ምሳሌ 16

16 ¹የልብ ዕቅድ የሰው ነው፤ የምላስ መልስ ግን ከአባታችን ነው። ²የሰው መንገድ ሁሉ በራሱ ዓይን ንጹሕ ይመስለዋል፤ አባታችን ግን ዓላማዎችን ይመዝናል። ³ሥራህን ለአባታችን አደራ ስጥ፤ ዕቅድህም ይጸናል። ⁴አባታችን ሁሉን ነገር ለየራሱ ዓላማ ሠርቶታል፤ ክፉውን እንኳ ለመከራ ቀን። ⁵ትዕቢተኛ ልብ ያለው ሁሉ ለአባታችን አስጸያፊ ነው፤ በእርግጥ ሳይቀጣ አይቀርም። ⁶ምሕረትና ታማኝነት ለኀጢአት ያስተሰርያሉ፤ አባታችንን መፍራትም ሰውን ከክፋት ያርቀዋል። ⁷የሰው መንገድ አባታችንን ባስደሰተ ጊዜ፣ አባታችን ጠላቶቹን እንኳ ከእርሱ ጋራ በሰላም እንዲኖሩ ያደርጋል። ⁸ከግፍ ጋር ከበዛ ትርፍ ይልቅ፣ ከጽድቅ ጋር ጥቂት ይሻላል። ⁹የሰው ልብ መንገዱን ያቅዳል፤ አባታችን ግን ርምጃውን ያጸናል። ¹⁰በንጉሥ ከንፈር ላይ መለኮታዊ ፍርድ አለ፤ አፉም ፍትሕን አያጓድልም። ¹¹ትክክለኛ ሚዛንና መመዘኛ የአባታችን ናቸው፤ ሚዛንና መስፈሪያ ሁሉ የእርሱ ሥራ ነው። ¹²ክፋት ማድረግ ለነገሥታት አስጸያፊ ነው፤ ዙፋን በጽድቅ ይጸናልና። ¹³ነገሥታት በጽድቅ ከንፈር ደስ ይሰኛሉ፤ ትክክለኛውን የሚናገርንም ይወድዳሉ። ¹⁴የንጉሥ ቍጣ የሞት መልእክተኛ ነው፤ ጠቢብ ሰው ግን ያበርደዋል። ¹⁵በንጉሥ ፊት ብርሃን ውስጥ ሕይወት አለ፤ ሞገሱም የጸደይን ዝናብ እንደሚያመጣ ደመና ነው። ¹⁶ጥበብን ማግኘት ከወርቅ እንዴት ይበልጣል! ማስተዋልን ማግኘት ከብር ይልቅ የተሻለ ነው። ¹⁷የቅኖች አውራ ጎዳና ከክፋት ይርቃል፤ መንገዱን የሚጠብቅ ሁሉ ነፍሱን ይጠብቃል። ¹⁸ትዕቢት ጥፋትን ይቀድማል፤ የኵራት መንፈስም ውድቀትን ይቀድማል። ¹⁹ከትዕቢተኞች ጋር ምርኮ ከመካፈል ይልቅ፣ ከድኾች ጋር ትሑት መንፈስ መያዝ ይሻላል። ²⁰ቃልን የሚያደምጥ መልካም ነገርን ያገኛል፤ በአባታችን የሚታመንም ብፁዕ ነው። ²¹ልበ ጠቢብ አስተዋይ ይባላል፤ የተዋበ ንግግርም አሳማኝነትን ይጨምራል። ²²ማስተዋል ለባለቤቱ የሕይወት ምንጭ ነው፤ ተላሎች ግን በገዛ ሞኝነታቸው ይቀጣሉ። ²³የጠቢብ ልብ አንደበቱን ጠቢብ ያደርጋል፤ ለከንፈሩም አሳማኝነትን ይጨምራል። ²⁴የተዋቡ ቃላት የማር ወለላ ናቸው፤ ለነፍስ ጣፋጭ፣ ለአጥንትም ፈውስ ናቸው። ²⁵ለሰው ቅን የሚመስል መንገድ አለ፤ ፍጻሜው ግን የሞት መንገድ ነው። ²⁶የሠራተኛ ፍላጎት ለእርሱ ይሠራል፤ ረኀቡም ይገፋፋዋል። ²⁷ምናምንቴ ሰው ክፋትን ይቈፍራል፤ በከንፈሩም ላይ የሚፋጅ እሳት አለ። ²⁸ጠማማ ሰው ጠብን ይዘራል፤ ሐሜተኛም የቅርብ ወዳጆችን ይለያያል። ²⁹ዐመፀኛ ሰው ባልንጀራውን ያታልላል፤ ወደ ጎጂ መንገድም ይመራዋል። ³⁰ዓይኑን የሚያጠቅ ጠማማ ነገርን ያውጠነጥናል፤ ከንፈሩን የሚመጥም ክፋትን ፈጽሞታል። ³¹ሽበት የክብር ዘውድ ነው፤ በጽድቅ መንገድም ይገኛል። ³²ከኀያል ይልቅ ታጋሽ ሰው ይሻላል፤ ከተማን ከሚይዝም ይልቅ መንፈሱን የሚገዛ ይበልጣል። ³³ዕጣ በእቅፍ ይጣላል፤ ፍርዱ ሁሉ ግን ከአባታችን ነው።