په ژبه کښې مرګ او ژوندون

خبرې او ګوښه‌توب. خبرې ژورې اوبه دي چې مرګ یا ژوند وړي، د احمق خوله د هغه خپل دام دی، او له اورېدو مخکې ځواب ورکول شرم دی. دا یادوي چې څوک لومړی خپله دعوا وړاندې کړي سم ښکاري تر هغو چې پوښتنه ترې وشي، او دا چې خفه شوی ورور بېرته ګټل سخت دي.

څپرکی 18.

څوک چې ځان بېل کوى هغه د خپلې خوښې پسې ځى؛ هغه په هر پوخ حکمت باندې حمله کوى. احمق په سمجه کښې هيڅ خوشحالى نۀ مومى، بلکې يواځې په خپل خيال ښکاره کولو کښې. کله چې بدى راشى، نو سپکاوے هم راشى، او د بې‌عزتۍ سره ملامتى راځى. د سړى د خولې خبرې ژورې اوبۀ دى؛ د حکمت چينه يو بهېدونکے وياله ده. د بدکار په حق کښې طرفدارى ښودل ښۀ نۀ دى، چې صادق د انصاف نه محروم کړے شى. د احمق شونډې جګړه راولى، او د هغۀ خوله د وهلو بلنه ورکوى. د احمق خوله د هغۀ تباهى ده، او د هغۀ شونډې د هغۀ د ساه دپاره لومه دى. د غيبت کوونکى خبرې د مزېدارو ګوتو په شان دى؛ دا د زړۀ تر ژورې برخې پورې ننوځى. څوک چې په خپل کار کښې سست وى هغه د تباه کوونکى ورور دے. د زمونږ پلار نوم يو مضبوط برج دے؛ صادق سړے پکښې ننوځى او محفوظ وى. د شتمن سړى مال د هغۀ قلعه بند ښار دے؛ د هغۀ په خيال کښې دا د لوړې دېوال په شان دے. د تباهۍ نه مخکښې د انسان زړۀ مغرور وى، خو د عزت نه مخکښې عاجزى راځى. کۀ څوک د اورېدو نه مخکښې جواب ورکړى، نو دا د هغۀ حماقت او د هغۀ شرمندګى ده. د سړى روح هغۀ ته په ناروغۍ کښې طاقت ورکولے شى، خو مات شوے روح—څوک يې زغملے شى؟ د سمجه لرونکى زړۀ پوهه حاصلوى، او د حکيم غوږ هغه لټوى. د سړى تحفه هغۀ ته لار پرانستى او هغه د لويانو مخکښې راولى. څوک چې اول خپله خبره وکړى هغه ښکاره رښتونے وى، ترڅو چې بل راشى او هغه آزمائى. د پچې اچول جهګړې ختموى او زورور مخالفين بېلوى. خپه شوے ورور د قلعه بند ښار نه ګران وى چې راضى يې کړې، او جهګړې د قلعې د بندونو په شان دى. د سړى د خولې د مېوې نه د هغۀ ګېډه ماړه شى؛ د خپلو شونډو د حاصل نه هغه ډک شى. مرګ او ژوندون د ژبې په اختيار کښې دى، او څوک چې له مينه کوى هغوئ به د هغې مېوه خورى. څوک چې ښځه مومى هغه ښۀ شے مومى او د زمونږ پلار نه فضل حاصلوى. غريب سړے د رحم دپاره زارى کوى، خو شتمن په سختۍ سره جواب ورکوى. د ډېرو ملګرو سړے کېدے شى تباه شى، خو داسې يو دوست شته چې د ورور نه هم نژدې ولاړ وى.