حزقيل 37 FHB Father's Heart Bible™

37 ¹اسان جي پيءُ جو هٿ مون مٿان آيو. هن مون کي اسان جي پيءُ جي روح وسيلي ٻاهر ڪڍي آندو ۽ واديءَ جي وچ ۾ آڻي رکيائينم—اها هڏن سان ڀريل هئي. ²مون کي انهن جي چوڌاري گهمايائين، چوڌاري—واديءَ جي تري تي تمام گھڻا هڏا هئا، ۽ تمام سڪل هئا.

³چيائينم تہ ”اي ابنِ آدم، ڇا اهي هڏا جيئرا ٿي سگھندا؟“ مون وراڻيو تہ ”اي حاڪم پيءُ، تون ئي ڄاڻين ٿو.“

⁴پوءِ مون کي چيائين تہ ”انهن هڏن مٿان اڳڪٿي ڪر ۽ انهن کي چؤ تہ اي سڪل هڏؤ، اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌو. ⁵حاڪم پيءُ انهن هڏن کي هيئن ٿو فرمائي تہ آءٌ اوهان ۾ ساھ آڻيان ٿو، ۽ اوهين جيئرا ٿيندا. ⁶آءٌ اوهان تي نسون چاڙهيندس، اوهان مٿان گوشت آڻيندس، اوهان کي چمڙيءَ سان ڍڪيندس، اوهان ۾ ساھ وجهندس، تہ اوهين جيئرا ٿيندا. تڏهن اوهين ڄاڻندا تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان.“

⁷تنهنڪري جيئن حڪم ٿيو هو تيئن مون اڳڪٿي ڪئي. جڏهن مون اڳڪٿي ڪئي تڏهن هڪ آواز آيو—کڙڪو—۽ هڏا هڪ ٻئي سان ملي ويا، هڏو پنهنجي هڏي سان. ⁸مون نهاريو تہ انهن تي نسون هيون، مٿن گوشت وڌي آيو هو، مٿان چمڙي ڍڪيل هئي—پر انهن ۾ ساھ ڪونہ هو.

⁹چيائينم تہ ”ساھ لاءِ اڳڪٿي ڪر، اي ابنِ آدم، اڳڪٿي ڪري ساھ کي چؤ تہ حاڪم پيءُ ٿو فرمائي تہ اي ساھ، چئن هوائن کان اچ، ۽ انهن ماريلن ۾ ڦوڪ، تہ اهي جيئرا ٿين.“ ^a a v9 هتي هڪ ئي لفظ جي معنيٰ ساھ، هوا ۽ روح آهي—تنهنڪري اهو چئن هوائن جو، مئلن ۾ سڏيل زندگيءَ جي ساھ جو، ۽ انهيءَ روح جو نالو آهي جيڪو اسان جو پيءُ آيت 14 ۾ وهائي ٿو.

¹⁰تنهنڪري جيئن مون کي حڪم ڏنائين تيئن مون اڳڪٿي ڪئي، تہ ساھ انهن ۾ داخل ٿيو، ۽ اهي جيئرا ٿي پنهنجن پيرن تي بيهي رهيا—هڪ وڏو، تمام وڏو لشڪر.

¹¹چيائينم تہ ”اي ابنِ آدم، اهي هڏا اسرائيل جو سڄو گھراڻو آهن. اهي ٿا چون تہ ’اسان جا هڏا سُڪي ويا آهن ۽ اسان جي اميد ختم ٿي وئي آهي، اسين بلڪل ڪٽجي ويا آهيون.‘ ¹²تنهنڪري اڳڪٿي ڪري انهن کي چؤ تہ حاڪم پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ آءٌ اوهان جون قبرون کوليان ٿو ۽ اوهان کي اوهان جي قبرن مان ڪڍي آڻيان ٿو، اي منهنجا ٻارؤ، ۽ اوهان کي اسرائيل جي ملڪ ۾ آڻيندس. ¹³جڏهن آءٌ اوهان جون قبرون کوليندس ۽ اوهان کي اوهان جي قبرن مان ڪڍندس، اي منهنجا ٻارؤ، تڏهن اوهين ڄاڻندا تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان. ¹⁴آءٌ پنهنجو روح اوهان ۾ وجهندس، تہ اوهين جيئرا ٿيندا، ۽ اوهان کي اوهان جي پنهنجي ملڪ ۾ آباد ڪندس. تڏهن اوهين ڄاڻندا تہ مون اوهان جي پيءُ چيو بہ آهي ۽ ڪيو بہ آهي، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي.“

