जखऱ्या 4

4 ¹ मग माझ्याशी बोलणारा दूत परत आला आणि झोपेतून जागे केल्यासारखे त्याने मला जागे केले. ² त्याने विचारले, “तुला काय दिसते?” मी म्हणालो, “मला सोन्याचा दीपस्तंभ दिसतो, त्याच्या माथ्यावर एक वाटी, सात दिवे आणि माथ्यावरील प्रत्येक दिव्यासाठी सात नळ्या.”

³ त्याच्याजवळ दोन जैतुनाची झाडे उभी आहेत, एक वाटीच्या उजवीकडे व दुसरे तिच्या डावीकडे.”

⁴ मग माझ्याशी बोलणाऱ्या दूताला मी म्हणालो, “माझ्या प्रभू, ही काय आहेत?”

⁵ तेव्हा माझ्याशी बोलणारा दूत मला म्हणाला, “ही काय आहेत हे तुला ठाऊक नाही काय?” मी म्हणालो, “नाही, माझ्या प्रभू.”

⁶ तो मला म्हणाला, “जरुब्बाबेलाला आमच्या पित्याचे हे वचन आहे: बळाने नव्हे, सामर्थ्यानेही नव्हे, तर माझ्या आत्म्याने, असे स्वर्गीय सैन्यांचा पिता म्हणतो. ⁷ हे महान पर्वता, तू कोण आहेस? जरुब्बाबेलापुढे तू सपाट भूमी होशील. तो कळस बाहेर आणील आणि लोक ओरडतील, ‘त्याला कृपा, कृपा असो!’

⁸ मग आमच्या पित्याचे वचन मला प्राप्त झाले, ते असे: ⁹ जरुब्बाबेलाच्या हातांनी या घराचा पाया घातला; त्याचेच हात ते पूर्ण करतील. तेव्हा तुला कळेल की स्वर्गीय सैन्यांच्या पित्याने मला तुझ्याकडे पाठवले आहे. ¹⁰ लहान गोष्टींच्या दिवसाला कोणी तुच्छ मानले आहे? जरुब्बाबेलाच्या हातात ओळंबा पाहून ते आनंद करतील. हे सात म्हणजे आमच्या पित्याचे डोळे आहेत, जे सर्व पृथ्वीभर फिरत असतात.”

¹¹ मग मी त्याला विचारले, “दीपस्तंभाच्या उजवीकडे व डावीकडे असलेली ही दोन जैतुनाची झाडे काय आहेत?” ¹² मी पुन्हा विचारले, “सोनेरी तेल ओतणाऱ्या दोन सोनेरी नळ्यांजवळ असलेल्या ह्या दोन जैतुनाच्या फांद्या काय आहेत?”

¹³ तो मला म्हणाला, “ही काय आहेत हे तुला ठाऊक नाही काय?” मी म्हणालो, “नाही, माझ्या प्रभू.”

¹⁴ तो म्हणाला, “हे दोघे म्हणजे सर्व पृथ्वीच्या प्रभूजवळ उभे राहणारे अभिषिक्त जन आहेत.”