Bavê me Dilan Diceribîne

Malbat di bin tengiyê de: çêtir e ku pevçûn bên berdan ne ku bên birin, xulamekî jîr li ser kurekî rûreş serwer e, nevî tacê kalan in. Ew ferq dike ka serzenişt çi dike, kûrtir dikeve mirovekî têgihîştî ji sed lêdanê dikeve bêaqilekî, û qîmet dide hevalê ku dimîne.

Beş 17.

Perçek nanê hişk ê ku bi aştiyê were xwarin, ji xaniyek tije şahî û bi pevçûnê çêtir e. Xulamekî jîr wê li ser kurekî rûreş serwer be û wê mîratê di nav birayan de parve bike. Pote ji bo zîv e û kure ji bo zêr e, lê Bavê me dilan diceribîne. Xerabkar guhdariya lêvên xerab dike; derewkar guhdariya zimanekî wêranker dike. Kesê ku bi feqîran tinazan dike, Afirînerê wî piçûk dixe; kesê ku bi felaketê kêfxweş dibe, bêceza namîne. Neviyên zarokan tacê kalan e, û rûmeta zarokan dê û bavên wan in. Axaftina xweş li bêaqilî nayê—hê bêtir lêvên derewîn li mezinekî nayên. Bertîl di çavê yê ku wê dide de wek sêhrekê ye; kûderê ku berê xwe bide, difikire ku wê serkeftî be. Kesê ku sûcekî vedişêre li hezkirinê digere, lê kesê ku her car wê tîne ziman, dostên nêz ji hev vediqetîne. Serzenişek kûrtir dikeve mirovekî têgihîştî ji sed lêdanê dikeve bêaqilekî. Mirovekî serhildêr tenê li xerabiyê digere, û wê qasidekî hovane li dijî wî were şandin. Rastî hirçeke ku cewrên wê jê revandine hatin, ji rastî bêaqilekî di bêaqiliya wî de hatin çêtir e. Heke kesek li hember qenciyê xerabiyê bide, xerabî tucarî ji xaniyê wî dernakeve. Destpêkirina pevçûnê wek qulkirina bendavekê ye, loma berî ku ew biteqe dev ji nîqaşê berde. Kesê ku xerabkaran rast dizane û kesê ku rastan sûcdar dike—herdu jî li ba Bavê me nefret in. Çima divê pere di destê bêaqilekî de hebe ku şehrezayiyê bikire, dema ku dilê wî ji bo fêrbûnê tuneye? Dost her dem hez dike, û bira ji bo roja tengasiyê tê dinyayê. Yê ku ji aqil bêpar e, ji bo sozekê dest dide hev û ji bo cîranê xwe kefîl dibe. Kesê ku ji xeletiyê hez dike, ji pevçûnê hez dike; kesê ku deriyê xwe bilind çêdike, wêranê vedixwîne. Dilekî xwar qenciyê nabîne, û zimanekî çewt dikeve belayê. Kesê ku bibe bavê bêaqilekî, kederê tîne serê xwe; bavê bêaqilekî bêxwedê bi şahî nabe. Dilekî şahî dermanekî baş e, lê ruhekî şikestî hestiyan ziwa dike. Mirovekî xerab bi dizî bertîlê digire, ku riyên dadperwerîyê xwar bike. Mirovekî têgihîştî şehrezayiyê li ber çavan digire, lê çavên bêaqilekî heta dawiya dinyayê digerin. Kurekî bêaqil keder e ji bavê xwe re û tehlî ye ji diya ku ew aniye dinyayê re. Cezakirina rastan ne baş e, ne jî lêdana mezinan ji bo serrastiya wan. Kesê ku peyvên xwe diparêze xwediyê zanînê ye, û yê ku ruhekî wî yê aram heye mirovekî têgihîştî ye. Bêaqilekî ku bêdeng dimîne jî şehreza tê hesibandin; dema ku lêvên xwe digire, têgihîştî xuya dibe.