நீதிமொழிகள் 17

17 ¹வாக்குவாதத்தால் நிறைந்த விருந்துள்ள வீட்டைவிட, சமாதானத்தோடே சாப்பிடுகிற காய்ந்த அப்பத் துண்டே நலம். ²விவேகமுள்ள வேலைக்காரன் அவமானத்திற்குரிய மகனை ஆண்டுகொள்வான்; சகோதரருக்குள்ளே சுதந்தரத்தையும் பங்கிட்டுக்கொள்வான். ³வெள்ளிக்குப் புடமும், பொன்னுக்கு உலையும் உண்டு; ஆனால் எங்கள் பிதா இருதயங்களைச் சோதிக்கிறார். ⁴தீமைசெய்கிறவன் பொல்லாத உதடுகளுக்குச் செவிகொடுக்கிறான்; பொய்யன் கேடுள்ள நாவுக்குச் செவிகொடுக்கிறான். ⁵எளியவனைப் பரிகாசம்பண்ணுகிறவன் அவனை உண்டாக்கினவரை நிந்திக்கிறான்; ஆபத்தைக் கண்டு களிகூருகிறவன் தண்டனைக்குத் தப்பமாட்டான். ⁶பேரப்பிள்ளைகள் முதியோருக்கு மகுடம்; பிள்ளைகளுக்கோ அவர்களுடைய பெற்றோரே மகிமை. ⁷மூடனுக்கு உயர்ந்த பேச்சு தகாது—மேன்மையானவனுக்குப் பொய்யுதடுகள் இன்னும் எத்தனை தகாது! ⁸லஞ்சம் அதைக் கொடுக்கிறவனுக்கு மந்திரக்கல்லைப்போல் தோன்றும்; தான் எங்கே திரும்பினாலும் வெற்றியடைவேன் என்று நினைக்கிறான். ⁹குற்றத்தை மூடுகிறவன் அன்பைத் தேடுகிறான்; ஆனால் அதை மறுபடியும் மறுபடியும் எடுத்துச் சொல்லுகிறவன் நெருங்கிய நண்பரைப் பிரித்துவிடுகிறான். ¹⁰மூடனுக்குள் நூறு அடிகள் பதிவதைவிட, புத்தியுள்ளவனுக்குள் ஒரு கடிந்துகொள்ளுதல் ஆழமாய்ப் பதியும். ¹¹கலகக்காரன் பொல்லாப்பையே தேடுகிறான்; அவனுக்கு விரோதமாய்க் கொடிய தூதன் அனுப்பப்படுவான். ¹²குட்டிகள் பறிபோன கரடியைச் சந்திப்பதே மூடன் தன் மூடத்தனத்தில் இருக்கையில் அவனைச் சந்திப்பதைவிட நலம். ¹³நன்மைக்குப் பதிலாகத் தீமை செய்கிறவன் எவனோ, அவன் வீட்டைவிட்டுத் தீமை ஒருபோதும் நீங்காது. ¹⁴வாக்குவாதத்தைத் தொடங்குவது அணையை உடைப்பதுபோலாகும்; ஆகையால் சண்டை வெடித்துப் புறப்படுமுன்னே அதை விட்டுவிடு. ¹⁵துன்மார்க்கனை நீதிமான் என்று தீர்க்கிறவனும், நீதிமானைக் குற்றவாளி என்று தீர்க்கிறவனும்—இருவரும் ஒருங்கே எங்கள் பிதாவுக்கு அருவருப்பானவர்கள். ¹⁶மூடனுக்குக் கற்றுக்கொள்ளும் மனம் இல்லாதிருக்கையில், அவன் கையில் பணம் இருந்து ஞானத்தைக் கொள்ளும்படி என்ன பயன்? ¹⁷சிநேகிதன் எல்லாக் காலத்திலும் அன்புகூருகிறான்; சகோதரன் இக்கட்டுக் காலத்திற்கென்று பிறந்திருக்கிறான். ¹⁸புத்தியில்லாதவன் கைகொடுத்து வாக்குறுதியளித்து, தன் அயலானுக்காக ஈடு நிற்கிறான். ¹⁹அக்கிரமத்தை விரும்புகிறவன் சண்டையை விரும்புகிறான்; தன் வாசலை உயர்த்திக் கட்டுகிறவன் அழிவை வரவழைக்கிறான். ²⁰மாறுபாடான இருதயமுள்ளவன் நன்மையைக் காணமாட்டான்; கோணலான நாவுள்ளவன் தீங்கில் விழுகிறான். ²¹மூடனைப் பெறுகிறவன் தனக்குத் துக்கத்தை வருவித்துக்கொள்கிறான்; பக்தியற்ற மூடனுடைய தகப்பனுக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை. ²²மகிழ்ச்சியான இருதயம் நல்ல அருமருந்து; நொறுங்குண்ட ஆவியோ எலும்புகளை உலரப்பண்ணும். ²³துன்மார்க்கன் லஞ்சம் வாங்குகிறான், நியாயத்தின் வழிகளைப் புரட்டும்படி இரகசியமாய். ²⁴பகுத்தறிவுள்ளவன் ஞானத்தைத் தன் கண்முன் வைத்திருக்கிறான்; மூடனுடைய கண்களோ பூமியின் கடையாந்தரங்கள்வரை அலைந்துதிரிகின்றன. ²⁵மூடனான மகன் தன் தகப்பனுக்குத் துக்கமும், தன்னைப் பெற்ற தாய்க்கு மனக்கசப்புமாயிருக்கிறான். ²⁶நீதிமானைத் தண்டிப்பது நல்லதல்ல; மேன்மையானவர்களை அவர்களுடைய நேர்மைக்காக அடிப்பதும் நல்லதல்ல. ²⁷தன் வார்த்தைகளை அடக்குகிறவன் அறிவுள்ளவன்; அமைதியான ஆவியுள்ளவன் புத்திமான். ²⁸மௌனமாயிருக்கிற மூடனும்கூட ஞானி என்று எண்ணப்படுகிறான்; தன் உதடுகளை மூடிக்கொள்ளும்போது அவன் விவேகி என்று தோன்றுகிறான்.