Imamat 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Rama urang ngandika ka Musa jeung Harun, saur-Na ka aranjeunna,

²“Omongkeun ka urang Israil: Ieu sato-sato hirup anu meunang didahar ku maraneh ti antara sakabeh sato di bumi. ³Ti antara sato-sato, maraneh meunang ngadahar sakur anu kukuna pecak, pecak sagemblengna, sarta ngagayem.

⁴“Tapi anu ieu ulah didahar ti antara anu ngagayem atawa anu kukuna pecak: onta—eta ngagayem tapi kukuna teu pecak; eta najis pikeun maraneh. ⁵Marmot batu ngagayem tapi kukuna teu pecak; eta najis pikeun maraneh. ⁶Kelenci, karana ngagayem tapi kukuna teu pecak—eta najis pikeun maraneh. ⁷Jeung babi, sanajan kukuna pecak, pecak sagemblengna, teu ngagayem—najis pikeun maraneh. ⁸Ulah ngadahar dagingna, jeung ulah noel bangkena—eta najis pikeun maraneh.

⁹“Anu ieu meunang didahar ti sakabeh nu aya di cai: sakur anu boga sirip jeung sisik di cai, laut, jeung walungan—eta meunang didahar ku maraneh. ¹⁰Tapi sakur anu euweuh siripan jeung sisikan di laut jeung walungan, ti antara sakabeh anu ngagimbung di cai jeung sakabeh mahluk hirup di cai—eta pikaijideun ku maraneh. ¹¹Eta tetep pikaijideun ku maraneh; ulah ngadahar dagingna, sarta anggap bangkena pikaijideun. ¹²Sakur anu euweuh siripan atawa sisikan di cai—eta pikaijideun ku maraneh.

¹³“Pikaijid ieu manuk-manuk; ulah didahar—eta pikaijideun: manuk rajawali, manuk nasar, manuk nasar hideung, ¹⁴manuk heulang, jeung manuk alap-alap sabangsana, ¹⁵sakabeh manuk gagak sabangsana, ¹⁶manuk onta, manuk heulang peuting, manuk camar, jeung manuk heulang leutik sabangsana, ¹⁷bueuk leutik, manuk pecuk, bueuk gede, ¹⁸bueuk bodas, bueuk gurun keusik, manuk nasar bangke, ¹⁹manuk bangau, manuk cangak sabangsana, manuk hudhud, jeung lalay. ^a a v19 Lalay asup ka dieu karana golongan jaman baheula pikeun ‘manuk’ teh ngawengku sakabeh mahluk anu hiber, lain ngan anu buluan wungkul.

²⁰“Unggal mahluk ngagimbung anu jangjangan sarta leumpang dina opat suku teh pikaijideun ku maraneh. ²¹Tapi anu ieu meunang didahar ti antara sakabeh mahluk ngagimbung jangjangan anu leumpang dina opat suku: nya eta anu sukuna boga buku di luhureun dampal sukuna pikeun luncat di taneuh. ²²Anu ieu meunang didahar: walang, walang gundul, jangkrik, jeung simeut, masing-masing sabangsana. ²³Tapi unggal mahluk ngagimbung jangjangan sejenna anu sukuna opat teh pikaijideun ku maraneh.

²⁴“Barang-barang ieu bakal nyababkeun maraneh najis; sing saha anu noel bangkena bakal najis nepi ka sore, ²⁵sing saha anu ngakat bangkena kudu nyeuseuh pakeanana sarta najis nepi ka sore.

²⁶“Unggal sato anu kukuna pecak tapi teu pecak sagemblengna, atawa anu teu ngagayem, teh najis pikeun maraneh; sing saha anu noel kana eta jadi najis. ²⁷Sakur anu leumpang dina dampal sukuna, ti antara sakabeh sato nu sukuna opat, teh najis pikeun maraneh; sing saha anu noel bangkena najis nepi ka sore, ²⁸sing saha anu ngakat bangkena kudu nyeuseuh pakeanana sarta najis nepi ka sore; eta najis pikeun maraneh.

²⁹“Anu ieu najis pikeun maraneh ti antara mahluk-mahluk ngagimbung anu ngagimbung di bumi: tikus taneuh, beurit, kadal gede sabangsana, ³⁰tokek, bayawak, cakcak, bengkarung, jeung londok. ³¹Anu ieu najis pikeun maraneh ti antara sakabeh anu ngagimbung; sing saha anu noel kana eta anu geus paeh najis nepi ka sore. ³²Naon bae anu katinggang ku salah sahiji bangkena jadi najis—naha wadah kayu, lawon, kulit, atawa karung, naon bae parabot gawe. Kudu diasupkeun kana cai sarta tetep najis nepi ka sore; geus kitu kakara beresih. ³³Naon bae pariuk taneuh anu kaasupan ku salah sahijina—naon bae eusina jadi najis; peupeuskeun. ³⁴Naon bae kadaharan anu kakeunaan ku cai kitu jadi najis; naon bae inuman dina wadah kitu jadi najis. ³⁵Naon bae anu katinggang ku salah sahiji bangkena jadi najis; hawu atawa tungku kudu dibedahkeun. Eta najis, sarta najis pikeun maraneh. ³⁶Tapi cinyusu atawa kulah cai anu eusina cai tetep beresih, ngan sing saha anu noel bangkena najis. ³⁷Lamun salah sahiji bangkena ragrag kana binih anu rek dipelak, binih teh tetep beresih. ³⁸Tapi lamun binih teh geus dikocoran cai tuluy katinggang ku sapotong bangkena, eta najis pikeun maraneh.

³⁹“Lamun aya sato anu meunang didahar ku maraneh paeh, sing saha anu noel bangkena najis nepi ka sore. ⁴⁰Sing saha anu ngadahar bangkena kudu nyeuseuh pakeanana sarta najis nepi ka sore; sing saha anu ngakat bangkena kudu nyeuseuh pakeanana sarta najis nepi ka sore.

⁴¹“Unggal mahluk ngagimbung anu ngagimbung di bumi teh pikaijideun; ulah didahar. ⁴²Sakur anu ngarayap dina beuteungna, leumpang dina opat suku, atawa boga suku loba—ti antara sakabeh mahluk ngagimbung anu ngagimbung di bumi—ulah didahar; eta pikaijideun. ⁴³Maraneh ulah ngajadikeun diri pikaijideun ku mahluk ngagimbung naon bae anu ngagimbung, jeung ulah ngajadikeun diri najis ku eta, nepi ka najis ku lantaran eta. ⁴⁴Sabab Kami teh Rama maraneh: baktikeun diri maraneh, kudu suci, sabab Kami suci. Ulah ngajadikeun diri maraneh najis ku mahluk ngagimbung naon bae anu ngarayap di taneuh. ⁴⁵Kami teh Rama maraneh anu geus ngaluarkeun maraneh ti Mesir sangkan jadi Allah maraneh; sing suci, sabab Kami suci.”

⁴⁶Ieu hukum ngeunaan sato-sato, manuk-manuk, unggal mahluk hirup anu obah di cai, jeung unggal mahluk anu ngagimbung di bumi, ⁴⁷pikeun ngabedakeun antara nu najis jeung nu beresih, antara sato nu meunang didahar jeung nu teu meunang.