2 Babad 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Sawuse iku, wong Moab lan wong Amon, bebarengan karo sawetara wong Meuni, teka arep merangi Yosafat. ²Ana utusan kang teka lan ngaturi uninga marang Yosafat: “Wonten wadyabala ingkang ageng sanget nglawan panjenengan, saking sabrangipun Segara Mati, saking Edom, sapunika sampun dumugi ing Hazazon-tamar” (yaiku En-gedi). ³Yosafat wedi, mulane banjur mantep ngupaya Rama kita, sarta ngundhangake pasa ing satanah Yehuda kabeh. ⁴Wong Yehuda banjur padha nglumpuk arep ngupaya Rama kita; saka saben kutha ing Yehuda padha teka arep ngupaya Panjenengane.

⁵Yosafat banjur jumeneng ing satengahing pasamuwane wong Yehuda lan Yerusalem, ing padalemane Rama kita, ing ngarepe plataran anyar. ⁶Ature: “Dhuh Rama, Allahipun para leluhur kawula, punapa Paduka sanes Rama kawula ingkang wonten ing swarga? Paduka ingkang ngereh sakehing kraton para bangsa. Pangwasa saha kakiyatan punika wonten ing asta Paduka; boten wonten ingkang saged nanggulangi Paduka. ⁷Dhuh Rama kawula, punapa sanes Paduka ingkang nundhung tiyang-tiyang ing tanah punika saking ngarsanipun umat Paduka Israel, saha maringaken tanah punika salaminipun dhateng turunipun Abraham, mitra Paduka? ⁸Tiyang-tiyang punika sampun manggen ing ngriku saha sampun yasa papan suci wonten ing ngriku kagem asma Paduka, kanthi matur: ⁹manawi wonten bebaya nempuh kawula sadaya—pedhang paukuman, pageblug, utawi paceklik—kawula sami badhe ngadeg wonten ing ngajenging padaleman punika saha wonten ing ngarsa Paduka, awit asma Paduka wonten ing padaleman punika, sarta kawula sami badhe sesambat dhateng Paduka wonten ing karibedan kawula, lajeng Paduka badhe miyarsakaken saha paring pitulungan. ¹⁰Wondene sapunika: wong Amon, wong Moab, saha tiyang ing Redi Seir—rikala Israel medal saking Mesir, Paduka boten marengaken Israel nempuh tiyang-tiyang punika; Israel sampun nyimpang saking tiyang-tiyang punika saha boten numpes. ¹¹Mugi Paduka mirsani kadospundi anggenipun piwales dhateng kawula, inggih punika sami dhateng badhe nundhung kawula saking tanah pusaka ingkang Paduka paringaken dhateng kawula minangka warisan. ¹²Dhuh Rama kawula, punapa Paduka boten badhe ngadili tiyang-tiyang punika? Kawula sami boten gadhah kakiyatan nanggulangi wadyabala ingkang ageng punika ingkang dhateng nglawan kawula; kawula sami boten mangretos kedah kadospundi, nanging mripat kawula tansah tumuju dhateng Paduka.”

¹³Wong Yehuda kabeh padha ngadeg ana ing kono ing ngarsane Rama kita, bebarengan karo anak-anake kang isih cilik, para bojone, lan para anake.

¹⁴Ing satengahing pasamuwan mau, Rohe Rama kita banjur nedhaki Yahaziel bin Zakharia, bin Benaya, bin Yeiel, bin Matanya, sawijining wong Lewi saka turune Asaf.

¹⁵Pangandikane: “Rungokna, he wong Yehuda kabeh, para wong Yerusalem, lan Prabu Yosafat. Mangkene pangandikane Rama kita marang kowe kabeh: ‘Aja wedi utawa giris dening wadyabala kang gedhe iki—perang iki dudu perangmu, nanging perange Rama kita. ¹⁶Sesuk kowe kabeh padha mudhuna nglawan wong-wong mau: padha munggah ndlajahi tanjakan Ziz; kowe bakal nemoni ana ing pungkasaning lebak, adhep-adhepan karo ara-ara samun Yeruel. ¹⁷Kowe kabeh ora prelu perang ing paprangan iki. Padha nata papanmu, padha ngadega kang teguh, lan delengen anggone Rama kita bakal ngluwari kowe, he Yehuda lan Yerusalem. Aja wedi lan aja cilik atimu. Sesuk padha mangkata nglawan wong-wong mau, awit Rama kita nunggil karo kowe kabeh.’”

