دوم سموئیل 7

7 ¹چون پادشاه در خانهٔ خود مستقر شد و پدر ما او را از همهٔ دشمنانِ پیرامونش آسودگی بخشید، ²پادشاه به ناتانِ نبی گفت: «اکنون بنگر، من در خانه‌ای از چوب سرو ساکنم، اما صندوق عهدِ پدر ما در خیمه‌ای می‌ماند.»

³ناتان به پادشاه گفت: «برو و هر آنچه در دل داری به انجام رسان، زیرا پدر ما با توست.»

⁴اما در همان شب، کلامِ پدر ما بر ناتان نازل شد:

⁵«برو و به بندهٔ من داوود بگو: پدرِ تو چنین می‌گوید: ‹آیا تو کسی هستی که برای من خانه‌ای برای سکونت بسازی؟ ⁶از روزی که اسرائیل را از مصر برآوردم تا امروز در خانه‌ای ساکن نشده‌ام، بلکه با خیمه‌ای برای مسکنِ خود از جایی به جایی کوچ کرده‌ام.› ⁷در هر جا که با تمامیِ اسرائیل حرکت کردم، آیا هرگز به یکی از رهبرانی که ایشان را فرمان دادم قوم مرا شبانی کنند، سخنی گفتم که: ‹چرا برای من خانه‌ای از چوب سرو نساخته‌اید؟› ⁸اکنون به بندهٔ من داوود بگو: پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌گوید: ‹من تو را از چراگاه، از پیِ گوسفندان گرفتم تا بر قوم من اسرائیل حکمرانی کنی. ⁹هر جا که رفتی با تو بودم و همهٔ دشمنانت را از پیش رویت منقطع ساختم. نام تو را بزرگ خواهم ساخت، همچون بزرگ‌ترین مردانِ روی زمین. ¹⁰و برای قوم خود اسرائیل مکانی مهیا خواهم کرد و ایشان را در آنجا خواهم کاشت تا در جای خویش بی‌دغدغه ساکن شوند. دیگر مردمانِ ستمگر چون گذشته بر ایشان ستم نخواهند کرد، ¹¹از آن هنگام که داوران را بر قوم خود اسرائیل گماشتم. و تو را از همهٔ دشمنانت آسودگی خواهم بخشید. و پدرِ تو نیز به تو اعلام می‌کند که او خود برای تو خانه‌ای بنا خواهد کرد. ¹²چون روزهایت به سر آید و با پدرانت آرام گیری، نسلِ تو را که از صُلبِ تو پدید می‌آید پس از تو برخواهم افراشت و پادشاهی او را استوار خواهم ساخت. ¹³او برای نام من خانه‌ای بنا خواهد کرد و من تختِ پادشاهی او را تا ابد استوار خواهم ساخت. ¹⁴من پدرِ او خواهم بود و او پسرِ من خواهد بود. چون خطا کند، او را با عصای آدمیان و با ضربه‌های دستِ انسان تأدیب خواهم کرد، ¹⁵اما محبتِ عهدِ من از او دور نخواهد شد، چنانکه آن را از شائول برداشتم، همان که او را از پیش روی تو برداشتم. ¹⁶خانه و پادشاهیِ تو تا ابد در حضور من پایدار خواهد ماند و تختِ تو تا ابد استوار خواهد بود.›»

¹⁷ناتان همهٔ این سخنان و تمامیِ این رؤیا را به داوود بازگفت.

شکرگزاریِ داوود در حضور پدرِ خویش

¹⁸آنگاه داوودِ پادشاه به درون رفت و در حضور پدر ما نشست و گفت: «ای پدرِ متعال، من کیستم و خاندان من چیست که مرا تا اینجا رسانیده‌ای؟ ¹⁹و ای پدرِ متعال، گویی این در نظرت چیزی اندک بود، دربارهٔ خاندانِ بنده‌ات نیز تا آینده‌های دور سخن گفته‌ای. آیا این است روشِ تو با تمامیِ آدمیان، ای پدرِ متعال؟ ²⁰داوود دیگر چه تواند به تو گوید؟ زیرا تو بندهٔ خود را می‌شناسی، ای پدرِ متعال. ²¹به‌خاطر کلامِ خود و بنا بر دلِ خویش، تمام این بزرگی را به عمل آوردی و آن را بر بنده‌ات آشکار ساختی. ²²پس تو عظیمی، ای پدرِ متعال. همانند تو کسی نیست و جز تو خدایی نیست، بر طبقِ هر آنچه به گوش خود شنیده‌ایم. ²³و کیست همانند قوم تو اسرائیل، آن یگانه امتِ روی زمین که پدر ما رفت تا آن را برای خود چون قومی فدیه دهد و برای خویش نامی بسازد، و برای شما کارهای بزرگ و مهیب کند—با بیرون راندنِ امت‌ها و خدایانشان از پیش روی قوم تو، که آن را برای خود از مصر فدیه دادی؟ ²⁴قوم خود اسرائیل را تا ابد از آنِ خویش ساختی، و تو، ای پدر ما، پدرِ ایشان گشتی.

²⁵و اکنون، ای پدر ما، کلامی را که دربارهٔ بنده‌ات و خاندانش گفتی تا ابد نگاه دار و چنانکه وعده دادی به عمل آور. ²⁶و نام تو تا ابد بزرگ خواهد بود و مردمان خواهند گفت: ‹پدرِ لشکرهای آسمان بر اسرائیل خداست.› و خاندانِ بنده‌ات داوود در حضور تو استوار خواهد ماند. ²⁷زیرا تو، ای پدرِ لشکرهای آسمان، ای خدای اسرائیل، این را بر بنده‌ات آشکار ساختی که: ‹برای تو خانه‌ای بنا خواهم کرد.› از این رو بنده‌ات جرأت یافت تا این دعا را به حضورت بگزارد.

²⁸و اکنون، ای پدرِ متعال، تو خدایی و کلام تو راست است، و این نیکویی را به بنده‌ات وعده داده‌ای. ²⁹پس اکنون خواهش می‌کنم خاندانِ بنده‌ات را برکت ده تا در حضور تو تا ابد بماند. زیرا تو، ای پدرِ متعال، سخن گفته‌ای، و به برکتِ تو خاندانِ بنده‌ات تا ابد مبارک خواهد بود.»