List do Rzymian 10

10 ¹Bracia i siostry, pragnieniem mojego serca i modlitwą do naszego Ojca za Izraelem jest ich zbawienie. ²Świadczę o nich: mają gorliwość dla naszego Ojca, ale nie według poznania. ³Nie znając sprawiedliwości naszego Ojca i usiłując ustanowić własną, nie poddali się sprawiedliwości naszego Ojca. ⁴Bo Chrystus jest celem Prawa, aby sprawiedliwość otrzymał każdy, kto wierzy.

⁵Bo Mojżesz pisze o sprawiedliwości, która opiera się na Prawie: „Człowiek, który je wypełnia, przez nie żyć będzie.”

⁶Lecz sprawiedliwość oparta na wierze mówi: „Nie mów w swoim sercu: «Kto wstąpi do nieba?»” (to znaczy, aby sprowadzić Chrystusa na dół). ⁷„albo: «Kto zstąpi do otchłani?»” (to znaczy, aby wyprowadzić Chrystusa z martwych). ⁸Ale co mówi? „Słowo jest blisko ciebie, w twoich ustach i w twoim sercu” — to znaczy słowo wiary, które głosimy: ⁹Jeśli wyznasz swoimi ustami, że Jezus jest Panem, i uwierzysz w swoim sercu, że nasz Ojciec wzbudził go z martwych, będziesz zbawiony. ¹⁰Bo sercem wierzy się i dostępuje usprawiedliwienia u naszego Ojca, ustami zaś wyznaje się i dostępuje zbawienia. ¹¹Bo Pismo mówi: „Każdy, kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.” ¹²Nie ma różnicy między Żydem a Grekiem: ten sam Pan jest Panem wszystkich, hojny dla wszystkich, którzy go wzywają. ¹³Bo „każdy, kto wzywa imienia naszego Pana Jezusa, będzie zbawiony.” ^a a v13 Paweł bierze obietnicę, że „każdy, kto wzywa imienia Pana, będzie zbawiony”, i odnosi ją do Jezusa — wzywać Pana to wzywać jego.

¹⁴Jak więc mają wzywać tego, w którego nie uwierzyli? Jak mają uwierzyć w tego, o którym nie słyszeli? Jak mają usłyszeć, jeśli nikt nie głosi? ¹⁵A jak mają go głosić, jeśli nie zostaną posłani? Jak napisano: „Jak piękne są stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę!”

¹⁶Lecz nie wszyscy byli posłuszni dobrej nowinie, bo Izajasz mówi: „Ojcze nasz, kto uwierzył naszemu poselstwu?” ¹⁷Tak więc wiara rodzi się ze słuchania, a słuchanie przez słowo o Chrystusie. ¹⁸Ale pytam: czy nie słyszeli? Owszem, słyszeli: „Po całej ziemi rozszedł się ich głos, a ich słowa aż po krańce świata.”

¹⁹Ale pytam: czy Izrael nie wiedział? Najpierw Mojżesz mówi: „Pobudzę was do zazdrości przez tych, którzy nie są narodem, do gniewu przez naród nierozumny.”

²⁰A Izajasz śmiało mówi: „Dałem się znaleźć tym, którzy mnie nie szukali; objawiłem się tym, którzy o mnie nie pytali.”

²¹Lecz o Izraelu mówi: „Przez cały dzień wyciągałem swoje ręce do ludu nieposłusznego i opornego.”