دوه بادشاهان د يروشلم خلاف روان شول

دوه پاچایان پر اورشلیم یرغل کوي او د آحاز زړه داسې لړزېږي لکه ونې په باد کې. اشعیا د زموږ د پلار کلام راوړي چې دا دسیسه به ونه درېږي، او هغه ته هره نښه وړاندې کوي چې وغواړي. آحاز د دینداري تر پردې لاندې انکار کوي، نو نښه بیا هم راځي — عمانوئیل.

څپرکی 7.

د يهوداه د بادشاه، د عُزياه د لمسى، د يوتام د زوئ آحاز په وختونو کښې، د ارام بادشاه رزين او د اِسرائيل بادشاه فيقح د رملياه زوئ د جنګ دپاره د يروشلم خلاف روان شول، خو هغه يې فتح نۀ شو کولے. کله چې د داؤد کور ته دا خبر ورسېدو چې، ”ارام د افرائيم سره يو ځائ شوے دے،“ نو د آحاز او د هغۀ د خلقو زړونه داسې ولړزېدل لکه څنګه چې د ځنګل ونې د هوا په مخکښې لړزيږى.

بيا زمونږ پلار يسعياه ته وفرمائيل چې، ”تۀ او ستا زوئ شيار يشوب د بره حوض د نهر په سر، د دهوبى د پټى په لاره، آحاز سره د ملاقات دپاره لاړ شئ، ^a او هغۀ ته ووايه چې، خبردار اوسه، آرام اوسه، د دې دوؤ لوګى کوونکو د لرګيو د ټوټو له کبله—د رزين، د ارام او د رملياه د زوئ د سخت قهر له کبله مۀ يرېږه او زړۀ دې مۀ خرابوه. ځکه چې ارام د افرائيم او د رملياه د زوئ سره يو ځائ ستا خلاف بده منصوبه جوړه کړې ده، او وائى چې،

’راځئ چې د يهوداه خلاف حمله وکړو، هغه ووېروو، هغه د خپل ځان دپاره وشلوو، او د طبئيل زوئ پرې بادشاه مقرر کړو،‘ نو مالِک پلار داسې فرمائى چې، دا به قائمه نۀ شى، او دا به ونۀ شى. ځکه چې د ارام سر دمشق دے، او د دمشق سر رزين دے. په پنځۀ شپېتو کالو کښې به افرائيم داسې مات شى چې نور به يو قوم پاتې نۀ وى. د افرائيم سر سامريه دے، او د سامريه سر د رملياه زوئ دے. کۀ تاسو په ايمان کښې مضبوط ونۀ درېږئ، نو تاسو به بېخى قائم پاتې نۀ شئ.“

پلار بيا آحاز سره خبرې کوى

زمونږ پلار بيا آحاز ته وفرمائيل چې،

”د خپل پلار نه يوه نښه وغواړه؛ هغه دې دومره ژوره وى لکه قبر يا دومره اوچته وى لکه آسمانونه.“

خو آحاز ووئيل چې، ”زۀ به نۀ غواړم، او زۀ به زمونږ پلار هم نۀ آزمايم.“

يسعياه ووئيل چې، ”اے د داؤد کوره، واورئ! ايا دا بس نۀ دى چې تاسو خلق ستړى کوئ؟ ايا تاسو به زما پلار هم ستړے کوئ؟ نو مالِک پلار به پخپله تاسو ته يوه نښه درکړى: ګورئ، يوه کنوارۀ به اُميدواره شى، يو زوئ به وزيږوى، او هغۀ ته به د عمانوئيل نوم ورکړى. ^b هغه به دهى او شات خورى تردې چې هغه دومره پوه شى چې بد رد کړى او ښۀ غوره کړى. ځکه چې مخکښې له دې چې هلک د بد د ردولو او د ښۀ د خوښولو پوهه پېدا کړى، نو هغه ملک به اجاړ شى چې د هغۀ د دوؤ بادشاهانو نه تۀ وېرېږې.

زمونږ پلار به په تا، ستا په خلقو، او ستا د پلار په کور باندې داسې ورځې راولى چې د هغه وخت نه راهيسې چې کله افرائيم د يهوداه نه بېل شو، داسې ورځې نۀ وې راغلى—يعنې د اسور بادشاه.

په هغه ورځ به زمونږ پلار د مصر د لرو ويالو د ماشو دپاره او د اسور په ملک کښې د شاتو د مچيو دپاره شپېلۍ ووهى، او دا ټول به راشى او په ژورو ناوو کښې، د ګټو په درزونو کښې، په ټولو اغزنو بوټو او په ټولو د اوبو ځايونو کښې کښېنى.

په هغه ورځ به مالِک پلار په يوه کرايه کړې شوې پاره سره—يعنې د فرات د هاغه طرف نه، د اسور بادشاه—د سر او د پښو وېښتان وخرى، او ږيره به هم ورژوى. په هغه ورځ به يو سړے يوه ځوانه غوا او دوه ګډې ژوندۍ وساتى، او د شيدو د ډېروالى له کبله به هغه دهى خورى؛ هغه ټول چې په ملک کښې پاتې وى، دهى او شات به خورى.

په هغه ورځ به هر هغه ځائ چې په کوم کښې زر د انګورو ونې وى چې قيمت يې زر د چاندۍ سکې وى، اغزى او اغزن بوټى به شى. خلق به هلته د غشو او د لينده سره راشى، ځکه چې ټول ملک به اغزن بوټى او اغزى شى. تۀ به هغو غرونو ته چې کله په بيلچه سره کرل کېدل، د اغزنو بوټو او اغزو د وېرې له کبله نۀ ځې؛ هغه به د څاروو د څرېدو ځائ او د ګډو د پښو لاندې کېدو ځائ شى.“