اسان جو پيءُ پنهنجن ورهايل ٻارن کي وري گڏائي ٿو

¹⁵اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ وري آيو تہ

¹⁶”تون، اي ابنِ آدم، هڪ لٺ وٺي انهيءَ تي لک تہ ’يهوداه ۽ سندس ساٿي بني اسرائيل لاءِ.‘ پوءِ ٻي لٺ وٺي انهيءَ تي لک تہ ’يوسف لاءِ—افرائيم جي لٺ—۽ اسرائيل جي سڄي گھراڻي لاءِ، جيڪي سندس ساٿي آهن. ¹⁷انهن کي گڏي هڪ لٺ ڪري ڇڏ، تہ اهي تنهنجي هٿ ۾ هڪ ٿي وڃن.‘

¹⁸”جڏهن تنهنجا ماڻهو تو کان پڇن تہ ’انهن جو تنهنجي لاءِ ڇا مطلب آهي؟‘ ¹⁹تڏهن انهن کي چئجان تہ حاڪم پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ آءٌ يوسف جي لٺ، جيڪا افرائيم جي هٿ ۾ آهي، ۽ ان سان گڏيل اسرائيل جا قبيلا وٺان ٿو، ۽ انهن کي يهوداه جي لٺ سان ملائي هڪ لٺ ٿو بڻايان، تہ اهي منهنجي هٿ ۾ هڪ ٿي وڃن. ²⁰جن لٺن تي تو لکيو آهي، سي انهن جي اکين اڳيان پنهنجي هٿ ۾ جھلي رکج. ²¹پوءِ انهن کي چئجان تہ حاڪم پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ’آءٌ بني اسرائيل کي انهن قومن مان ٿو وٺان جتي اهي ويا هئا، آءٌ انهن کي چوڌاري کان گڏ ڪندس ۽ انهن جي پنهنجي ملڪ ۾ آڻيندس. ²²آءٌ انهن کي ملڪ ۾، اسرائيل جي جبلن تي، هڪ قوم بڻائيندس، ۽ هڪڙو بادشاهه انهن سڀني تي بادشاهه ٿيندو. اهي وري ٻہ قومون نہ رهندا، ۽ ڪڏهن بہ ٻن بادشاهين ۾ ورهايل نہ ٿيندا. ²³اهي وري پنهنجن بتن، پنهنجين نفرت جوڳين شين، يا پنهنجين ڪنهن بہ بغاوت سان پاڻ کي ناپاڪ نہ ڪندا. جتي اهي رهيا ۽ گناه ڪيائون، انهن سڀني هنڌن کان آءٌ کين بچائيندس ۽ پاڪ ڪندس. اهي منهنجا ٻار ٿيندا، ۽ آءٌ سندن پيءُ ٿيندس. ²⁴منهنجو ٻانهو داؤد انهن تي بادشاهه ٿيندو، ۽ انهن سڀني جو هڪڙو ئي ريڍار ٿيندو. اهي منهنجا فيصلا مڃيندا، منهنجا قاعدا پاڙيندا ۽ انهن تي عمل ڪندا. ²⁵اهي انهيءَ ملڪ ۾ رهندا جيڪو مون پنهنجي ٻانهي يعقوب کي ڏنو هو، جتي اوهان جا ابا ڏاڏا رهيا. اهي، سندن ٻار ۽ سندن ٻارن جا ٻار اتي هميشه رهندا، ۽ منهنجو ٻانهو داؤد هميشه لاءِ سندن شهزادو ٿيندو. ²⁶آءٌ انهن سان سلامتيءَ جو عهد ڪندس، انهن سان هڪ هميشه جو عهد. کين آباد ڪندس ۽ وڌائيندس، ۽ پنهنجي پاڪ جاءِ انهن جي وچ ۾ هميشه لاءِ قائم ڪندس. ²⁷منهنجي رهڻ جي جاءِ انهن مٿان هوندي، آءٌ سندن پيءُ ٿيندس، ۽ اهي منهنجا ٻار ٿيندا. ²⁸جڏهن منهنجي پاڪ جاءِ هميشه لاءِ انهن جي وچ ۾ هوندي، تڏهن قومون ڄاڻنديون تہ آءٌ، اوهان جو پيءُ، اسرائيل کي پاڪ ٿو ڪريان.‘“