Rama Urang Niupkeun Kahirupan ka Tulang-taleng nu Garing
Ditempatkeun ku Rama urang di hiji lebak anu pinuh ku tulang-tulang anu garing pisan sarta ditanya naha tulang-tulang éta bisa hirup, Yehezkiel ngucapkeun nubuat sarta ngadéngé sora kotrak-kotrék waktu tulang-tulang éta nyambung, didagingan, tur nangtung. Éta téh Israil, anu nyebutkeun harepanana geus leungit. Tuluy dua iteuk anu dibéré tulisan jadi hiji dina leungeunna.
37 1Panangan Rama urang turun ka sim kuring. Sim kuring dicandak kaluar ku Roh Rama urang, tuluy diteundeun di tengah-tengah hiji lebak — anu pinuh ku tulang-taleng. 2Sim kuring dicandak ngurilingan tulang-taleng teh, kuriling-kuriling — kacida lobana di dasar lebak, jeung kacida garingna.
3Dawuh Mantenna ka sim kuring, “Eh anak manusa, naha ieu tulang-taleng teh bisa hirup?” Piunjuk sim kuring, “Nun Ama Nu Maha Kawasa, mung Ama anu uninga.”
4Geus kitu Mantenna dawuh deui ka sim kuring, “Geura tepikeun pangandika ka ieu tulang-taleng: Eh tulang-taleng anu garing, darengekeun pangandika Rama urang. 5Kieu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa ka ieu tulang-taleng: Kami rek nyelapkeun napas ka maraneh, tuluy maraneh bakal harirup. 6Kami rek masangkeun otot dina maraneh, numuwuhkeun daging, nutupan ku kulit, nyelapkeun napas ka jero maraneh, tuluy maraneh bakal harirup. Sarta maraneh bakal nyaho yen Kami teh Rama maraneh.”
7Tuluy sim kuring tepikeun pangandika saperti anu diparentahkeun. Sabot sim kuring keur nepikeun, aya sora — sora kerotak-kerotak — tuluy tulang-taleng teh pada ngaraket, tulang nyambung kana tulangna. 8Barang sim kuring neuteup: geus aya otot dina tulang-taleng teh, daging geus jadi nutupan, kulit geus nutupan luhurna — tapi euweuh napas di jerona.
9Mantenna dawuh ka sim kuring, “Geura tepikeun pangandika ka napas; tepikeun pangandika, eh anak manusa, bejakeun ka napas: Kieu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa: Eh napas, datang ti opat juru angin, tiupkeun ka ieu nu paraeh, supaya maranehna harirup.” a a v9 Hiji kecap anu sarua di dieu hartina napas, angin, jeung roh — nya eta anu nuduhkeun opat juru angin, napas kahirupan anu digero sina asup ka nu paraeh, jeung Roh anu dikucurkeun ku Rama urang dina ayat 14.
10Tuluy sim kuring tepikeun pangandika saperti anu diparentahkeun ka sim kuring, tuluy napas asup ka maranehna, maranehna harirup sarta narangtung dina sukuna — wadyabalad anu kacida lobana tur gede pisan.
11Mantenna dawuh ka sim kuring, “Eh anak manusa, ieu tulang-taleng teh sakumna urang Israil. Maranehna ngaromong, ‘Tulang-taleng urang geus garing, harepan urang geus leungit; urang geus dipegatkeun pisan.’ 12Ku sabab eta geura tepikeun pangandika jeung bejakeun ka maranehna: Kieu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa: He anak-anak Kami, Kami rek muka kubur-kubur maraneh sarta ngabijilkeun maraneh ti jero kubur, tuluy maraneh rek dibawa ka tanah Israil. 13Geus kitu maraneh bakal nyaho yen Kami teh Rama maraneh, nalika Kami muka kubur-kubur maraneh sarta ngangkat maraneh kaluar ti jero kubur, he anak-anak Kami. 14Kami rek maparin Roh Kami ka jero maraneh, tuluy maraneh bakal harirup, sarta maraneh ku Kami bakal dicicingkeun di tanah maraneh sorangan. Geus kitu maraneh bakal nyaho yen Kami, Rama maraneh, geus ngandika sarta geus midamel, kitu dawuhan Rama urang.”
Rama Urang Ngahijikeun Deui Anak-anak-Na nu Geus Papisah
15Aya deui pangandika Rama urang anu sumping ka sim kuring, saur-Na:
16“Jeung maneh, eh anak manusa, cokot hiji iteuk tuluy tulisan dina eta, ‘Keur Yuda jeung urang Israil, baturna.’ Tuluy cokot iteuk sejen, tulisan dina eta, ‘Keur Yusup — iteuk Epraim — jeung sakumna urang Israil, baturna. 17Tuluy hijikeun jadi hiji iteuk, supaya jadi ngahiji dina leungeun maneh.’”
18“Jeung lamun bangsa maneh nanya ka maneh, ‘Naon maksud ieu kabeh teh?’ 19bejakeun ka maranehna, Kieu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa: Kami rek nyokot iteuk Yusup, anu aya dina leungeun Epraim, jeung kaom-kaom Israil anu ngahiji jeung manehna, tuluy ku Kami digabungkeun kana iteuk Yuda, dijieun hiji iteuk, supaya ngahiji dina leungeun Kami. 20Cekel dina leungeun maneh iteuk-iteuk anu ditulisan ku maneh teh, di hareupeun maranehna. 21Geus kitu bejakeun ka maranehna, Kieu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa: ‘Kami rek nyokot urang Israil ti antara bangsa-bangsa anu geus dijugjug ku maranehna; Kami rek ngumpulkeun maranehna ti sagala juru tuluy dibawa ka tanahna sorangan. 22Maranehna ku Kami rek dijadikeun hiji bangsa di eta tanah, di pagunungan Israil, sarta bakal aya hiji raja anu ngarajaan maranehna kabeh. Maranehna moal jadi dua bangsa deui, moal pisan dibagi deui jadi dua karajaan. 23Maranehna moal deui ngaruksak dirina ku brahala-brahalana, ku barang-barang pikagila-gilaeun, atawa ku sagala rupa durakana. Kami rek nyalametkeun maranehna ti unggal tempat anu didicingan sarta dipake migawe dosa, tuluy disucikeun. Maranehna bakal jadi anak-anak Kami, sarta Kami bakal jadi Rama maranehna. 24Abdi Kami, Daud, bakal jadi raja maranehna; maranehna kabeh bakal boga hiji pangangon. Maranehna bakal nurut kana hukum-hukum Kami, ngagem papakon Kami, sarta ngalakonanana. 25Maranehna bakal maratuh di tanah anu ku Kami geus dipaparinkeun ka abdi Kami, Yakub, tempat karuhun maraneh baheula maratuh. Maranehna, anak-anakna, jeung incu-incuna bakal maratuh di dinya salalanggengna, sarta Daud abdi Kami bakal jadi pamingpin maranehna salalanggengna. 26Kami rek nyieun perjangjian karahayuan jeung maranehna, perjangjian anu langgeng. Kami rek matuhkeun maranehna sarta ngalobaan maranehna, tuluy rek nempatkeun tempat suci Kami di tengah-tengah maranehna salalanggengna. 27Padumukan Kami bakal aya di luhur maranehna; Kami bakal jadi Rama maranehna, sarta maranehna bakal jadi anak-anak Kami. 28Geus kitu bangsa-bangsa bakal nyaho yen Kami teh Rama maraneh, anu nyucikeun Israil, nalika tempat suci Kami aya di tengah-tengah maranehna salalanggengna.’”