Rama kita Ngandika marang Musa lan Harun

Barang kang metu saka badan, lanang lan wadon, kang lumrah lan kang suwe, ndadekake wong lan apa wae kang disenggol najis nganti adus lan nganti sore. Sawise pitung dina resik, manuk loro disaosake. Bab kang dadi kawigaten diandharake kanthi cetha: Ramane manggon ana ing satengahe, lan padalemane ora kena dinajisake.

Pasal 15.

Rama kita ngandika marang Musa lan Harun, pangandikane:

“Padha kandhaa marang wong Israel lan tutura: Manawa ana wong lanang kang metu lelehan saka badane, lelehan mau najis. Iki najise kang saka lelehan mau: embuh badane metu lelehan utawa kabuntu, iku dadi najise.

“Saben paturon kang dituroni dening wong kang kena lelehan mau iku najis; samubarang kang dilungguhi iku najis. Sapa bae kang nggepok paturone kudu ngumbah sandhangane, adus ing banyu, lan tetep najis nganti sore. Sapa bae kang lungguh ing samubarang kang wis dilungguhi dening wong kang kena lelehan mau kudu ngumbah sandhangane, adus ing banyu, lan najis nganti sore.

“Sapa bae kang nggepok badane wong kang kena lelehan mau kudu ngumbah sandhangane, adus ing banyu, lan tetep najis nganti sore. Manawa wong kang kena lelehan mau ngidoni wong kang suci, wong iku kudu ngumbah sandhangane, adus ing banyu, lan tetep najis nganti sore.

“Saben lapak kang ditunggangi dening wong kang kena lelehan mau iku najis. Sapa bae kang nggepok samubarang kang ana ing sangisore wong mau dadi najis nganti sore; lan sapa bae kang ngusung barang-barang mau kudu ngumbah sandhangane, adus ing banyu, lan tetep najis nganti sore.

“Sapa bae kang digepok dening wong kang kena lelehan mau, yen wong mau durung ngwisuhi tangane nganggo banyu, kudu ngumbah sandhangane, adus ing banyu, lan tetep najis nganti sore. Saben prabot lempung kang digepok dening wong kang kena lelehan mau kudu dipecah; dene saben prabot kayu kudu dikumbah nganggo banyu.

“Manawa wong kang kena lelehan mau wis waras saka lelehane, dheweke kudu ngetung pitung dina kanggo pamanine, banjur ngumbah sandhangane, adus awake ing banyu mili kang seger, temah dadi suci. Ing dina kang kaping wolu dheweke kudu njupuk manuk deruk loro utawa manuk dara enom loro, sowan ing ngarsane Rama kita ana ing lawanging Tarub Pasewakan, lan masrahake marang imam. Imam banjur nyaosake kang siji minangka kurban pangruwating dosa, sijine minangka kurban obaran, lan imam bakal nganakake pangruwat tumrap wong mau ana ing ngarsane Rama kita, marga saka lelehane.

“Manawa ana wong lanang kang metu kama, dheweke kudu adus awake kabeh ing banyu lan najis nganti sore. Saben sandhangan utawa lulang kang kena kama kudu dikumbah nganggo banyu lan tetep najis nganti sore. Manawa ana wong lanang turu karo wong wadon lan metu kama, loro-lorone kudu adus ing banyu lan tetep najis nganti sore.

“Manawa ana wong wadon kang metu getih saka badane, dheweke tetep ana ing sajroning najise haid nganti pitung dina; sapa bae kang nggepok dheweke dadi najis nganti sore. Samubarang kang dituroni sajrone najise iku najis, lan samubarang kang dilungguhi iku najis. Sapa bae kang nggepok paturone kudu ngumbah sandhangane, adus ing banyu, lan najis nganti sore. Sapa bae kang nggepok samubarang kang dilungguhi kudu ngumbah sandhangane, adus ing banyu, lan tetep najis nganti sore. Dadia paturon dadia samubarang kang dilungguhi, sing sapa nggepok dadi najis nganti sore.

“Manawa ana wong lanang turu karo wong wadon mau lan katularan najise haide, dheweke dadi najis pitung dina; lan saben paturon kang dituroni iku najis.

“Manawa ana wong wadon kang metu getihe nganti pirang-pirang dina ora ing wektu haide, utawa luwih saka iku, dheweke tetep najis sajrone getihe isih mili, padha kaya ing dina-dina najise haide. Saben paturon kang dituroni sajrone lelehane iku padha kaya paturone nalika haid; lan saben barang kang dilungguhi iku najis, kaya najise haide. Sapa bae kang nggepok barang-barang mau dadi najis; dheweke kudu ngumbah sandhangane, adus ing banyu, lan tetep najis nganti sore.

“Manawa wong wadon mau wis suci saka lelehane, dheweke kudu ngetung pitung dina, lan sawise iku dadi suci. Ing dina kang kaping wolu dheweke kudu njupuk manuk deruk loro utawa manuk dara enom loro lan nggawa menyang panggonane imam, ana ing lawanging Tarub Pasewakan. Imam bakal nyaosake kang siji minangka kurban pangruwating dosa, sijine minangka kurban obaran, lan nganakake pangruwat tumrap wong wadon mau ana ing ngarsane Rama kita, marga saka lelehane kang najis.

“Wong Israel padha pisahna saka najise, supaya aja padha mati ana ing sajroning najise marga najekake padalemanKu kang ana ing tengah-tengahe.

“Iki angger-anggere wong kang kena lelehan, lan kang dadi najis marga saka metune kama, uga kanggo wong wadon kang lagi najis haide, kanggo sapa bae, lanang utawa wadon, kang kena lelehan, lan kanggo wong lanang kang turu karo wong wadon kang najis.”