Kaboyong menyang Babil

Wong-wong buwangan kang setya ing satengahé kakaisaran kapir, lan wahyu-wahyu bab karajan-karajan kang jumedhul lan ambruk sadurungé karajan kang ora ana pungkasané. Lumantar pawon geni kang murub lan guwa singa, Rama kita mbuktèkaké yèn Panjenengané nunggil karo para putrané.

Pasal 1.

Ing taun katelu jumenenge Prabu Yoyakim, ratu ing Yehuda, Prabu Nebukadnezar, ratu ing Babil, nglurug menyang Yerusalem lan ngepung kutha mau. Rama kita Kang Mahakwasa masrahake Prabu Yoyakim, ratu ing Yehuda, marang Prabu Nebukadnezar, karo sawatara prabot saka padalemane Rama kita; iku kabeh digawa menyang tanah Sinear, menyang omahing allahe, lan prabot-prabot mau dilebokake ing gedhong bandhaning allahe. ^a

Sang Prabu banjur dhawuh marang Aspenas, pangarsaning para abdi dalem, supaya nggawa sawatara wong Israel saka turune ratu lan saka para bangsawan. yaiku para nonoman kang ora cacad, kang bagus rupane, kang pinter ing samubarang kawicaksanan, kang sugih kawruh, kang cukat ing pangreten, kang pantes ngadhep ing kratone sang prabu—lan supaya padha diwulang tulisan lan basa Babil. Sang Prabu netepake kanggo wong-wong mau panduman saben dina saka dhaharan lan anggur kagungane, dilatih telung taun suwene, banjur ngladeni ngarsane sang prabu.

Ing antarane wong-wong mau ana Daniel, Hananya, Misael lan Azarya, saka turune Yehuda. Pangarsaning para abdi dalem mau menehi jeneng anyar marang wong-wong mau: Daniel dijenengake Beltsazar; Hananya, Sadrakh; Misael, Mesakh; Azarya, Abednego. ^b

Daniel wis manteb ing atine ora bakal njemberake awake dhewe kanthi dhaharan utawa anggure sang prabu, mulane dheweke nyuwun idi marang pangarsaning para abdi dalem supaya ora njemberake awake dhewe. ^c Anadene Rama kita maringi Daniel sih-palimirma lan welas asih ana ing ngarsane pangarsaning para abdi dalem mau. Pangarsaning para abdi dalem mau kandha marang Daniel: “Aku wedi marang gustiku sang prabu, kang wis netepake panganmu lan ombenmu. Yagene panjenengane nganti mirsa rupamu luwih kuru tinimbang para nonoman sapantaranmu? Mengko kowe njalari sirahku kapancas dening sang prabu.”

Daniel banjur kandha marang juru-ladi kang ditetepake dening pangarsaning para abdi dalem ngawasi Daniel, Hananya, Misael lan Azarya, “Kawula aturi nyobi para abdi panjenengan laminipun sedasa dinten. Para abdi namung kaparingana janganan kemawon kangge nedha saha toya kangge ngombe. Lajeng kawula aturi mirsani kawontenan kawula sadaya, katandhing kaliyan para nonoman ingkang sami nedha dhaharanipun sang prabu; panjenengan kersaa tumindak dhateng para abdi panjenengan miturut punapa ingkang panjenengan tingali.” Juru-ladi mau nyarujuki panyuwun iku, banjur nyoba wong-wong mau sajroning sepuluh dina. Sawise sepuluh dina, rupane wong-wong mau katon luwih seger lan luwih lemu tinimbang sakabehe para nonoman kang padha mangan dhaharane sang prabu. Mulane juru-ladi mau njupuki dhaharan kang wis katetepake lan anggur kang kudune diombe wong-wong mau, banjur diganti janganan.

Marang nonoman papat iku Rama kita maringi kawruh lan kawicaksanan ing samubarang tulisan lan kalimpadan; Daniel bisa mangreteni sakabehing wahyu lan impen.

Bareng wis tekan wektu kang ditetepake sang prabu kanggo ngadhepake wong-wong mau, pangarsaning para abdi dalem banjur ngirid wong-wong mau menyang ngarsane Prabu Nebukadnezar. Sang Prabu banjur ngandika karo wong-wong mau, lan ora ana siji-sijia kang madhani Daniel, Hananya, Misael lan Azarya; mulane wong papat mau padha ngladeni sang prabu. Saben sang prabu ndangu bab kawicaksanan lan pangreten marang wong-wong mau, tinemu yen wong-wong mau sepuluh tikel luwih pinter tinimbang sakabehe para ahli sihir lan para juru-tenung ing saindenging karajane. Lan Daniel tetep ana ing kono nganti tekan taun kapisan jumenenge Prabu Kores.