Księga Daniela 1

1 ¹W trzecim roku panowania Jojakima, króla Judy, Nebukadnesar, król Babilonu, wyruszył przeciwko Jerozolimie i obległ ją. ²Wszechwładny Ojciec wydał w jego ręce Jojakima, króla Judy, wraz z częścią naczyń z domu naszego Ojca; zabrał je do Szinearu, do domu swojego boga, a naczynia złożył w skarbcu swojego boga. ^a a v2 Szinear to starożytna nazwa Babilonii, krainy otaczającej miasto Babilon.

³Król rozkazał Aszpenazowi, przełożonemu swoich dworzan, aby przyprowadził spośród Izraelitów niektórych z rodu królewskiego i spośród możnych. ⁴Młodzieńców bez skazy, pięknych z wyglądu, obeznanych we wszelkiej mądrości, posiadających wiedzę, bystrych w pojmowaniu, zdatnych do służby w pałacu królewskim — i aby nauczyć ich pisma i języka babilońskiego. ⁵Król wyznaczył im codzienną porcję ze swoich potraw i ze swojego wina; mieli być kształceni przez trzy lata, a potem stanąć do służby przed królem.

⁶Wśród nich byli Daniel, Chananiasz, Miszael i Azariasz, spośród synów Judy. ⁷Przełożony dworzan nadał im nowe imiona: Danielowi — Belteszassar, Chananiaszowi — Szadrach, Miszaelowi — Meszach, a Azariaszowi — Abed-Nego. ^b b v7 Imiona nadane im przy urodzeniu — każde z nich — czciły Ojca Izraela; nowe, babilońskie imiona czciły bogów Babilonu — była to próba przekształcenia tożsamości tych młodzieńców.

⁸Daniel postanowił w swoim sercu, że nie splami się potrawami króla ani jego winem, więc poprosił przełożonego dworzan o pozwolenie, aby nie musiał się kalać. ^c c v8 Potrawy królewskie prawdopodobnie zawierały mięso zakazane przez prawo żydowskie albo pokarm ofiarowany babilońskim bogom — jedno i drugie czyniło je nieczystymi dla wiernego Izraelity. ⁹A nasz Ojciec sprawił, że Daniel znalazł przychylność i miłosierdzie w oczach przełożonego dworzan. ¹⁰Przełożony dworzan powiedział do Daniela: „Boję się mojego pana, króla, który wyznaczył wam jedzenie i picie. Dlaczego miałby zobaczyć wasze twarze mizerniejsze niż u innych młodzieńców w waszym wieku? Naraziłbyś przed królem moją głowę”.

¹¹Wtedy Daniel powiedział do opiekuna, którego przełożony dworzan ustanowił nad Danielem, Chananiaszem, Miszaelem i Azariaszem: ¹²„Wypróbuj, proszę, swoje sługi przez dziesięć dni. Dawaj nam do jedzenia tylko jarzyny, a do picia wodę. ¹³Potem porównaj nasz wygląd z wyglądem młodzieńców, którzy jedzą potrawy króla, i postąp ze swoimi sługami według tego, co zobaczysz”. ¹⁴Zgodził się więc na to i wypróbował ich przez dziesięć dni. ¹⁵Po dziesięciu dniach wyglądali zdrowiej i byli lepiej odżywieni niż wszyscy młodzieńcy, którzy jedli potrawy królewskie. ¹⁶Opiekun zabierał więc wyznaczone im potrawy i wino, które mieli pić, a dawał im jarzyny.

¹⁷Tym czterem młodzieńcom nasz Ojciec dał wiedzę i zrozumienie we wszelkim piśmie i mądrości; Daniel zaś rozumiał wszelkie widzenia i sny.

¹⁸Gdy minęły dni wyznaczone przez króla, po których upływie mieli zostać przyprowadzeni, przełożony dworzan przyprowadził ich przed Nebukadnesara. ¹⁹Król rozmawiał z nimi i wśród wszystkich nie znalazł się nikt taki jak Daniel, Chananiasz, Miszael i Azariasz; stanęli więc do służby przed królem. ²⁰A w każdej sprawie wymagającej mądrości i rozumu, o którą pytał ich król, stwierdzał, że przewyższają dziesięciokrotnie wszystkich wróżbitów i zaklinaczy w całym jego królestwie. ²¹I pozostał tam Daniel aż do pierwszego roku panowania króla Cyrusa.