Pati jeung Hirup dina Letah

Omongan jeung ngasingkeun diri. Kecap-kecap téh cai nu jero nu mawa maot atawa hirup, sungut jalma bodo jadi jiretna sorangan, sarta ngajawab saméméh ngadéngékeun téh matak éra. Dicatet yén saha nu nepikeun perkarana heula sigana bener nepi ka ditanya, sarta dulur nu ambek hésé diléléran.

Pasal 18.

Sing saha anu nyorangan sorangan teh ngudag kahayang sorangan; manehna ngalawan kana sagala hikmah anu bener. Nu gejul mah teu resep kana pangarti, ngan resep ngucah-ngaceh pamanggih sorangan. Lamun kajahatan datang, panghina oge milu datang, sarta jeung kaaeban datang panyacad. Caritaan tina baham jalma teh cai nu jero; sumber hikmah teh walungan nu ngocor. Teu hade mihak ka nu jahat, Biwir nu gejul mah ngadatangkeun pacengkadan, sarta bahamna ngundang gebugan. Baham nu gejul teh jadi karuntuhanana, sarta biwirna jadi jiret pikeun nyawana. Caritaan tukang ngupat teh lir kadaharan nu ngareunah; asupna jero pisan kana ati. Sing saha anu ngedul dina pagaweanana, eta dulurna jalma nu sok ngaruksak. Jenengan Rama urang teh munara nu kuat; nu bener lumpat ka dinya tuluy salamet. Kakayaan jalma beunghar teh kota bentengna; dina pangangenanana eta lir benteng nu luhur. Samemeh ancur, ati jalma teh adigung heula, tapi handap asor mah miheulaan kahormatan. Lamun ngajawab samemeh ngadengekeun, eta teh kagejulan jeung kaeraanana. Sumanget jalma bisa nahan manehna dina gering, tapi sumanget nu geus anjur—saha nu kuat nanggungna? Ati nu pinter teh meunangkeun pangaweruh, sarta ceuli nu wijaksana neangan eta. Pamere jalma teh mukakeun jalan pikeun manehna sarta nganteurkeun ka payuneun jalma penting. Nu pangheulana nuduhkeun perkarana katembongna bener, nepi ka nu sejen datang tuluy mariksa manehna. Ngalungkeun undian teh ngaréngsékeun pacengkadan sarta misahkeun lawan nu kuat. Dulur nu kasinggung teh leuwih hese direbut batan kota benteng, sarta pacengkadan teh lir palang-palang benteng. Tina buah baham jalma, beuteungna jadi wareg; ku hasil biwirna manehna jadi seubeuh. Pati jeung hirup teh aya dina kakawasaan letah, sarta sing saha nu mikaresep eta bakal ngadahar buahna. Sing saha nu meunang pamajikan teh meunang nu hade sarta narima kurnia ti Rama urang. Nu miskin mah menta dipikawelas, tapi nu beunghar ngajawabna kasar. Jalma nu loba batur bisa jadi runtuh, tapi aya sobat nu leuwih raket batan dulur.