ምሳሌ 17

17 ¹ጠብ ከሞላበት የግብዣ ቤት ይልቅ፣ በሰላም የሚበላ ደረቅ ፍርፋሪ ይሻላል። ²አስተዋይ አገልጋይ አሳፋሪ ልጅን ይገዛል፤ ከወንድሞችም መካከል ርስትን ይካፈላል። ³መቅለጫው ለብር፣ እቶኑም ለወርቅ ነው፤ አባታችን ግን ልቦችን ይፈትናል። ⁴ክፉ አድራጊ ለክፉ ከንፈር ያዳምጣል፤ ውሸታም ለአጥፊ ምላስ ያዳምጣል። ⁵ድኻን የሚያፌዝ ፈጣሪውን ይሳደባል፤ በመከራ ደስ የሚለው ሳይቀጣ አይቀርም። ⁶የልጅ ልጆች ለሽማግሌዎች ዘውድ ናቸው፤ የልጆችም ክብር ወላጆቻቸው ናቸው። ⁷መልካም ንግግር ለሞኝ አይገባም፤ የሐሰት ከንፈርማ ለመኳንንት እንዴት አብልጦ ይብሳል። ⁸ጉቦ ለሚሰጠው ሰው እንደ አስማት ድግምት ይመስለዋል፤ ወደ የትም ዘወር ቢል፣ እንደሚከናወንለት ያስባል። ⁹በደልን የሚሸፍን ፍቅርን ይሻል፤ ደጋግሞ የሚያነሣ ግን የቅርብ ወዳጆችን ይለያያል። ¹⁰ተግሣጽ መቶ ግርፋት ሞኝን ከሚነካ ይልቅ፣ አስተዋይ ሰውን ጠልቆ ይነካዋል። ¹¹ዐመፀኛ ሰው ክፋትን ብቻ ይሻል፤ ጨካኝ መልእክተኛም ይላክበታል። ¹²ግልገሎቿ ከተነጠቁባት ድብ ይልቅ፣ በሞኝነቱ ካለ ተላላ ጋራ መገናኘት ይሻላል። ¹³ማንም ለበጎ ነገር ክፉን የሚመልስ ቢሆን፣ ክፋት ከቤቱ ከቶ አይጠፋም። ¹⁴ጠብ መጀመር ግድብን እንደ መናድ ነው፤ ስለዚህ ክርክሩ ሳይገነፍል ተወው። ¹⁵ክፉውን ጻድቅ የሚያደርግ፣ ጻድቁንም የሚኰንን፣ ሁለቱም በአባታችን ዘንድ አስጸያፊዎች ናቸው። ¹⁶ተላላ ሰው የሚማርበት ልብ ከሌለው፣ ጥበብን ሊገዛበት በእጁ ገንዘብ ለምን ይኖረዋል? ¹⁷ወዳጅ ምንጊዜም ይወዳል፤ ወንድምም ለመከራ ጊዜ ይወለዳል። ¹⁸ማስተዋል የጐደለው ሰው በመያዣ እጅ ይጨብጣል፤ ለባልንጀራውም ዋስ ይሆናል። ¹⁹ክፋትን የሚወድ ጠብን ይወዳል፤ በሩን ከፍ አድርጎ የሚሠራ ጥፋትን ይጋብዛል። ²⁰ጠማማ ልብ ያለው መልካም ነገር አያገኝም፤ ጠማማ ምላስ ያለውም በመከራ ይወድቃል። ²¹ተላላ ልጅ የሚወልድ በራሱ ላይ ኀዘንን ያመጣል፤ የኀጥእ ሞኝ አባትም ደስታ የለውም። ²²ደስተኛ ልብ መልካም መድኃኒት ነው፤ የተሰበረ መንፈስ ግን ዐጥንትን ያደርቃል። ²³ክፉ ሰው የፍትሕን መንገድ ለማጣመም በስውር ጉቦ ይቀበላል። ²⁴አስተዋይ ሰው ጥበብን በፊቱ ያደርጋል፤ የተላላ ዐይኖች ግን እስከ ምድር ዳርቻ ይቅበዘበዛሉ። ²⁵ሞኝ ልጅ ለአባቱ ኀዘን ነው፤ ለወለደችውም እናት ምሬት ነው። ²⁶ጻድቅን መቅጣት መልካም አይደለም፤ መኳንንትንም ስለ ቅንነታቸው መግረፍ አይገባም። ²⁷ቃሉን የሚገታ ሰው ዕውቀት አለው፤ የተረጋጋ መንፈስ ያለውም አስተዋይ ሰው ነው። ²⁸ዝም የሚል ተላላ እንኳ ጥበበኛ ይመስላል፤ ከንፈሩን ሲዘጋ አስተዋይ ይመስላል።