چاپ شوی
کتاب

د پلار رڼا نۀ شى بندېدلے

د سرو زرو يوه ډيوټ چې دوه زيتون ونې يې تېلو ورکوي، د يوه وړوکي، نيمګړي معبد له امله د زروبابل نا هيلۍ ته ځواب ورکوي. هغه ته زموږ د پلار کلام: نه په زور، نه په قوت، بلکې زما په روح. هغه لاسونه چې بنسټ يې اېښی، هغه به يې بشپړ هم کړي؛ هېڅوک دې کوچني شيان سپک نه ګڼي.

څپرکی 4.

بيا هغه فرښته چې ما سره يې خبرې کولې راستنه شوه او زۀ يې راويښ کړم، لکه څوک چې د خوب نه راويښ کړے شى. هغۀ راته ووئيل، ”تۀ څۀ وينې؟“ ما ووئيل، ”يو د سرو زرو ډيوټ وينم، د دې په سر يو ټال دے، اوه ډيوې پرې دى، او د هرې ډيوې دپاره د دې په سر اوه نلۍ دى.

د دې خوا ته دوه د زيتُون ونې ولاړې دى، يوه د ټال ښى لاس ته او بله د دې کيڼ لاس ته.“

نو ما هغه فرښتې ته چې ما سره يې خبرې کولې ووئيل، ”اے زما مالِکه، دا څۀ شے دے؟“

نو هغه فرښتې چې ما سره يې خبرې کولې ووئيل، ”آيا تۀ نۀ پوهېږې چې دا څۀ دى؟“ ما ووئيل، ”نه، اے زما مالِکه.“

هغۀ راته ووئيل، ”دا زمونږ د پلار کلام دے زروبابل ته: نۀ په زور، نۀ په طاقت، بلکې زما په روح، د آسمان د لښکرو پلار فرمائى. اے لوئ غره، تۀ څوک يې؟ د زروبابل په مخکښې به تۀ هوار مېدان شې. هغه به د سر تيږه داسې چغې وهلو راوباسى، ’فضل، فضل دې پرې وى!‘“

بيا د زمونږ د پلار کلام ما ته راغلو، چې،

”د زروبابل لاسونو د دې کور بُنياد کېښودو، او د هغۀ لاسونه به دا تمام کړى. نو تاسو به پوه شئ چې د آسمان د لښکرو پلار زۀ تاسو ته لېږلے يم. ځکه چې چا د وړو شيانو ورځ سپکه ګڼلې ده؟ هغوئ به خوشحاله شى، کله چې د زروبابل په لاس کښې د ساختمان شاقول وينى. دا اوۀ د زمونږ د پلار سترګې دى، چې په ټوله زمکه ګرځى.“

نو ما هغۀ ته ووئيل، ”د ډيوټ ښى او کيڼ لاس ته دا دوه د زيتُون ونې څۀ دى؟“ ما بيا ووئيل، ”دا دوه د زيتُون څانګې چې د سرو زرو د هغو دوو نلو سره دى چې سرۀ زرينه تېل ترې تويېږى، دا څۀ دى؟“

هغۀ راته ووئيل، ”آيا تۀ نۀ پوهېږې چې دا څۀ دى؟“ ما ووئيل، ”نه، اے زما مالِکه.“

هغۀ ووئيل، ”دا هغه دوه مسح شوى کسان دى چې د ټولې زمکې د مالِک په خوا کښې ولاړ دى.“