Rama kita Mbenerake Rajane kang Nyleweng

Yehu methukake sang prabu kang kondur kanthi pitakon: apa kowe arep nulungi wong duraka? Yosafat mangsuli kanthi nuweni rakyate lan ngangkat para hakim. Dheweke ngandhani wong-wong mau yen padha ngadili kanggo Rama kita, dudu kanggo manungsa, lan ing ngarsane ora ana tumindak ora adil, pilih sih, utawa suap.

Pasal 19.

Prabu Yosafat, ratu ing Yehuda, kondur kanthi slamet menyang daleme ing Yerusalem. Yehu, anake Hanani, juru teningal, methuki Prabu Yosafat sarta matur: “Punapa prayogi Paduka mbiyantu tiyang duraka saha ngasihi tiyang ingkang sengit dhateng Rama kita? Awit saking punika, bebendunipun Rama kita tumempuh dhateng Paduka. Ewasemanten, taksih wonten kasaenan ingkang kapanggih wonten ing Paduka: Paduka sampun nyirnakaken tugu-tugu Asyera saking nagari punika saha netepaken manah Paduka badhe madosi Rama kita.”

Prabu Yosafat dedalem ing Yerusalem, banjur tindak maneh ing tengahe rakyat, saka Bersyeba nganti tekan pagunungan Efraim, mbalekake wong-wong mau marang Rama kita, Gusti Allahe para leluhure. Panjenengane njumenengake para hakim ing nagara, ing sakehe kutha Yehuda kang santosa, saben kutha siji-siji. Panjenengane dhawuh marang para hakim mau: “Padha digatekake apa kang koktindakake—kowe padha ngadili ora kanggo manungsa, nanging kanggo Rama kita, lan Panjenengane nunggil karo kowe ing saben prakara kang kokputusake. Saiki kowe padha wedia marang Rama kita. Padha ngati-atia lan tumindaka, awit ana ing ngarsane Rama kita ora ana tumindak kang ora adil, ora ana pilih sih, lan ora ana tampa besel.”

Ing Yerusalem uga, Prabu Yosafat njumenengake sawetara wong Lewi, para imam, lan para kepala kulawarga leluhur Israel, supaya netepake pangadilane Rama kita lan ngrampungake prakara pasulayan; banjur padha bali menyang Yerusalem. Panjenengane dhawuh marang wong-wong mau: “Kowe padha tumindaka kaya mangkene, kanthi wedi marang Rama kita, kanthi setya lan gumolonging ati. Saben para sadulurmu kang padha manggon ing kutha-kuthane nggawa prakara pasulayan marang kowe—bab getih kang wutah, utawa bab angger-angger lan pepakon, katetepan lan pranatan—kowe padha ngelingna, supaya aja nganti padha nandhang kaluputan ana ing ngarsane Rama kita, temahan bebendu tumempuh marang kowe lan para sadulurmu. Tindakna mangkono, temah kowe ora bakal padha nandhang kaluputan. Saiki, Amarya, imam agung, kang nindhihi kowe ing saben prakara kang magepokan karo Rama kita; lan Zebaja anake Ismael, pemimpine taler Yehuda, ing saben prakara kang magepokan karo raja. Para wong Lewi padha dadi punggawa ana ing ngarepmu. Padha dikuwata lan tumindaka—muga Rama kita nunggila karo wong kang nindakake becik.”