Prajanjiane Rama kita karo Prabu Dawud

Dawud kepéngin mbangun padalemané Rama kita saka kayu èrès. Wangsulané malah kosok balèné: Rama kita kang bakal mbangun brayat kanggo Dawud, turun kang dhamparé jumeneng ing salawas-lawasé — Ingsun bakal dadi Ramané lan dhèwèké bakal dadi putra-Ku. Dawud lungguh lan ndedonga mbalèkaké janji iku kanthi gumun.

Pasal 7.

Bareng Sang Prabu wis manggon kanthi tentrem ana ing daleme, lan Rama kita wis paring katentreman marang panjenengane saka sakehe mungsuhe ing saubenge, Sang Prabu ngandika marang Nabi Natan: “Delengen saiki, aku manggon ing dalem saka kayu aras, nanging Pethine Rama kita isih ana ing sajroning tarub.”

Natan matur marang Sang Prabu: “Sumangga, mugi katindakna sadaya ingkang wonten ing panggalih panjenengan, awit Rama kita nunggil kaliyan panjenengan.”

Nanging ing bengi iku uga, ana pangandikane Rama kita marang Natan, mangkene:

“Lungaa, tutura marang abdiKu Dawud: Mangkene pangandikane Ramamu: ‘Apa kowe kang bakal yasa dalem kanggo padununganKu? Wiwit Aku ngentasake Israel saka ing tanah Mesir nganti saprene, Aku ora tau dedalem ing sawijining omah, nanging Aku tansah ngumbara saka panggonan menyang panggonan kanthi tarub minangka padununganKu.’ Ana ing ngendi bae anggonKu ngumbara karo wong Israel kabeh, apa Aku tau ngucap tembung marang salah sawijining pemimpin kang Dakdhawuhi ngengon umatKu: ‘Yagene kowe padha ora yasakake Aku dalem saka kayu aras?’ Saiki tutura marang abdiKu Dawud: Mangkene pangandikane Rama, Gustine sakehing wadyabala: ‘Kowe wis Dakpundhut saka pangonan, saka anggonmu nggiring pepanthan wedhus, supaya dadi panggedhene umatKu Israel. Aku wis nunggil karo kowe ing ngendi bae paranmu, lan wis numpes sakehe mungsuhmu saka ngarepmu. Jenengmu bakal Dakgawe gedhe, kaya jenenge wong kang pinunjul dhewe ana ing bumi. Aku bakal nyawisake panggonan kanggo umatKu Israel sarta nandur umat mau ana ing kono, supaya padha manggon kanthi tentrem ing panggonane dhewe lan ora diganggu-gawe maneh. Wong-wong kang ambek siya ora bakal nindhes maneh kaya biyen, wiwit nalika Aku ngangkat para hakim kanggo mrentah umatKu Israel. Lan Aku bakal paring katentreman marang kowe saka sakehe mungsuhmu. Ramamu uga ngandika marang kowe, yen Panjenengane piyambak bakal yasakake dalem kanggo kowe. Besuk samangsa umurmu wis tutug lan kowe wis ngaso bebarengan karo para leluhurmu, Aku bakal njunjung turunmu sawise kowe, kang metu saka awakmu dhewe, lan Aku bakal nyantosakake karajane. Dheweke bakal yasa dalem kanggo asmaKu, lan dhampare karajane bakal Daklestarekake ing salawas-lawase. Aku bakal dadi Ramane, lan dheweke bakal dadi putraKu. Samangsa dheweke nglakoni dosa, Aku bakal ngukum dheweke nganggo gebuge manungsa, nganggo pukulane tangan manungsa, nanging sih-kadarmanKu ora bakal lunga saka dheweke, kaya anggonKu wis njupuk iku saka Saul, kang wis Daksingkirake saka ngarepmu. Dalemmu lan karajanmu bakal lestari ing salawas-lawase ana ing ngarepKu; dhamparmu bakal kukuh santosa ing salawas-lawase.’”

Natan banjur ngaturake marang Prabu Dawud sakehe pangandika mau lan sakabehe wahyu mau.

Prabu Dawud Saos Panuwun ing Ngarsane Sang Rama

Prabu Dawud banjur lumebet lan lenggah ana ing ngarsane Rama kita, sarta matur: “Kawula punika sinten, dhuh Rama ingkang Mahakuwasa, saha kulawangsa kawula punika punapa, dene Paduka sampun mbekta kawula dumugi samanten? Prakawis punika kaanggep alit wonten ing paningal Paduka, dhuh Rama ingkang Mahakuwasa, awit Paduka ugi sampun ngandika bab kulawangsaning abdi Paduka ngantos dumugi jaman ingkang taksih tebih. Punapa makaten patrap Paduka tumrap sadaya manungsa, dhuh Rama ingkang Mahakuwasa? Punapa malih ingkang saged dipun aturaken dening Dawud dhateng Paduka? Awit Paduka sampun nguningani abdi Paduka, dhuh Rama ingkang Mahakuwasa. Margi saking pangandika Paduka saha miturut panggalih Paduka piyambak, Paduka sampun nindakaken sadaya kaagungan punika, sarta ngatingalaken dhateng abdi Paduka. Pramila Paduka punika agung, dhuh Rama ingkang Mahakuwasa. Boten wonten ingkang kados Paduka, saha boten wonten Allah kajawi Paduka, miturut sadaya ingkang sampun kawula pireng piyambak. Sinten malih ingkang kados umat Paduka Israel, satunggaling bangsa ing bumi, ingkang Rama kita tindak nebus dados umat kagungane piyambak, saha ndamel asma kagem Panjenengane piyambak, sarta nindakaken kangge Paduka prakawis-prakawis ingkang agung lan nggegirisi — nundhung bangsa-bangsa saha para allahipun saking ngajenging umat Paduka, ingkang sampun Paduka tebus kangge Paduka piyambak saking tanah Mesir? Paduka sampun ndadosaken umat Paduka Israel umat kagungan Paduka piyambak ing salami-laminipun, saha Paduka, dhuh Rama kita, sampun dados Rama tumrap tiyang Israel.

Lan samangke, dhuh Rama kita, pangandika ingkang sampun Paduka dhawuhaken bab abdi Paduka saha kulawangsanipun, mugi Paduka lestantunaken ing salami-laminipun, saha mugi katindakaken kados ingkang sampun Paduka janjekaken.’ Asma Paduka badhe agung ing salami-laminipun, saha tiyang-tiyang badhe sami matur: ‘Rama, Gustine sakehing wadyabala, punika Allah tumrap Israel.’ Saha kulawangsaning abdi Paduka Dawud badhe kukuh santosa wonten ing ngarsa Paduka. Awit Paduka, dhuh Rama, Gustine sakehing wadyabala, Allahipun Israel, sampun ngatingalaken prakawis punika dhateng abdi Paduka: ‘Aku bakal yasakake kowe sawijining dalem.’ Pramila abdi Paduka pikantuk kakendelan kangge ngunjukaken pandonga punika dhateng Paduka.

Lan samangke, dhuh Rama ingkang Mahakuwasa, Paduka punika Allah, saha pangandika Paduka punika leres, sarta Paduka sampun njanjekaken prakawis ingkang sae punika dhateng abdi Paduka. Pramila samangke, mugi karsaa mberkahi kulawangsaning abdi Paduka, supados lestantun ing salami-laminipun wonten ing ngarsa Paduka. Awit Paduka, dhuh Rama ingkang Mahakuwasa, sampun ngandika, saha kanthi berkah Paduka kulawangsaning abdi Paduka badhe binerkahan ing salami-laminipun.’”