لاویان 16

16 ¹پدر ما با موسی سخن گفت، پس از مرگِ دو پسر هارون که هنگام نزدیک شدن به پدر ما مردند.

²پدر ما به موسی گفت: «به برادرت هارون بگو که هر وقت بخواهد وارد قُدس، در پشتِ پرده، پیشِ روی تختِ رحمت که بر صندوق است، نشود، مبادا بمیرد؛ زیرا من در ابری بالای تختِ رحمت ظاهر می‌شوم.»

³«هارون با این وسیله می‌تواند به قُدس داخل شود: گوساله‌ای نر برای قربانی گناه و قوچی برای قربانی سوختنی. ⁴او باید ردای مقدسِ کتانی را بپوشد، و زیرجامهٔ کتانی بر تنش باشد، و کمربندی کتانی به کمر ببندد و عمامه‌ای کتانی بر سر نهد. اینها جامه‌های مقدس‌اند؛ پیش از پوشیدن آنها باید بدنِ خود را در آب بشوید. ⁵از جماعتِ اسرائیل باید دو بزِ نر برای قربانی گناه و یک قوچ برای قربانی سوختنی بگیرد.

⁶هارون گوسالهٔ قربانی گناهِ خود را تقدیم خواهد کرد و برای خود و خاندانش کفّاره خواهد نمود. ⁷و دو بز را بگیرد و آنها را نزد من، به درگاهِ خیمهٔ اجتماع، حاضر سازد. ⁸هارون بر آن دو بز قرعه خواهد افکند: یکی برای من و یکی برای عَزازیل. ^a a v8 عَزازیل نامِ بزی است که «رها می‌شود» — بزِ بلاگردانی که گناهانِ قوم را به بیابان، دور از اردوگاه، بیرون می‌برد. ⁹هارون بزی را که به قرعه برای من برگزیده شده بیاورد و آن را همچون قربانی گناه تقدیم کند. ¹⁰اما بزی که قرعه برای عَزازیل بر آن افتاد، زنده به حضورِ من حاضر شود، تا با فرستادنش به بیابان نزد عَزازیل، بر آن کفّاره شود.

¹¹هارون گوسالهٔ قربانی گناهِ خود را تقدیم کند تا برای خود و خاندانش کفّاره نماید، سپس گوسالهٔ قربانی گناهِ خود را ذبح کند. ¹²آنگاه مِجمَری پر از اخگرهای فروزان از مذبحِ پیشِ روی من و دو مشت بخورِ خوشبویِ نرم‌ساییده بردارد و آنها را به درونِ پرده بیاورد. ¹³و بخور را به حضورِ من بر آتش نهد، تا ابرِ آن تختِ رحمت را که بر شهادت است بپوشاند و او نمیرد. ^b b v13 شهادت: لوح‌های سنگیِ شریعتِ عهد که درونِ صندوق نگاه داشته می‌شد. ¹⁴و قدری از خونِ گوساله را بگیرد و با انگشتِ خود بر جلوِ تختِ رحمت، به سوی مشرق، بپاشد؛ سپس با انگشتِ خود هفت بار از آن خون پیشِ تختِ رحمت بپاشد.

¹⁵آنگاه بزِ قربانی گناهِ قوم را ذبح کند و خونِ آن را به درونِ پرده بیاورد و با آن چنان کند که با خونِ گوساله کرد — آن را بر تختِ رحمت و پیشِ آن بپاشد. ¹⁶بدین‌گونه برای قُدس، به سببِ ناپاکیِ اسرائیل و سرکشی‌هایشان و همهٔ گناهانشان، کفّاره می‌کند. و برای خیمهٔ اجتماع که در میانِ ایشان، در وسطِ ناپاکی‌شان، برقرار است، نیز چنین کند. ¹⁷هنگامی که او برای کفّاره کردن به قُدس داخل می‌شود، کسی نباید در خیمهٔ اجتماع باشد، تا آنکه بیرون آید و برای خود و خاندانش و تمامِ جماعتِ اسرائیل کفّاره کرده باشد.

¹⁸سپس به سوی مذبحی که پیشِ روی من است بیرون رود و برای آن کفّاره کند؛ قدری از خونِ گوساله و قدری از خونِ بز را بگیرد و بر شاخ‌های مذبح، گرداگردِ آن، بگذارد. ¹⁹و با انگشتِ خود هفت بار از خون بر آن بپاشد، تا آن را از ناپاکیِ قومِ اسرائیل پاک سازد و تقدیس کند.

²⁰چون از کفّارهٔ قُدس و خیمهٔ اجتماع و مذبح فارغ شد، بزِ زنده را حاضر کند. ²¹هارون هر دو دستِ خود را بر سرِ بزِ زنده بگذارد و همهٔ تقصیرهای اسرائیل و همهٔ سرکشی‌ها و همهٔ گناهانشان را بر آن اعتراف کند، و آنها را بر سرِ بز بنهد، سپس آن را به دستِ مردی که برای این کار تعیین شده، به بیابان روانه کند. ²²بز همهٔ گناهانشان را بر خود، به سرزمینی جدا افتاده، خواهد برد؛ و آن مرد بز را در بیابان رها خواهد کرد.

²³هارون به خیمهٔ اجتماع داخل شود و جامه‌های کتانی را که هنگامِ ورود به قُدس پوشیده بود بیرون آورد و آنها را در آنجا بگذارد. ²⁴و بدنِ خود را در جایی مقدس با آب بشوید و جامه‌های خویش را بپوشد. آنگاه بیرون آید و قربانی سوختنیِ خود و قربانی سوختنیِ قوم را تقدیم کند و برای خود و قوم کفّاره نماید. ²⁵و پیهِ قربانی گناه را بر مذبح بسوزاند.

²⁶و آن که بز را نزد عَزازیل فرستاد، باید جامه‌های خود را بشوید و بدنش را در آب بشوید، آنگاه می‌تواند به اردوگاه داخل شود. ²⁷گوساله و بزِ قربانی گناه، که خونشان برای کفّاره به قُدس آورده شد، باید بیرون از اردوگاه برده شوند؛ و پوست و گوشت و سرگینِ آنها در آتش سوزانده شود. ²⁸و هر که آنها را بسوزاند، باید جامه‌های خود را بشوید و بدنش را در آب بشوید، آنگاه می‌تواند به اردوگاه بیاید.

²⁹این برای شما فریضه‌ای دائمی است: در روزِ دهمِ ماهِ هفتم، خویشتن را فروتن سازید و هیچ کاری نکنید — نه بومی و نه غریبی که در میانِ شما ساکن است. ³⁰زیرا در این روز برای شما کفّاره کرده می‌شود تا از همهٔ گناهانتان پاک شوید؛ و به حضورِ من پاک خواهید بود. ³¹این برای شما سَبَّتِ آرامیِ کامل است؛ خویشتن را فروتن سازید — فریضه‌ای جاودانی. ³²و کاهنی که مسح شده و برای خدمت در جای پدرش منصوب گشته، باید کفّاره کند و جامه‌های کتانی — جامه‌های مقدس — را بپوشد، ³³و برای قُدس‌الاقداس و خیمهٔ اجتماع و مذبح و کاهنان و همهٔ قومِ جماعت کفّاره کند. ³⁴این برای شما فریضه‌ای دائمی است: سالی یک بار برای همهٔ گناهانِ بنی‌اسرائیل کفّاره کنید.» و چنان که پدر ما به موسی امر فرموده بود، انجام شد.