Rama kita Netepake Lakune

Ati ngrancang lan Rama kita nuntun lakune, sawijining tegangan sing ngliwati sakabehing bab nganti tekan undhi sing diuncalake ing pangkone. Akehe bab para ratu lan swasana atine. Gumedhe ndhisiki tibane, lan ngereh atimu dhewe luwih becik tinimbang ngrebut kutha.

Pasal 16.

Rancangane ati iku duweke manungsa, nanging wangsulane ilat iku saka Rama kita. Sakabehe dalane manungsa iku resik ing pandelenge dhewe, nanging Rama kita kang nimbang niyate. Pasrahna sakabehing pagaweanmu marang Rama kita, lan rancanganmu bakal katetepake. Rama kita wis nitahake samubarang kabeh kanggo ancase dhewe, malah wong duraka kanggo dina karusakan. Saben wong kang gumunggung atine iku dadi jijik tumrap Rama kita; ngandela, wong iku ora bakal oncat saka paukuman. Sih-kadarman lan kasetyan iku nebus dosa, lan wedi-asih marang Rama kita ngadohake wong saka piala. Yen dalane wong iku ngrenakake panggalihe Rama kita, Rama kita njalari malah para mungsuhe wong mau urip rukun karo dheweke. Luwih becik sathithik kanthi kabeneran, tinimbang pametu gedhe kanthi laku ora adil. Atine manungsa ngrancang dalane, nanging Rama kita kang netepake lakune. Putusan kang suci ana ing lambene raja; cangkeme ora bakal cidra marang kaadilan. Traju lan timbangan kang jujur iku kagungane Rama kita; saben bobot lan ukuran iku pakaryane. Nindakake piala iku dadi jijik tumrap para raja, awit dhampar karajan iku jejeg marga saka kabeneran. Lambe kang bener iku dadi kasenengane para raja, lan padha ngasihi wong kang guneme bener. Bebendune raja iku utusaning pati, nanging wong wicaksana bakal nglilihake. Ing padhanging pasuryane raja iku ana urip, lan sih-palimirmane kaya mega kang nggawa udan ing mangsa semi. Rak luwih becik ngolehake kawicaksanan tinimbang emas! Ngudi pangreten iku luwih aji tinimbang salaka. Dalan gedhene wong jujur iku nyimpang saka piala; sapa kang rumeksa dalane, iku ngreksa uripe. Gumunggung iku ndhisiki karusakan, lan ati kang angkuh iku ndhisiki tibane. Luwih becik dadi wong andhap-asor ing antarane wong mlarat, tinimbang melu ngedum jarahan karo wong kang gumunggung. Sapa kang nggatekake pitutur bakal nemu kabecikan, lan begja wong kang kumandel marang Rama kita. Wong kang wicaksana atine iku diarani wong mursid, lan tembung kang nyenengake nambahi daya pangyakin. Pangreten iku dadi sumbering urip tumrap wong kang nduweni, nanging wong bodho diukum dening kabodhoane dhewe. Atine wong wicaksana njalari guneme dadi wicaksana, lan nambahi daya pamikat ing lambene. Tembung kang nyenengake iku kaya madu, legi tumrap jiwa lan nambani balung. Ana dalan kang katone bener tumrap manungsa, nanging pungkasane iku dalaning pati. Kepenginane wong kang nyambut-gawe iku makarya kanggo dheweke; rasa luwene ndadekake dheweke tumandang terus. Wong kang ora aji iku ndhudhuk piala, lan ing lambene ana geni kang ngalad-alad. Wong kang julig iku nyebar pasulayan, lan tukang ngrasani misahake mitra karib. Wong kang seneng tumindak siya iku mbujuk pepadhane, lan nuntun dheweke ngambah dalan kang mbebayani. Sapa kang ngedhepake mripate iku ngrancang kadursilan; sapa kang nyakot lambene iku wis mantep arep tumindak ala. Uban iku makuthaning kamulyan; kang kaoleh ing dalaning kabeneran. Luwih becik wong sabar tinimbang wong prakosa, lan wong kang bisa ngereh atine dhewe tinimbang wong kang ngrebut kutha. Undhi iku kauncalake ing pangkon, nanging saben putusane iku saka Rama kita.