Rama urang Anu Netepkeun Lengkah-lengkah-Na
Haté nyusun rencana, Rama urang nu ngatur léngkahna — tegangan nu ngalir sapanjang bab nepi ka undian nu dialungkeun kana pangkonan. Lolobana ngeunaan raja-raja jeung watekna. Sombong datang saméméh ragrag, sarta ngawasa sumanget sorangan leuwih hadé tibatan ngarebut kota.
16 1Rarancang haté téh kagungan manusa, tapi waleran létah mah asalna ti Rama urang. 2Sagala laku lampah manusa téh beresih ceuk paningalna sorangan, tapi Rama urang nu nimbang sagala niatna. 3Pasrahkeun sagala pagawéan maranéh ka Rama urang, tangtu rarancang maranéh bakal ngajadi. 4Rama urang geus ngadamel sagala rupa pikeun maksad-Na, kaasup jalma jahat pikeun poé balai. 5Unggal jalma nu gede hulu téh pikaijideun ku Rama urang; sing percaya, manéhna moal leupas tina hukuman. 6Kaasih jeung kasatiaan téh nebus dosa, sarta ku ajrih ka Rama urang jalma bakal ngejauhan kajahatan. 7Lamun laku lampah hiji jalma nyukakeun manah Rama urang, Rama urang ngajadikeun sanajan musuh éta jalma hirup rukun jeung manéhna. 8Leuwih hadé saeutik dibarengan kaadilan, batan panghasilan gede tapi ku jalan teu adil. 9Haté manusa ngarancang jalanna, tapi Rama urang nu netepkeun lengkah-lengkahna. 10Dina biwir raja aya kaputusan ti Allah; sungutna moal ngahianat kana kaadilan. 11Timbangan jeung taraju nu jujur téh kagungan Rama urang; sagala batu timbangan jeung ukuran téh pagawéan-Na. 12Pikaijideun pisan mun raja-raja ngalampahkeun kajahatan, sabab tahta téh ditetepkeun ku kaadilan. 13Biwir nu bener téh kasukaan raja-raja, sarta maranéhna mikaresep ka nu nyarita jujur. 14Amarah raja téh utusan maot, tapi jalma nu bijaksana bakal bisa nyarékeun éta. 15Dina caang beungeut raja aya hirup, sarta pangdeudeulna téh lir méga nu mawa hujan usum semi. 16Sakumaha leuwih hadéna meunang kabijaksanaan batan emas! Meunang pangarti téh leuwih hargaan batan pérak. 17Jalan gede jalma nu jujur téh ngejauhan kajahatan; sing saha nu ngajaga jalanna, manéhna ngariksa nyawana. 18Kaadigungan téh miheulaan karuntuhan, sarta haté nu takabur miheulaan tigebrus. 19Leuwih hadé rendah haté bareng jeung nu malarat, batan ngabagi rampasan jeung jalma nu adigung. 20Sing saha nu merhatikeun pangandika bakal meunang kahadéan, sarta bagja jalma nu sumendé ka Rama urang. 21Jalma nu bijaksana haténa téh disebut lantip, sarta omongan nu merenah nambahan daya pangolahna. 22Pangarti téh cinyusu hirup pikeun nu bogana, tapi jalma gejul mah diajar ku kagejulanana sorangan. 23Haté jalma nu bijaksana ngajadikeun omonganana bijaksana, sarta nambahan daya ngolah kana biwirna. 24Omongan nu merenah téh lir madu inten, amis pikeun jiwa jeung nyageurkeun tulang. 25Aya jalan nu katingalina bener ku manusa, tapi tungtungna mah jalan maot. 26Napsu hayang dahar jalma gawé téh digawé pikeun manéhna; rasa laparna nu ngadorong manéhna. 27Jalma nu teu paroséa ngagali kajahatan, sarta dina biwirna aya seuneu nu ngahuru. 28Jalma nu sarouk nyebarkeun pacéngkadan, sarta tukang ngupat misahkeun babaturan nu akrab. 29Jalma nu telenges ngagogoda tatanggana, sarta ngajurung manéhna kana jalan nu cilaka. 30Sing saha nu ngiceupkeun panonna keur ngarancang kajahatan; sing saha nu ngaeukeun biwirna geus niat jahat. 31Buuk nu geus huban téh makuta kamulyaan; éta kahontal dina jalan kaadilan. 32Leuwih hadé jalma nu sabar batan jalma nu gagah, sarta jalma nu ngawasaan haténa sorangan batan jalma nu ngarebut hiji kota. 33Undi diragragkeun kana pangkonan, tapi sagala kaputusanana téh ti Rama urang.