لاویان 15

15 ¹پدر ما به موسیٰ و هارون سخن گفت و فرمود:

²«به قوم اسرائیل بگویید: هرگاه مردی از بدنش جریانی داشته باشد، آن جریان نجس است. ³و نجاست او از این جریان چنین است: خواه بدنش آن را جاری سازد و خواه از جریانش بازایستد، این نجاست اوست.

⁴«هر بستری که آن مرد صاحب جریان بر آن بخوابد نجس است، و هر چیزی که بر آن بنشیند نجس است. ⁵و هر که بستر او را لمس کند، باید جامهٔ خود را بشوید و در آب غسل کند و تا شامگاه نجس بماند. ⁶و هر که بر چیزی بنشیند که آن مرد صاحب جریان بر آن نشسته بود، باید جامهٔ خود را بشوید و در آب غسل کند و تا شامگاه نجس بماند.

⁷«و هر که بدن آن مرد صاحب جریان را لمس کند، باید جامهٔ خود را بشوید و در آب غسل کند و تا شامگاه نجس بماند. ⁸و اگر آن مرد صاحب جریان بر شخصی پاک آب دهان اندازد، آن شخص باید جامهٔ خود را بشوید و در آب غسل کند و تا شامگاه نجس بماند.

⁹«و هر زینی که آن مرد صاحب جریان بر آن سوار شود نجس است. ¹⁰و هر که به هر چیزی که زیر او بوده دست بزند تا شامگاه نجس است، و هر که آنها را بردارد، باید جامهٔ خود را بشوید و در آب غسل کند و تا شامگاه نجس بماند.

¹¹«و هر که را آن مرد صاحب جریان لمس کند، بی‌آنکه دست‌های خود را در آب شسته باشد، آن کس باید جامهٔ خود را بشوید و در آب غسل کند و تا شامگاه نجس بماند. ¹²و هر ظرف سفالینی که آن مرد صاحب جریان لمس کند باید شکسته شود، و هر ظرف چوبین باید در آب شسته شود.

¹³«و چون آن مرد صاحب جریان از جریان خود پاک شود، باید هفت روز برای طهارت خویش بشمارد و جامهٔ خود را بشوید و بدن خود را در آب روان و تازه غسل دهد، و پاک خواهد بود. ¹⁴و در روز هشتم باید دو قمری یا دو جوجه‌کبوتر بگیرد و به حضور پدر ما، نزد درِ خیمهٔ اجتماع بیاید و آنها را به کاهن بدهد. ¹⁵و کاهن یکی را قربانی گناه و دیگری را قربانی سوختنی تقدیم کند، و کاهن برای او به‌سبب جریانش به حضور پدر ما کفّاره خواهد کرد.

¹⁶«و اگر از مردی نطفه بیرون آید، باید تمامی بدن خود را در آب غسل دهد و تا شامگاه نجس است. ¹⁷و هر جامه یا هر پوستی که نطفه بر آن باشد باید با آب شسته شود و تا شامگاه نجس بماند. ¹⁸و اگر مردی با زنی همبستر شود و نطفه‌ای بیرون آید، هر دو باید در آب غسل کنند و تا شامگاه نجس بمانند.

¹⁹«و چون زنی از بدنش جریان خون داشته باشد، هفت روز در عادت ماهانهٔ خود ناپاک می‌ماند، و هر که او را لمس کند تا شامگاه نجس است. ²⁰و هر چیزی که در ایام ناپاکی‌اش بر آن بخوابد نجس است، و هر چیزی که بر آن بنشیند نجس است. ²¹و هر که بستر او را لمس کند، باید جامهٔ خود را بشوید و در آب غسل کند و تا شامگاه نجس بماند. ²²و هر که چیزی را که او بر آن می‌نشیند لمس کند، باید جامهٔ خود را بشوید و در آب غسل کند و تا شامگاه نجس بماند. ²³خواه بستر باشد و خواه آن چیزی که او بر آن می‌نشیند، لمس کردنش آدمی را تا شامگاه نجس می‌سازد.

²⁴«و اگر مردی با او بخوابد و ناپاکی عادت او به وی برسد، هفت روز نجس خواهد بود، و هر بستری که بر آن بخوابد نجس است.

²⁵«و اگر خون زنی روزهای بسیار، بیرون از ایام عادت ماهانه‌اش، جاری شود، یا از آن فراتر رود، در تمامی ایام جریان ناپاکی‌اش نجس می‌ماند، همچون ایام عادتش. ²⁶هر بستری که در ایام جریانش بر آن بخوابد همچون بستر عادت اوست، و هر چیزی که بر آن بنشیند نجس است، همچون ناپاکی عادتش. ²⁷و هر که آنها را لمس کند نجس می‌شود، و باید جامهٔ خود را بشوید و در آب غسل کند و تا شامگاه نجس بماند.

²⁸«و چون از جریان خود پاک شود، باید هفت روز بشمارد و پس از آن پاک خواهد بود. ²⁹و در روز هشتم باید دو قمری یا دو جوجه‌کبوتر بگیرد و آنها را نزد درِ خیمهٔ اجتماع به کاهن بیاورد. ³⁰و کاهن یکی را قربانی گناه و دیگری را قربانی سوختنی تقدیم کند، و برای او به‌سبب جریان ناپاکش به حضور پدر ما کفّاره خواهد کرد.

³¹«و بنی‌اسرائیل را از ناپاکی‌شان جدا نگاه دارید، تا در ناپاکی خود نمیرند، از این راه که مسکن مرا که در میان ایشان است نجس سازند.

³²«این است شریعت دربارهٔ کسی که جریان دارد، و دربارهٔ کسی که خروج نطفه او را نجس می‌سازد، ³³و دربارهٔ زنی که در عادت ماهانهٔ خود ناپاک است، و دربارهٔ هر کس، مرد یا زن، که جریانی دارد، و دربارهٔ مردی که با زنی نجس همبستر می‌شود.»