رومیان 10

10 ¹ای برادران و خواهران، آرزوی دلِ من و دعایم نزد پدر ما برای اسرائیل، نجاتِ ایشان است. ²دربارهٔ ایشان شهادت می‌دهم که برای پدر ما غیرت دارند، اما نه از روی معرفت. ³چون از عدالتِ پدر ما بی‌خبرند و می‌کوشند عدالتِ خود را برقرار سازند، به عدالتِ پدر ما تسلیم نشدند. ⁴زیرا مسیح غایتِ شریعت است، تا همهٔ آنان که ایمان می‌آورند، عدالت را بیابند.

⁵زیرا موسی دربارهٔ عدالتی که بر شریعت استوار است می‌نویسد: «کسی که این احکام را به‌جا آورد، به‌واسطهٔ آنها زیست خواهد کرد.»

⁶اما عدالتِ مبتنی بر ایمان چنین می‌گوید: «در دلِ خود مگو ‹کیست که به آسمان صعود کند؟›» (یعنی تا مسیح را فرود آورد). ⁷«یا ‹کیست که به ژرفا فرود رود؟›» (یعنی تا مسیح را از مردگان برآورد). ⁸اما چه می‌گوید؟ «این کلام به تو نزدیک است، در دهانِ تو و در دلِ تو» — یعنی همان کلامِ ایمان که ما اعلام می‌کنیم: ⁹اگر به زبانِ خود اعتراف کنی که عیسی خداوند است و در دلِ خود ایمان آوری که پدر ما او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت. ¹⁰زیرا با دل ایمان می‌آوری و نزد پدر ما عادل شمرده می‌شوی، و با زبان اعتراف می‌کنی و نجات می‌یابی. ¹¹زیرا کتاب‌مقدّس می‌گوید: «هر که به او ایمان آورد، سرافکنده نخواهد شد.» ¹²میان یهودی و یونانی هیچ تفاوتی نیست؛ زیرا همان خداوند، خداوندِ همه است و نسبت به همهٔ کسانی که او را می‌خوانند، سخاوتمند است. ¹³زیرا «هر که نامِ خداوندِ ما عیسی را بخواند، نجات خواهد یافت.» ^a a v13 پولس این وعده را که «هر که نامِ خداوند را بخواند نجات خواهد یافت» می‌گیرد و آن را بر عیسی اطلاق می‌کند — خواندنِ خداوند همان خواندنِ اوست.

¹⁴پس چگونه کسی را بخوانند که به او ایمان نیاورده‌اند؟ و چگونه به کسی ایمان آورند که دربارهٔ او نشنیده‌اند؟ و چگونه بشنوند بی‌آنکه کسی موعظه کند؟ ¹⁵و چگونه او را اعلام کنند مگر آنکه فرستاده شوند؟ چنانکه نوشته شده است: «چه زیباست پای‌های آنان که بشارت می‌آورند!»

¹⁶اما همه بشارت را اطاعت نکردند، زیرا اِشعیا می‌گوید: «ای پدر ما، کیست که پیامِ ما را باور کرد؟» ¹⁷پس ایمان از شنیدن است، و شنیدن از کلام دربارهٔ مسیح. ¹⁸اما می‌پرسم: آیا نشنیدند؟ البته که شنیدند: «آوازشان به تمامیِ زمین رسید، و سخنانشان تا کرانه‌های جهان.»

¹⁹باز می‌پرسم: آیا اسرائیل درنیافت؟ نخست موسی می‌گوید: «شما را به‌وسیلهٔ قومی که قوم نیستند به رشک خواهم آورد، و با ملتی نادان شما را به خشم خواهم آورد.»

²⁰و اِشعیا چنان جسور است که می‌گوید: «آنان که مرا نمی‌جستند، مرا یافتند؛ و بر کسانی که سراغم را نمی‌گرفتند، ظاهر شدم.»

²¹اما دربارهٔ اسرائیل می‌گوید: «تمامیِ روز دستانِ خود را به‌سوی قومی نافرمان و سرکش دراز کردم.»