2 Księga Samuela 7

7 ¹Gdy król zamieszkał w swoim domu, a nasz Ojciec dał mu odpoczynek od wszystkich otaczających go wrogów, ²król powiedział do proroka Natana: „Spójrz, ja mieszkam w domu z cedru, a arka naszego Ojca pozostaje w namiocie”.

³Natan powiedział do króla: „Idź, czyń wszystko, co masz w sercu, bo nasz Ojciec jest z tobą”.

⁴Lecz tej samej nocy doszło do Natana słowo naszego Ojca:

⁵„Idź, powiedz mojemu słudze Dawidowi: Tak mówi twój Ojciec: «Czy to ty masz zbudować mi dom, w którym mógłbym mieszkać? ⁶Nie mieszkałem w domu od dnia, gdy wyprowadziłem Izraela z Egiptu, aż do dziś, lecz wędrowałem z miejsca na miejsce, mając namiot za mieszkanie.» ⁷Gdziekolwiek wędrowałem z całym Izraelem, czy powiedziałem kiedykolwiek słowo do któregokolwiek z przywódców, którym nakazałem paść mój lud: «Dlaczego nie zbudowaliście mi domu z cedru?» ⁸Teraz powiedz mojemu słudze Dawidowi: Tak mówi Ojciec zastępów niebieskich: «Wziąłem cię z pastwiska, sprzed trzody, abyś był władcą nad moim ludem, Izraelem. ⁹Byłem z tobą, dokądkolwiek szedłeś, i wytraciłem przed tobą wszystkich twoich wrogów. Uczynię twoje imię wielkim, jak imię największych na ziemi. ¹⁰Przygotuję miejsce dla mojego ludu, Izraela, i zasadzę go tam, aby mieszkał we własnym miejscu i nikt go nie niepokoił. Ludzie gwałtowni nie będą go już uciskać jak dawniej, ¹¹jak od dnia, gdy ustanowiłem sędziów nad moim ludem, Izraelem. Dam ci odpoczynek od wszystkich twoich wrogów. Twój Ojciec oznajmia ci także, że on sam zbuduje ci dom. ¹²Gdy wypełnią się twoje dni i spoczniesz ze swoimi przodkami, wzbudzę po tobie twojego potomka, który wyjdzie z twojego wnętrza, i utwierdzę jego królestwo. ¹³On zbuduje dom dla mojego imienia, a ja utwierdzę na wieki tron jego królestwa. ¹⁴Ja będę mu Ojcem, a on będzie mi synem. Gdy zgrzeszy, skarcę go rózgą ludzką i razami, jakie zadają ręce ludzkie, ¹⁵lecz moja wierna miłość nie odstąpi od niego, jak odjąłem ją Saulowi, którego usunąłem sprzed ciebie. ¹⁶Twój dom i twoje królestwo będą trwać na wieki przede mną; twój tron będzie utwierdzony na wieki.»”

¹⁷Natan powtórzył Dawidowi wszystkie te słowa i całe to widzenie.

Dawid dziękuje przed swoim Ojcem

¹⁸Wtedy król Dawid wszedł, usiadł przed naszym Ojcem i rzekł: „Kim ja jestem, Wszechwładny Ojcze, i czym jest mój dom, że doprowadziłeś mnie aż dotąd? ¹⁹A jakby to było za mało w twoich oczach, Wszechwładny Ojcze, przemówiłeś jeszcze o domu swojego sługi na daleką przyszłość. Czy taki jest twój sposób postępowania z każdym człowiekiem, Wszechwładny Ojcze? ²⁰Cóż więcej może ci powiedzieć Dawid? Ty przecież znasz swojego sługę, Wszechwładny Ojcze. ²¹Ze względu na swoje słowo i według swojego serca dokonałeś całej tej wielkiej rzeczy, oznajmiając ją swojemu słudze. ²²Dlatego wielki jesteś, Wszechwładny Ojcze. Nie ma nikogo takiego jak ty i nie ma Boga oprócz ciebie, według wszystkiego, co słyszeliśmy na własne uszy. ²³A któż jest jak twój lud, Izrael, jedyny naród na ziemi, który nasz Ojciec wyszedł wykupić dla siebie jako lud, czyniąc sobie imię i dokonując dla ciebie rzeczy wielkich i straszliwych — wypędzając narody i ich bogów przed twoim ludem, który wykupiłeś dla siebie z Egiptu? ²⁴Uczyniłeś swój lud, Izraela, swoim własnym na wieki, a ty, nasz Ojcze, stałeś się ich Ojcem.

²⁵A teraz, nasz Ojcze, dotrzymaj na wieki słowa, które wypowiedziałeś o swoim słudze i jego domu, i uczyń, jak obiecałeś. ²⁶Twoje imię będzie wielkie na wieki, a ludzie powiedzą: «Ojciec zastępów niebieskich jest Bogiem nad Izraelem.» Dom twojego sługi Dawida będzie trwał mocno przed tobą. ²⁷Ty bowiem, Ojcze zastępów niebieskich, Boże Izraela, objawiłeś to swojemu słudze: «Zbuduję ci dom.» Dlatego twój sługa znalazł odwagę, aby zanieść do ciebie tę modlitwę.

²⁸A teraz, Wszechwładny Ojcze, ty jesteś Bogiem, twoje słowa są prawdą, a tę dobrą rzecz obiecałeś swojemu słudze. ²⁹Dlatego teraz racz pobłogosławić dom swojego sługi, aby trwał na wieki przed tobą. Bo ty, Wszechwładny Ojcze, to powiedziałeś, i przez twoje błogosławieństwo dom twojego sługi będzie błogosławiony na wieki.”