کفّاره کند، و آن طاهر خواهد بود.»

⁵⁴این است قانون مربوط به هر بیماری پوستی، به خارش، ⁵⁵به کپک در جامه یا خانه، ⁵⁶و به برآمدگی، جوش یا لکهٔ روشن، ⁵⁷تا بیاموزد که چه هنگام چیزی ناپاک است و چه هنگام طاهر. این است قانون بیماری پوستی و کپک.