¹⁸Yosafat banjur tumungkul nganti raine konjem ing bumi, lan wong Yehuda kabeh sarta para wong Yerusalem padha sumungkem sujud ing ngarsane Rama kita. ¹⁹Para wong Lewi saka turune Kehat lan turune Korah banjur padha ngadeg ngluhurake Rama kita, Allahe Israel, kanthi swara seru lan sora banget.

²⁰Esuk umun-umun wong-wong mau padha budhal menyang ara-ara samun Tekoa. Nalika padha budhal, Yosafat jumeneng lan ngandika: “Rungokna aku, he Yehuda lan para wong Yerusalem. Padha kumandela marang Ramamu, temah kowe bakal padha jejeg ngadeg; kumandela marang para nabine, temah kowe bakal padha kasembadan.”

²¹Sawuse rembugan karo rakyat, Yosafat banjur netepake para juru kidung konjuk marang Rama kita kang ngidungake pamuji marang kaluhurane kang suci, lan padha mlaku ndhisiki wadyabala, kanthi ngucap: “Padha saosa sokur marang Rama kita, awit sih-kadarmane langgeng salawase.” ²²Nalika wong-wong mau wiwit padha ngidung lan memuji, Rama kita banjur masang panyegat nglawan wong Amon, wong Moab, lan wong Gunung Seir kang padha nempuh Yehuda, temah wong-wong mau padha dikalahake. ²³Wong Amon lan wong Moab banjur padha nglawan wong Gunung Seir, arep numpes lan nyirnakake wong-wong mau; bareng wong Seir wis entek, wong Amon lan wong Moab banjur padha pating balik lan padha paten-pinaten.

²⁴Bareng wong Yehuda tekan ing panyawangan ara-ara samun lan padha nyawang marang wadyabala kang gedhe mau, kang katon mung bangke-bangke padha gumlethak ing bumi—ora ana siji-sijia kang bisa oncat. ²⁵Yosafat lan rakyate banjur teka arep njarah-rayah barang-barange wong kang wis padha mati, lan padha nemu barang-barang, sandhangan, sarta barang-barang aji kang pirang-pirang akehe—nganti ora kuwat digawa, mula anggone ngumpulake nganti telung dina.

²⁶Ing dina kaping papat, wong-wong mau padha nglumpuk ing Lebak Beraka lan padha ngluhurake Rama kita ana ing kono—mulane panggonan iku dijenengake Lebak Beraka nganti saprene. ^a a v26 Tembung Beraka tegese "berkah" — lebak iku dijenengake mangkono marga saka pamuji kang disaosake wong Yehuda marang Rama kita ana ing kono. ²⁷Sakehing wong lanang Yehuda lan Yerusalem, kanthi dipandhegani Yosafat, banjur padha mulih kanthi bungah, awit Rama kita wis paring kabungahan marang wong-wong mau ngungkuli mungsuhe. ²⁸Wong-wong mau lumebu ing Yerusalem kanthi clempung, kecapi, lan kalasangka, banjur padha menyang padalemane Rama kita. ²⁹Sakehing kraton ing saubenge padha kataman ing rasa wedi marang Rama kita, nalika padha krungu yen Rama kita wis merangi mungsuhe Israel. ³⁰Mulane kratone Yosafat dadi tentrem, awit Ramane wis maringi katentreman ing sakupenge.

Sawijining Raja kang Nglakoni Dalane Rama kita

³¹Yosafat jumeneng ratu ngereh Yehuda. Nalika wiwit jumeneng, yuswane telung puluh lima taun, lan anggone jumeneng ratu ing Yerusalem lawase selawe taun; ibune asma Azuba, putrane Silhi. ³²Panjenengane tansah ngambah dalane bapakne, Prabu Asa, ora tau nyimpang saka iku, sarta nindakake apa kang bener ana ing paningale Rama kita. ³³Ewadene papan-papan dhuwur isih tetep ana; rakyat durung padha ngarahake atine marang Allahe para leluhure.

³⁴Dene lelakone Yosafat liyane, wiwitan nganti pungkasan, kacathet ing serat riwayate Yehu bin Hanani, kang kalebu ing Kitab Raja-raja Israel.

³⁵Sawuse iku, Yosafat ratu ing Yehuda banjur sekuthu karo Ahazia ratu ing Israel, kang tumindak ala. ³⁶Panjenengane sekuthu karo dheweke arep yasa prau-prau dagang sagolongan kang arep lelayaran menyang Tarsis, kang digawe ing Ezion-geber. ³⁷Eliezer bin Dodawa saka Maresa banjur meca nglawan Yosafat, pangucape: “Sarehning panjenengan sampun sekuthu kaliyan Ahazia, Rama kita sampun mbibrahaken pakaryan panjenengan.” Prau-prau mau banjur padha rusak lan ora bisa lelayaran menyang Tarsis.