زمونږ پلار زړۀ ازمائى

د فشار لاندې کورنۍ: هغه شخړې چې پرېښودل یې تر ګټلو ښه دي، یو هوښیار نوکر چې له شرموونکي زوی لوړ مقام لري، لمسیان د زاړه سړي تاج. دا ګوري چې رټنه څه کوي، چې په پوه سړي کې تر هغو سلو ګوزارونو ژوره ننوځي چې پر احمق کېږي، او هغه ملګری قدروي چې پاتې کېږي.

څپرکی 17.

وچه ډوډۍ چې په سلامتۍ کښې وخوړے شى، د دې کور نه ښه ده چې د دعوت نه ډک وى خو جنجال پکښې وى. عقلمند نوکر به په بې‌عزته زوئ باندې حُکومت کوى، او د وراثت برخه به د ورونو په مينځ کښې وېشى. کوره د سپينو زرو دپاره ده او تنور د سروزرو دپاره، خو زمونږ پلار زړونه ازمائى. بدکار د شرير شونډو خبرې اورى؛ دروغژن د تباه کوونکې ژبې خبرې اورى. څوک چې په غريب پورې ملنډې وهى، هغه خپل پېدا کوونکى ته سپکاوے کوى؛ څوک چې د مُصيبت نه خوشحالېږى، هغه به بې‌سزا پاتې نۀ شى. لمسيان د سپين‌ږيرو تاج دى، او د بچو لوئى د هغوئ مور او پلار دى. ښايسته خبرې د احمق سره نۀ ښائى، نو د شريف سره خو دروغژنې شونډې اوس هم زياتې نۀ ښائى. رشوت هغه چا ته چې ورکوى يې، داسې ښکارى لکه جادوئى تعويذ؛ هر چرته چې مخ واړوى، هغه ګڼى چې کامياب به شى. څوک چې يوه خطا پټوى، هغه مينه لټوى، خو څوک چې يې بيا بيا را‌پورته کوى، هغه نزدې دوستان جلا کوى. يوه سرزنش په عقلمند سړى باندې زياته اثر کوى، د احمق په سلو ګوزارونو نه. سرکشه سړے يواځې بدى لټوى، او يو بې‌رحمه قاصد به پرې راولېږلے شى. د هغه ايږ سره مخامخ کېدل چې بچى يې ترې وړے وى، د هغه احمق نه ښه دى چې په خپله احمقۍ کښې وى. کۀ څوک د نيکۍ په بدل کښې بدى ورکوى، نو بدى به هيچرې د هغۀ د کور نه نۀ وځى. د جګړې شروع کول داسې دى لکه د بند ماتول، نو مخکښې لۀ دې چې وچوى، جنجال پرېږده. څوک چې شرير بې‌ګناه ګڼى او څوک چې صادق مُجرم ګڼى، دا دواړه زمونږ پلار ته يو شان نفرت‌ناک دى. د احمق په لاس کښې پېسې ولې وى چې حکمت پرې واخلى، کله چې د زده کړې زړۀ نۀ لرى؟ دوست هر وخت مينه کوى، او ورور د مُصيبت د وخت دپاره پېدا شوے دے. هغه څوک چې عقل نۀ لرى، په وعده باندې لاس ورکوى، او د خپل ګاونډى ضمانت واخلى. څوک چې د ګناه سره مينه لرى، هغه د جنجال سره مينه لرى؛ څوک چې خپله دروازه جګه جوړوى، هغه تباهى رابلى. کوږ زړۀ هيڅ ښيګړه نۀ مومى، او کږه ژبه په مُصيبت کښې غورزيږى. څوک چې د احمق پلار شى، هغه په خپل ځان باندې غم راولى؛ د بې‌دينه احمق پلار هيڅ خوشحالى نۀ لرى. خوشحاله زړۀ ښه دوا ده، خو ماته شوے روح هډوکى وچوى. شرير سړے په پټه رشوت اخلى، دې دپاره چې د انصاف لارې کږې کړى. باشعوره سړے حکمت د نظر سره ساتى، خو د احمق سترګې د زمکې تر کنارونو ګرځى. احمق زوئ د خپل پلار دپاره غم دے، او د هغې مور دپاره ترخاوے چې هغه يې زېږولے دے. صادق ته سزا ورکول ښۀ نۀ دى، او نۀ شريفانو ته د هغوئ د ايماندارۍ دپاره وهل. څوک چې خپلې خبرې ساتى، هغه علم لرى، او هغه چې آرام روح لرى، هغه عقلمند سړے دے. حتىٰ احمق چې غلے وى، عقلمند ګڼلے شى؛ کله چې خپلې شونډې بندې کړى، باشعوره ښکارى.