اسان جو پيءُ پنهنجا قدم قائم ڪري ٿو

دل منصوبا ٺاهي ٿي ۽ اسان جو پيءُ قدمن جي رهبري ڪري ٿو، هڪ ڇڪتاڻ جيڪا سڄي باب ۾ هلندي رهي ٿي، حتي ڇَپَ ۾ وجهيل پَرچي تائين. گهڻو ڪري بادشاهن ۽ سندن مزاجن بابت آهي. غرور زوال کان اڳ اچي ٿو، ۽ پنهنجي روح تي حڪمراني ڪرڻ شهر فتح ڪرڻ کان بهتر آهي.

باب 16.

دل جون رٿون انسان جون آهن، پر زبان جو جواب اسان جي پيءُ کان ٿو اچي. انسان جا سڀ رستا پنهنجين اکين ۾ پاڪ آهن، پر اسان جو پيءُ نيتن کي تورِي ٿو. پنهنجا ڪم اسان جي پيءُ جي حوالي ڪر، تہ تنهنجون رٿون قائم ٿينديون. اسان جي پيءُ هر شيءِ پنهنجي مقصد لاءِ بڻائي آهي، ايستائين جو بدڪارن کي بہ مصيبت جي ڏينهن لاءِ. هر دل جو مغرور اسان جي پيءُ وٽ نفرت جوڳو آهي؛ يقين ڄاڻ تہ هو سزا کان بچي نہ سگهندو. لافاني شفقت ۽ وفاداري گناهہ جو ڪفارو ادا ڪن ٿيون، ۽ اسان جي پيءُ جو خوف ماڻهوءَ کي بديءَ کان موڙي ٿو. جڏهن ڪنهن ماڻهوءَ جا رستا اسان جي پيءُ کي وڻن ٿا، تڏهن اسان جو پيءُ سندس دشمنن کي بہ ساڻس صلح ۾ رهائي ٿو. سچائيءَ سان ٿورو بہ ناانصافيءَ واري وڏي آمدنيءَ کان بهتر آهي. ماڻهوءَ جي دل پنهنجي واٽ جي رٿابندي ڪري ٿي، پر اسان جو پيءُ سندس قدم قائم ڪري ٿو. بادشاهہ جي چپن تي خدائي فيصلو آهي؛ سندس وات انصاف سان دغا نہ ٿو ڪري. سچا ترازو ۽ پلڙا اسان جي پيءُ جا آهن؛ سڀ وزن ۽ ماپا سندس ڪم آهن. بادشاهن لاءِ بدڪاري ڪرڻ نفرت جوڳي ڳالهہ آهي، ڇالاءِ جو تخت سچائيءَ سان قائم ٿئي ٿو. سچا چپ بادشاهن جي خوشي آهن، ۽ جيڪو سڌي ڳالهہ ڪري ٿو تنهن کي اهي پيار ڪن ٿا. بادشاهہ جو قهر موت جو قاصد آهي، پر ڏاهو ماڻهو ان کي ٿڌو ڪندو. بادشاهہ جي منهن جي روشنيءَ ۾ زندگي آهي، ۽ سندس مهرباني بهار جو مينهن آڻيندڙ ڪڪر وانگر آهي. ڏاهپ حاصل ڪرڻ سون کان ڪيترو نہ بهتر آهي! سمجھ حاصل ڪرڻ چانديءَ کان وڌيڪ قيمتي آهي. سڌن ماڻهن جي وڏي واٽ بديءَ کان موڙ کائي ٿي؛ جيڪو پنهنجي واٽ جي نگهباني ڪري ٿو، سو پنهنجي جان بچائي ٿو. تباهيءَ کان اڳ غرور هوندو آهي، ۽ ڪري پوڻ کان اڳ مغرور روح. غريبن سان گڏ روح ۾ عاجز ٿيڻ مغرورن سان لُٽ جو مال ورهائڻ کان بهتر آهي. جيڪو ڪلام تي ڌيان ڏئي ٿو سو چڱائي لهندو، ۽ سڀاڳو آهي اهو جيڪو اسان جي پيءُ تي ڀروسو ڪري ٿو. دل جو ڏاهو سمجھدار سڏبو آهي، ۽ مٺي ڳالهہ قائل ڪرڻ جي طاقت وڌائي ٿي. جنهن وٽ سمجھ آهي تنهن لاءِ اها زندگيءَ جو چشمو آهي، پر بيوقوفن کي سندن پنهنجي بيوقوفيءَ کان ئي تاديب ملي ٿو. ڏاهي جي دل سندس ڳالهائڻ کي ڏاهپ ڀريو بڻائي ٿي، ۽ سندس چپن ۾ قائل ڪرڻ جي طاقت وڌائي ٿي. مٺيون ڳالهيون مکيءَ جي ڇٽي آهن، جان لاءِ مٺيون ۽ هڏن لاءِ شفا ڏيندڙ. هڪ اهڙو رستو آهي جيڪو ماڻهوءَ کي سڌو ٿو لڳي، پر ان جو انجام موت جو رستو آهي. مزدور جي بک سندس لاءِ ڪم ڪري ٿي؛ سندس بک کيس اڳتي ڌڪي ٿي. نڪمو ماڻهو بديءَ کي کوٽي ٿو، ۽ سندس چپن تي ساڙيندڙ باھ آهي. ڪوڙو ماڻهو جهيڙو پکيڙي ٿو، ۽ چغلي ڪندڙ ويجها دوست الڳ ڪري ٿو. تشدد ڪندڙ ماڻهو پنهنجي پاڙيسريءَ کي ورغلائي ٿو ۽ کيس نقصانڪار واٽ تي هلائي ٿو. جيڪو اک ڇنڀي ٿو سو ڪوڙ جي رٿ ٿو ٺاهي؛ جيڪو چپ ڀڪوڙي ٿو سو بديءَ تي تُليل آهي. اڇا وار جلوي جو تاج آهن؛ اهو سچائيءَ جي واٽ ۾ حاصل ٿئي ٿو. صابر ماڻهو زورآور کان بهتر آهي، ۽ پنهنجي روح تي قابو رکندڙ شهر فتح ڪندڙ کان بهتر آهي. قرعو جهوليءَ ۾ وڌو ويندو آهي، پر ان جو هر فيصلو اسان جي پيءُ کان ٿئي ٿو.