2 Kronieke 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Later het die Moabiete en Ammoniete, saam met van die Meüniete, gekom om teen Josafat oorlog te maak. ²Boodskappers het gekom en vir Josafat berig gebring: “’n Groot leër kom teen u van anderkant die Dooie See af, van Edom, en is reeds by Gaseson-Tamar” (En-Gedi). ³Josafat was bang, en daarom het hy hom daarop toegelê om ons Vader te soek, en hy het ’n vastyd dwarsdeur Juda afgekondig. ⁴Juda het bymekaargekom om ons Vader te soek; uit elke stad van Juda het hulle gekom om hom te soek.

⁵Toe staan Josafat op in die vergadering van Juda en Jerusalem, in die huis van ons Vader, voor die nuwe voorhof. ⁶Hy het gesê: “Ag, ons Vader, God van ons voorvaders, is u nie ons Vader in die hemel nie? U heers oor al die koninkryke van die nasies. Krag en mag is in u hand; niemand kan teen u standhou nie. ⁷Ons Vader, het u nie die inwoners van hierdie land voor u volk Israel uit verdryf en dit vir ewig gegee aan die nakomelinge van Abraham, u vriend, nie? ⁸Hulle het daarin gewoon en vir u daarin ’n heiligdom vir u naam gebou, en gesê: ⁹as daar ’n ramp oor ons kom—die swaard van die oordeel, pes of hongersnood—sal ons voor hierdie huis en voor u staan, want u naam is in hierdie huis, en in ons nood tot u roep, en u sal hoor en red. ¹⁰Kyk nou: Ammon, Moab en die berg Seïr—u het Israel nie toegelaat om hulle binne te val toe hulle uit Egipte gekom het nie; Israel het van hulle af weggedraai en hulle nie verwoes nie. ¹¹Kyk hoe vergeld hulle ons, deur te kom om ons te verdryf uit die besitting wat u ons gegee het om te erf. ¹²Ons Vader, sal u hulle nie oordeel nie? Ons is magteloos teen hierdie groot leër wat teen ons kom; ons weet nie wat om te doen nie, maar ons oë is op u.”

¹³Die hele Juda het daar voor ons Vader gestaan, met hulle kleintjies, hulle vroue en hulle kinders.

¹⁴Toe kom die Gees van ons Vader op Jahasiël, die seun van Sagaria, die seun van Benaja, die seun van Jeïel, die seun van Mattanja, ’n Leviet uit die geslag van Asaf, te midde van die vergadering.

¹⁵Hy het gesê: “Luister, hele Juda, inwoners van Jerusalem en koning Josafat. So sê ons Vader vir julle: Moenie bang wees of verskrik wees vir hierdie groot leër nie—die stryd is nie julle s’n nie, maar ons Vader s’n. ¹⁶Trek môre teen hulle af: hulle klim met die hoogte van Sis op; julle sal hulle kry aan die einde van die dal, teenoor die woestyn van Jeruel. ¹⁷Julle sal nie in hierdie stryd hoef te veg nie. Neem julle plekke in, staan vas en kyk hoe ons Vader julle red, Juda en Jerusalem. Moenie bang wees of moed verloor nie. Trek môre teen hulle uit, want ons Vader is met julle.’”

¹⁸Josafat het met sy gesig na die grond toe gebuig, en die hele Juda en die inwoners van Jerusalem het in aanbidding voor ons Vader neergeval. ¹⁹Toe staan die Leviete uit die Kehatiete en die Koragiete op om ons Vader, die God van Israel, met ’n harde stem, hoog verhef, te prys.

²⁰Met dagbreek het hulle uitgetrek na die woestyn van Tekoa. Terwyl hulle uittrek, het Josafat gaan staan en gesê: “Luister na my, Juda en inwoners van Jerusalem. Vertrou julle Vader en julle sal vas staan; vertrou sy profete en julle sal slaag.”

²¹Nadat hy die volk geraadpleeg het, het Josafat sangers vir ons Vader aangestel om sy heilige luister te prys, terwyl hulle voor die leër uit gemarsjeer het: “Loof ons Vader, want sy troue liefde duur vir ewig.” ²²Toe hulle begin sing en prys, het ons Vader hinderlae gestel teen die Ammoniete, die Moabiete en die inwoners van die berg Seïr wat Juda aangeval het, en hulle is verslaan. ²³Ammon en Moab het hulle teen die inwoners van die berg Seïr gekeer om hulle te verwoes en uit te wis; toe die inwoners van Seïr klaar was, het Ammon en Moab hulle gekeer en mekaar afgeslag.

²⁴Toe Juda by die wagtoring in die woestyn kom en na die groot leër kyk, het hulle net lyke gesien wat op die grond geval het—niemand het ontkom nie. ²⁵Josafat en sy manskappe het gekom om die dooies te plunder, en hulle het volop goedere, klere en kosbaarhede gekry—te veel om te dra, sodat dit drie dae geneem het om dit bymekaar te maak.

²⁶Op die vierde dag het hulle in die dal Beraka bymekaargekom en ons Vader daar geprys—daarom word dit tot vandag toe die dal Beraka genoem. ^a a v26 Die naam Beraka beteken “seën” — die dal is genoem na die lof wat Juda daar tot ons Vader opgehef het. ²⁷Al die manne van Juda en Jerusalem, met Josafat aan die voorpunt, het met blydskap daarheen teruggekeer, want ons Vader het hulle blydskap oor hulle vyande gegee. ²⁸Hulle het Jerusalem binnegegaan met harpe, liere en trompette, en na die huis van ons Vader toe gegaan. ²⁹Vrees vir ons Vader het op al die omliggende koninkryke geval toe hulle gehoor het dat ons Vader teen die vyande van Israel geveg het. ³⁰So was Josafat se koninkryk in vrede, want sy Vader het hom aan alle kante rus gegee.

’n Koning wat ons Vader se weë gevolg het

³¹Josafat het oor Juda geregeer; hy was vyf-en-dertig jaar oud toe hy koning geword het, en hy het vyf-en-twintig jaar lank in Jerusalem geregeer; sy moeder was Asuba, die dogter van Silhi. ³²Hy het in die weë van sy vader Asa gewandel en nooit daarvan afgewyk nie, en het gedoen wat reg is in die oë van ons Vader. ³³Tog het die hoogtes gebly; die volk het nog steeds nie hulle harte op die God van hulle voorvaders gerig nie.

³⁴Die ander dade van Josafat, van die eerste tot die laaste, staan in die kronieke van Jehu, die seun van Hanani, wat opgeneem is in die Boek van die Konings van Israel.

³⁵Later het Josafat, die koning van Juda, ’n bondgenootskap aangegaan met Ahasia, die koning van Israel, wat kwaad gedoen het. ³⁶Hy het hom by hom aangesluit om ’n vloot handelskepe te bou om na Tarsis toe te vaar, en hulle is by Esjon-Geber gebou. ³⁷Eliëser, die seun van Dodawa van Maresa, het teen Josafat geprofeteer: “Omdat jy ’n bondgenootskap met Ahasia aangegaan het, het ons Vader jou werk verbreek.” Die skepe het vergaan en kon nie na Tarsis toe vaar nie.