ልቢ ጳውሎስ ንእስራኤል

ህዝቢ ጳውሎስ ንኣቦና ናይ ሓቂ ቅንኣት ኣለዎም፥ ግና ናብ ዘይግቡእ ነገር ዝቐንዐ፦ ኣብ ክንዲ ናቱ ናይ ባዕሎም ፅድቂ ምቕዋም። እቲ ኻልእ መገዲ ኣብ ቀረባ፥ ኣብ ኣፍን ልብን ኣሎ፥ ንዝፅውዕ ዅሉ ኸዓ ክፉት እዩ። እዙይ ነቲ ተግባራዊ ፀገም የልዕል — ዝተልኣኸ ሰብ ብዘይ ምህላው ሓደ እኳ ኣይሰምዕን።

ምዕራፍ 10።

ኣሕዋተይ፥ ትምኒት ልበይን ናብ ኣቦና ዝፀልዮ ፀሎተይን ምእንቲ እስራኤል፥ ንሳቶም ምእንቲ ኽድሕኑ እዩ። ብዛዕባኦም እምስክር ኣለኹ፦ ንኣቦና ቅንኣት ኣለዎም፤ ግና ከም ፍልጠት ኣይኮነን። ፅድቂ ኣቦና ስለ ዘይፈለጡ፥ ናይ ባዕሎም ፅድቂ ከቕውሙ ስለ ዝደለዩ፥ ንፅድቂ ኣቦና ኣይተገዝኡን። ክርስቶስ መፈፀምታ እቲ ሕጊ እዩ እሞ፥ ዝኣምኑ ዅሎም ፅድቂ ይረኽቡ።

ሙሴ ብዛዕባ እቲ ኣብ ሕጊ ዝተመርኰሰ ፅድቂ ከምዙይ ኢሉ ይፅሕፍ፦ “እቲ እዝ ነገር እዙይ ዝገብር፥ ብእኣቶም ክነብር እዩ።”

እቲ ብእምነት ዝኸውን ፅድቂ ግና ከምዙይ ይብል፦ “ኣብ ልብኻ ‘መን ናብ ሰማይ ይድይብ?’ ኣይትበል” (እዙይ ድማ ንክርስቶስ ከውርድ ማለት እዩ)። “ወይ ‘መን ናብ መዓሙቝ ይወርድ?’” (እዙይ ድማ ንክርስቶስ ካብ ሙታን ከደይብ ማለት እዩ)። ግና እንታይ ይብል? “እቲ ቓል ናባኻ ቀረባ እዩ፥ ኣብ ኣፍካን ኣብ ልብኻን ኣሎ”፦ እዙይ ከዓ እቲ ንሕና እንሰብኮ ቃል እምነት ማለት እዩ፦ ብኣፍካ ኢየሱስ ጐይታ ምዃኑ እንተ ተኣመንካ፥ ኣቦና ኸዓ ካብ ሙታን ከም ዘተስኦ ብልብኻ እንተ ኣመንካ፥ ክትድሕን ኢኻ። ብልቢ ኣሚንካ ኣብ ቅድሚ ኣቦና ፃድቕ ትኸውን፥ ብኣፍ ተኣሚንካ ኸዓ ትድሕን እሞ። እቲ ፅሑፍ፥ “ብእኡ ዝኣምን ኵሉ ኣይሓፍርን እዩ” ይብል እዩ እሞ። ኣብ መንጎ ኣይሁድን ግሪኻውን ፍልልይ የለን፤ እቲ ሓደ ጐይታ፥ ጐይታ ዅሉ እዩ፤ ነቶም ዝፅውዕዎ ዅሎም ከዓ ለጋስ እዩ። “ስም ጐይታና ኢየሱስ ዝፅውዕ ኵሉ ክድሕን እዩ” ተብሂሉ እዩ እሞ። ^a

ደኣ ዘይኣመንዎ ኸመይ ኢሎም ክፅውዕዎ ይኽእሉ? ዘይሰምዕዎ ኸመይ ኢሎም ክኣምኑ ይኽእሉ? ዝሰብከሎም ሰብ እንተ ዘይሃልዩ ኸመይ ኢሎም ክሰምዑ ይኽእሉ? እንተ ዘይተልኡኹ ኸመይ ኢሎም ክሰብክዎ ይኽእሉ? ከምቲ “ብስራት ዘምፅኡ ኣእጋር ክንደይ ፅቡቓት እየን!” ኢሉ ዝተፅሓፈ።

ኵሎም ግና ነቲ ብስራት ኣይተኣዘዝዎን፤ ኢሳይያስ “ኦ ኣቦ፥ ንመልእኽትና መን ኣመኖ?” ይብል እዩ እሞ። እምበኣር እምነት ካብ ምስማዕ ትመፅእ፥ ምስማዕ ድማ ብቓል ክርስቶስ እዩ። ግና፥ ኣይሰምዑንዶ? እብል ኣለኹ። እወ፥ ሰሚዖም እዮም፦ “ድምፆም ናብ ኵላ ምድሪ ወፀ፥ ቃላቶም ድማ ናብ ወሰናት ዓለም በፅሐ።”

ግና፥ እስራኤል ኣይፈለጠንዶ? እብል ኣለኹ። ቅድም ሙሴ ኸምዙይ ይብል፦ “ህዝቢ ብዘይኮነ ከቕንኣኩም እየ፥ ምስትውዓል ብዘይብሉ ህዝቢ ድማ ከቘጥዓኩም እየ።”

ኢሳይያስ ከዓ “ብዘይደለዩኒ ተረኸብኩ፤ ንዘይሓተቱኒ ተገለፅኩሎም” ኢሉ ክዛረብ ደፈረ።

ብዛዕባ እስራኤል ግና “መዓልቲ ምሉእ ናብ ዘይእዘዝን ዝፃረርን ህዝቢ ኣእዳወይ ዘርጊሐ” ይብል።