Mga Kawikaan 16

16 ¹Ang mga panukala ng puso ay nasa tao, ngunit ang kasagutan ng dila ay mula sa ating Ama. ²Ang lahat ng lakad ng tao ay malinis sa kanyang sariling paningin, ngunit tinitimbang ng ating Ama ang mga hangarin. ³Ipagkatiwala mo sa ating Ama ang iyong mga gawa, at matatatag ang iyong mga panukala. ⁴Ginawa ng ating Ama ang lahat ng bagay para sa layunin nito, maging ang masama para sa araw ng kapahamakan. ⁵Ang bawat may mapagmataas na puso ay kasuklam-suklam sa ating Ama; makatitiyak ka, hindi siya makakaligtas sa parusa. ⁶Ang wagas na pag-ibig at katapatan ay tumutubos ng kasalanan, at ang takot sa ating Ama ay naglalayo sa tao mula sa kasamaan. ⁷Kapag ang mga lakad ng isang tao ay nakalulugod sa ating Ama, ginagawa ng ating Ama na maging payapa sa kanya maging ang kanyang mga kaaway. ⁸Higit na mabuti ang kaunti na may katuwiran kaysa malaking kita na may kawalan ng katarungan. ⁹Ang puso ng tao ang nagpapanukala ng kanyang lakad, ngunit ang ating Ama ang nagtatatag ng kanyang mga hakbang. ¹⁰Isang banal na hatol ang nasa mga labi ng hari; ang kanyang bibig ay hindi nagtataksil sa katarungan. ¹¹Ang tapat na timbangan at panimbang ay sa ating Ama; ang bawat timbang at sukat ay gawa niya. ¹²Kasuklam-suklam sa mga hari ang paggawa ng kasamaan, sapagkat ang trono ay natatatag sa pamamagitan ng katuwiran. ¹³Ang matuwid na mga labi ay kaluguran ng mga hari, at iniibig nila ang nagsasalita ng tama. ¹⁴Ang poot ng hari ay sugo ng kamatayan, ngunit papayapain ito ng taong marunong. ¹⁵Sa liwanag ng mukha ng hari ay may buhay, at ang kanyang lingap ay tulad ng ulap na nagdadala ng ulan sa tagsibol. ¹⁶Higit na mabuti ang magkaroon ng karunungan kaysa ginto! Ang pagtamo ng pang-unawa ay higit na mahalaga kaysa pilak. ¹⁷Ang lansangan ng mga matuwid ay lumalayo sa kasamaan; ang nagbabantay ng kanyang lakad ay nag-iingat ng kanyang buhay. ¹⁸Ang kapalaluan ay nauuna sa kapahamakan, at ang mapagmataas na espiritu bago ang pagbagsak. ¹⁹Higit na mabuti ang maging mababang-loob sa piling ng mga dukha kaysa makibahagi sa samsam kasama ng mga mapagmataas. ²⁰Ang nakikinig sa salita ay makasusumpong ng mabuti, at mapalad ang nagtitiwala sa ating Ama. ²¹Ang marunong sa puso ay tinatawag na mabait mag-unawa, at ang kaaya-ayang pananalita ay nagdaragdag ng panghihikayat. ²²Ang pang-unawa ay bukal ng buhay sa nagtataglay nito, ngunit ang mga hangal ay pinarurusahan ng kanilang sariling kahangalan. ²³Ang puso ng marunong ay nagpapadunong ng kanyang pananalita at nagdaragdag ng panghihikayat sa kanyang mga labi. ²⁴Ang kaaya-ayang mga salita ay pulot-pukyutan, matamis sa kaluluwa at nakapagpapagaling sa mga buto. ²⁵May daan na tila matuwid sa isang tao, ngunit ang wakas nito ay daan ng kamatayan. ²⁶Ang gana ng manggagawa ay gumagawa para sa kanya; ang kanyang gutom ang nagtutulak sa kanya. ²⁷Ang taong walang kabuluhan ay humuhukay ng kasamaan, at sa kanyang mga labi ay may nagniningas na apoy. ²⁸Ang taong suwail ay nagpapalaganap ng alitan, at ang mapagtsismis ay naghihiwalay ng magkakaibigang matalik. ²⁹Ang taong marahas ay umaakit sa kanyang kapwa at inaakay siya sa daang mapaminsala. ³⁰Ang kumikindat ng kanyang mga mata ay nagbabalak ng kabuktutan; ang nagtitikom ng kanyang mga labi ay nakatuon sa kasamaan. ³¹Ang uban ay koronang maluwalhati; natatamo ito sa daan ng katuwiran. ³²Higit na mabuti ang taong matiyaga kaysa makapangyarihan, at ang namamahala sa kanyang espiritu kaysa sumasakop ng isang lungsod. ³³Ang palabunutan ay inihahagis sa kandungan, ngunit ang bawat pasya nito ay mula sa ating Ama.