ଇସ୍ରାଏଲ ନିମନ୍ତେ ପାଉଲଙ୍କ ହୃଦୟ

ପାଉଲଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆମ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକୃତ ଉତ୍ସାହ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତାହା ଭୁଲ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଆଡ଼କୁ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଧାର୍ମିକତା ବଦଳରେ ନିଜର ଧାର୍ମିକତା ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ବିକଳ୍ପଟି ପାଖରେ ହିଁ ଅଛି, ମୁଖରେ ଓ ହୃଦୟରେ, ଏବଂ ଯେ କେହି ଡାକେ ତା ପାଇଁ ଖୋଲା। ଏଥିରୁ ଏକ ବ୍ୟାବହାରିକ ସମସ୍ୟା ଉଠେ: କାହାକୁ ପଠାଯାଇ ନ ଥିଲେ କେହି ଶୁଣିପାରେ ନାହିଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 10।

ହେ ଭାଇ ଓ ଭଗିନୀମାନେ, ଇସ୍ରାଏଲ ନିମନ୍ତେ ମୋହର ହୃଦୟର ବାଞ୍ଛା ଓ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କ ପରିତ୍ରାଣ। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଅଛି, ଯେ ସେମାନଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଉଦ୍‍ଯୋଗ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନାନୁସାରେ ନୁହେଁ। କାରଣ ପିତାଙ୍କ ଧାର୍ମିକତା ବିଷୟରେ ଅଜ୍ଞ ହୋଇ ଓ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଧାର୍ମିକତା ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେମାନେ ପିତାଙ୍କ ଧାର୍ମିକତାର ବଶୀଭୂତ ହେଲେ ନାହିଁ। ଯେଣୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅଟନ୍ତି, ଏଣୁ ଯେ ସମସ୍ତେ ବିଶ୍ଵାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧାର୍ମିକତା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

କାରଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାମୂଳକ ଧାର୍ମିକତା ବିଷୟରେ ମୋଶା ଲେଖନ୍ତି, “ଯେ ଏହିସବୁ ପାଳନ କରେ, ସେ ତଦ୍‍ଦ୍ଵାରା ବଞ୍ଚିବ।”

ମାତ୍ର ବିଶ୍ଵାସମୂଳକ ଧାର୍ମିକତା କହେ, “ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ହୃଦୟରେ ଏହା କୁହ ନାହିଁ, ‘କିଏ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଚଢ଼ିବ?’” ଅର୍ଥାତ୍, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ତଳକୁ ଆଣିବା ନିମନ୍ତେ, “ଅବା ‘କିଏ ପାତାଳକୁ ଓହ୍ଲାଇବ?’” ଅର୍ଥାତ୍, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉପରକୁ ଆଣିବା ନିମନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ତାହା କʼଣ କହେ? “ବାକ୍ୟ ତୁମ୍ଭ ନିକଟରେ, ତୁମ୍ଭ ମୁଖରେ ଓ ତୁମ୍ଭ ହୃଦୟରେ ଅଛି”—ଅର୍ଥାତ୍, ଯେଉଁ ବିଶ୍ଵାସର ବାକ୍ୟ ଆମ୍ଭେମାନେ ଘୋଷଣା କରୁଅଛୁ; ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ମୁଖରେ ଯୀଶୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି ସ୍ଵୀକାର କର ଓ ପିତା ତାହାଙ୍କୁ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠାଇଲେ ବୋଲି ଆପଣା ହୃଦୟରେ ବିଶ୍ଵାସ କର, ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇବ। କାରଣ ହୃଦୟରେ ମନୁଷ୍ୟ ବିଶ୍ଵାସ କରି ପିତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ ହୁଏ, ପୁଣି ମୁଖରେ ସ୍ଵୀକାର କରି ପରିତ୍ରାଣ ପାଏ। ଯେଣୁ ଶାସ୍ତ୍ର କହେ, “ଯେ କେହି ତାହାଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ଵାସ କରେ, ସେ ଲଜ୍ଜିତ ହେବ ନାହିଁ।” କାରଣ ଯିହୂଦୀ ଓ ଗ୍ରୀକ୍‍ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ; ଯେହେତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସେହି ଏକ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଅଟନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ତାହାଙ୍କ ନିକଟରେ ଡାକନ୍ତି, ସେସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ସେ ଉଦାର ଅଟନ୍ତି। ଯେଣୁ “ଯେ କେହି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ନାମରେ ଡାକେ, ସେ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇବ।” ^a

ତେବେ ଯାହାଙ୍କଠାରେ ସେମାନେ ବିଶ୍ଵାସ କରି ନାହାନ୍ତି, ତାହାଙ୍କ ନିକଟରେ କିପରି ଡାକିବେ? ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟ ସେମାନେ ଶୁଣି ନାହାନ୍ତି, ତାହାଙ୍କଠାରେ କିପରି ବିଶ୍ଵାସ କରିବେ? ଆଉ ପ୍ରଚାର କରିବା ଲୋକ ନ ଥିଲେ ସେମାନେ କିପରି ଶୁଣିବେ? ପୁଣି ପ୍ରେରିତ ନ ହେଲେ ସେମାନେ କିପରି ତାହାଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରିବେ? ଯେପରି ଲେଖାଅଛି, “ସୁସମାଚାର ଆଣୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଚରଣ କିପରି ସୁନ୍ଦର!”

କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ସୁସମାଚାରର ଆଜ୍ଞାବହ ହେଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ଯିଶାଇୟ କହନ୍ତି, “ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା କିଏ ବିଶ୍ଵାସ କଲା?” ଅତଏବ ଶ୍ରବଣରୁ ବିଶ୍ଵାସ ହୁଏ, ଆଉ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟକ ବାକ୍ୟ ଦ୍ଵାରା ଶ୍ରବଣ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପଚାରୁଅଛି, ସେମାନେ କି ଶୁଣି ନାହାନ୍ତି? ହଁ, ସେମାନେ ଶୁଣିଅଛନ୍ତି, “ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଵର ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଜଗତର ପ୍ରାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପିଗଲା।”

ମାତ୍ର ମୁଁ ପଚାରୁଅଛି, ଇସ୍ରାଏଲ କି ଜାଣି ନ ଥିଲା? ପ୍ରଥମେ ମୋଶା କହନ୍ତି, “ଯେଉଁମାନେ ଜାତି ନୁହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଈର୍ଷାନ୍ଵିତ କରିବା, ନିର୍ବୋଧ ଏକ ଜାତି ଦ୍ଵାରା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କ୍ରୋଧାନ୍ଵିତ କରିବା।”

ଆଉ ଯିଶାଇୟ ଅତି ସାହସ ସହିତ କହନ୍ତି, “ଯେଉଁମାନେ ଆମ୍ଭକୁ ଖୋଜୁ ନ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲୁ; ଯେଉଁମାନେ ଆମ୍ଭକୁ ପଚାରୁ ନ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଆମ୍ଭେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲୁ।”

କିନ୍ତୁ ଇସ୍ରାଏଲ ବିଷୟରେ ସେ କହନ୍ତି, “ଆମ୍ଭେ ଦିନସାରା ଅନାଜ୍ଞାବହ ଓ ପ୍ରତିବାଦୀ ଏକ ଲୋକ ପ୍ରତି ଆପଣା ହସ୍ତ ବିସ୍ତାର କଲୁ।”