حزقیال 37

37 ¹دستِ پدر ما بر من قرار گرفت. او مرا به‌وسیلهٔ روح پدر ما بیرون آورد و در میانِ آن دره فرودم آورد—و آن دره پُر از استخوان بود. ²او مرا گرداگردِ آنها گردانید؛ استخوان‌های بسیار بسیار بر کفِ آن دره بود، و بسیار خشک.

³به من گفت: «ای پسرِ انسان، آیا این استخوان‌ها می‌توانند زنده شوند؟» گفتم: «ای پدرِ متعال، تو می‌دانی.»

⁴آنگاه به من گفت: «بر این استخوان‌ها نبوّت کن: ای استخوان‌های خشک، کلامِ پدر ما را بشنوید. ⁵پدرِ متعال به این استخوان‌ها چنین می‌گوید: اینک من نَفَس در شما می‌دمم و زنده خواهید شد. ⁶بر شما پی‌ها می‌نهم و گوشت بر شما می‌آورم و شما را با پوست می‌پوشانم و در شما نَفَس می‌گذارم، و زنده خواهید شد. آنگاه خواهید دانست که من پدرِ شما هستم.»

⁷پس چنان‌که فرمان یافته بودم نبوّت کردم. و چون نبوّت می‌کردم، صدایی برخاست—صدای به‌هم‌خوردن—و استخوان‌ها به‌هم پیوستند، استخوان به استخوانِ خود. ⁸نگریستم: پی‌ها بر آنها بود، و گوشت بر آنها روییده، و پوست آنها را پوشانده بود—امّا در آنها نَفَسی نبود.

⁹به من گفت: «بر نَفَس نبوّت کن؛ ای پسرِ انسان، نبوّت کن و به نَفَس بگو: پدرِ متعال چنین می‌گوید: ای نَفَس، از چهار باد بیا و در این کشتگان بِدَم تا زنده شوند.» ^a a v9 در اینجا یک واژهٔ واحد به معنای نَفَس، باد و روح است—از این رو هم چهار باد را می‌نامد، هم دَمِ حیاتی را که به مردگان فراخوانده می‌شود، و هم روحی را که پدر ما در آیهٔ ۱۴ فرو می‌ریزد.

¹⁰پس چنان‌که مرا فرمان داده بود نبوّت کردم، و نَفَس به آنها درآمد و زنده شدند و بر پاهای خود ایستادند—لشکری بسیار بسیار بزرگ.

¹¹به من گفت: «ای پسرِ انسان، این استخوان‌ها تمامیِ خاندانِ اسرائیل‌اند. آنها می‌گویند: ‹استخوان‌های ما خشک شده و امیدمان بر باد رفته است؛ ما به‌کلّی منقطع شده‌ایم.› ¹²پس نبوّت کن و به آنها بگو: پدرِ متعال چنین می‌گوید: اینک من قبرهای شما را می‌گشایم و شما را از قبرهایتان برمی‌آورم، ای فرزندانِ من، و شما را به سرزمینِ اسرائیل خواهم آورد. ¹³آنگاه خواهید دانست که من پدرِ شما هستم، هنگامی که قبرهای شما را بگشایم و شما را از قبرهایتان بیرون آورم، ای فرزندانِ من. ¹⁴و روحِ خود را در شما می‌نهم و زنده خواهید شد، و شما را در سرزمینِ خودتان ساکن خواهم ساخت. آنگاه خواهید دانست که من، پدرِ شما، این را گفته و به‌عمل آورده‌ام—پدر ما چنین می‌گوید.»

پدر ما فرزندانِ جداشدهٔ خود را دوباره یکی می‌سازد

¹⁵بارِ دیگر کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

¹⁶«و تو، ای پسرِ انسان، چوبی برگیر و بر آن بنویس: ‹برای یهودا و بنی‌اسرائیل، همراهانِ او.› سپس چوبی دیگر برگیر و بر آن بنویس: ‹برای یوسف—چوبِ افرایم—و تمامیِ خاندانِ اسرائیل، همراهانِ او.› ¹⁷و آنها را به‌هم بپیوند تا یک چوب شوند، و در دستت یکی گردند.

¹⁸«و چون قومِ تو از تو بپرسند: ‹مقصودت از این‌ها چیست؟› ¹⁹به آنها بگو: پدرِ متعال چنین می‌گوید: اینک من چوبِ یوسف را که در دستِ افرایم است، با قبیله‌های اسرائیل که به او پیوسته‌اند، می‌گیرم و آن را به چوبِ یهودا می‌افزایم و از آنها یک چوب می‌سازم، تا در دستِ من یکی شوند. ²⁰و چوب‌هایی را که بر آنها نوشته‌ای، در برابرِ چشمانشان در دستِ خود نگاه دار. ²¹آنگاه به آنها بگو: پدرِ متعال چنین می‌گوید: ‹اینک من بنی‌اسرائیل را از میانِ قوم‌هایی که به آنجا رفته‌اند بیرون می‌آورم؛ آنها را از هر سو گرد می‌آورم و به سرزمینِ خودشان می‌آورم. ²²و آنها را در آن سرزمین، بر کوه‌های اسرائیل، یک ملّت خواهم ساخت، و یک پادشاه بر همهٔ آنان پادشاهی خواهد کرد. دیگر دو ملّت نخواهند بود و هرگز دیگر به دو پادشاهی تقسیم نخواهند شد. ²³و دیگر خویشتن را با بت‌هایشان و چیزهای نفرت‌انگیزشان و هیچ‌یک از سرکشی‌هایشان نجس نخواهند ساخت. من آنها را از هر جایی که در آن ساکن بودند و گناه کردند نجات می‌دهم و پاکشان می‌سازم. آنها فرزندانِ من خواهند بود و من پدرِ آنها خواهم بود. ²⁴و بندهٔ من داوود بر آنها پادشاه خواهد بود، و همگی یک شبان خواهند داشت. آنها از احکامِ من پیروی خواهند کرد و فرایضِ مرا نگاه داشته، به‌جا خواهند آورد. ²⁵و در سرزمینی که به بندهٔ خود یعقوب دادم، جایی که پدرانِ شما در آن ساکن بودند، سکونت خواهند کرد. آنها و فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان تا به ابد در آنجا ساکن خواهند بود، و بندهٔ من داوود تا ابد سَرورِ آنها خواهد بود. ²⁶و با آنها عهدِ سلامتی خواهم بست، عهدی جاودانی با آنها. آنها را استوار خواهم ساخت و افزون خواهم گردانید، و مکانِ مقدسِ خود را تا به ابد در میانشان قرار خواهم داد. ²⁷مسکنِ من بر آنها خواهد بود؛ من پدرِ آنها خواهم بود و آنها فرزندانِ من خواهند بود. ²⁸آنگاه قوم‌ها خواهند دانست که من پدرِ شما هستم، که اسرائیل را مقدّس می‌سازم، هنگامی که مکانِ مقدسِ من تا به ابد در میانشان باشد.›»