Pati lan Urip ana ing Ilat

Omongan lan nyepi dhewe. Tembung iku banyu sing jero sing nggawa pati utawa urip, cangkeme wong bodho dadi jiret kanggo awake dhewe, lan mangsuli sadurunge ngrungokake iku nisthakake. Nyathet yen sapa sing ngandharake perkarane dhisik katon bener nganti ditakoni, lan sedulur sing gela atine angel direngkuh maneh.

Pasal 18.

Sing sapa ngedohake awake dhewe iku mburu pepenginane dhewe; dheweke nglawan marang sakehing kawicaksanan kang becik. Wong gemblung ora seneng marang pangreten, nanging mung seneng ngumbar panemune dhewe. Samangsa piala teka, panyenyamah uga teka, lan bebarengan karo kanisthan, teka pamoyok. Tembunge cangkeme wong iku kaya banyu kang jero; tuking kawicaksanan iku kaya kali kang mili. Ora becik mihak marang wong duraka, nganti nglirwakake kaadilan tumrap wong kang bener. Lambene wong gemblung njalari pasulayan, lan cangkeme ngundang gebugan. Cangkeme wong gemblung iku karusakane dhewe, lan lambene dadi jiret tumrap nyawane. Tembunge wong tukang ngrasani iku kaya panganan kang enak; mlebu tekan jeroning ati. Sing sapa kesed ing gaweyane iku sedulure wong kang ngrusak. Asmane Rama kita iku menara kang santosa; wong kang bener mlayu mrono banjur slamet. Kasugihane wong sugih iku kuthane kang santosa; ing pangangen-angene kaya tembok kang dhuwur. Sadurunge karusakan, atine manungsa iku gumunggung, nanging andhap asor iku dhisik tinimbang kaluhuran. Yen ana wong mangsuli sadurunge ngrungokake, iku kabodhoane lan kawirangane. Rohe wong iku bisa nyangga dheweke nalika nandhang lara, nanging roh kang remuk—sapa kang bisa nahan? Atine wong kang mangerti iku ngudi kawruh, lan kupinge wong wicaksana iku nggoleki kawruh. Pawewehe wong iku mbukak dalan kanggo dheweke, sarta ngirid dheweke menyang ngarsane para panggedhe. Wong kang dhisik ngaturake prakarane katon bener, nganti ana wong liya teka lan nliti dheweke. Nguncalake undhi iku medhot pasulayan lan misahake mungsuh kang padha rosa. Sedulur kang kalaran atine iku luwih angel dibujuk tinimbang kutha kang santosa, lan pasulayan iku kaya palang-palanging beteng. Saka wohing cangkeme wong iku, wetenge dadi wareg; srana pametune lambene, dheweke dadi kebak. Pati lan urip iku ana ing pangwasane ilat, lan wong kang nresnani iku bakal mangan wohe. Sing sapa oleh bojo iku oleh barang kang becik, sarta nampa sih-rahmat saka Rama kita. Wong miskin iku nyuwun welas asih, nanging wong sugih mangsuli kanthi kasar. Wong kang akeh kancane bisa tiba ing karusakan, nanging ana mitra kang luwih rumaket tinimbang sedulur.