حزقیال 38

38 ¹کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

²ای پسرِ انسان، روی خود را به سوی جوج، از سرزمینِ ماجوج، رئیسِ اعظمِ ماشک و توبال بگردان و بر ضدّ او نبوّت کن. ³بگو: خداوندگارْ پدر چنین می‌فرماید: «من بر ضدّ تو هستم، ای جوج، رئیسِ اعظمِ ماشک و توبال. ⁴تو را برمی‌گردانم، و قلّاب‌ها در آرواره‌هایت می‌گذارم، و تو را با تمامِ لشکرت بیرون می‌آورم؛ اسبان و سواران، همه به‌تمامی مسلّح، گروهی عظیم با سپرهای بزرگ و کوچک، هر یک شمشیر به دست. ⁵پارس و کوش و فوط با ایشان‌اند، همگی مجهّز به سپر و خُود؛ ⁶جومَر با همهٔ سپاهیانش، و بیت‌توجَرمه از دورترین شمال با همهٔ سپاهیانش — قوم‌های بسیار همراه تو.

⁷آماده باش؛ خود را مهیّا کن، تو و همهٔ گروه‌هایی که گِردِ تو جمع شده‌اند، و نگاهبانِ ایشان باش. ⁸پس از روزهای بسیار احضار خواهی شد. در سال‌های آخر به سرزمینی هجوم خواهی برد که از جنگ رهایی یافته، سرزمینی که مردمانش از قوم‌های بسیار بر کوه‌های اسرائیل که دیرزمانی ویران بوده، گرد آمده‌اند. آنان که از میان قوم‌ها بیرون آورده شده‌اند، اکنون همگی در امنیّت به سر می‌برند. ⁹پیش خواهی رفت، همچون طوفانی که فرا می‌رسد، همچون ابری که زمین را می‌پوشاند — تو و همهٔ سپاهیانت، و قوم‌های بسیار همراه تو.»

¹⁰خداوندگارْ پدر چنین می‌فرماید: «در آن روز اندیشه‌هایی به ذهنت خطور خواهد کرد و نقشه‌ای پلید در سر خواهی پروراند. ¹¹خواهی گفت: ‹به سرزمینی از دهکده‌های بی‌حصار لشکر خواهم کشید؛ بر قومی آرام که در امنیّت به سر می‌برند حمله خواهم برد، همگی بی‌دیوار و بی‌پشت‌بند و بی‌دروازه،› ¹²تا غنیمت و غارت به چنگ آورم، تا بر ویرانه‌هایی که دوباره آباد شده‌اند و بر قومی که از میان قوم‌ها گرد آمده‌اند حمله برم، آنان که دام و دارایی به دست آورده‌اند و در مرکزِ زمین ساکن‌اند. ¹³سِبا و دِدان و بازرگانانِ تَرشیش با همهٔ شیربچگانش از تو خواهند پرسید: ‹آیا برای گرفتنِ غنیمت آمده‌ای؟ آیا گروهت را برای غارت گرد آورده‌ای — تا نقره و طلا برگیری، دام و دارایی به چنگ آوری، و غنیمتی عظیم با خود ببری؟›»

¹⁴پس ای پسرِ انسان، نبوّت کن و به جوج بگو: خداوندگارْ پدر چنین می‌فرماید: «در آن روز، هنگامی که قومِ من اسرائیل در امنیّت به سر می‌برند، آیا آن را نخواهی دانست؟ ¹⁵از جایگاهِ خود در دورترین شمال خواهی آمد، تو و قوم‌های بسیار همراه تو، همگی سوار بر اسبان — گروهی عظیم، لشکری نیرومند. ¹⁶بر ضدّ قومِ من اسرائیل خواهی آمد، همچون ابری که زمین را می‌پوشاند. در روزهای آخر تو را بر ضدّ سرزمینم خواهم آورد، ای جوج، تا قوم‌ها مرا بشناسند، آنگاه که در برابرِ دیدگانشان به‌واسطهٔ تو قدّوسیّتِ خود را نمایان سازم.»

¹⁷خداوندگارْ پدر چنین می‌فرماید: آیا تو همانی نیستی که در زمان‌های گذشته درباره‌اش سخن گفتم، به‌واسطهٔ خدمتگزارانم، انبیای اسرائیل، که در آن روزگار سال‌ها نبوّت کردند که تو را بر ضدّ ایشان خواهم آورد؟ ¹⁸در آن روز، هنگامی که جوج به سرزمینِ اسرائیل حمله می‌آورد، خشمِ سوزانم شعله‌ور خواهد شد؛ این است فرمودهٔ خداوندگارْ پدر. ¹⁹«در غیرتِ خود و در آتشِ خشمم اعلام می‌کنم: در آن روز زلزله‌ای بزرگ سرزمینِ اسرائیل را در بر خواهد گرفت. ²⁰ماهیانِ دریا، پرندگانِ آسمان، جانورانِ صحرا، هر خزنده‌ای که بر زمین می‌خزد، و هر انسانی که بر روی زمین است، از حضورِ من به لرزه خواهند افتاد. کوه‌ها فرو خواهند ریخت، صخره‌ها فرو خواهند غلتید، و هر دیواری بر زمین خواهد افتاد.» ²¹شمشیری بر ضدّ جوج بر همهٔ کوه‌هایم فرا خواهم خواند؛ این است فرمودهٔ خداوندگارْ پدر؛ شمشیرِ هر کس بر ضدّ برادرش خواهد بود. ²²«او را به وبا و خون‌ریزی داوری خواهم کرد؛ بارانِ سیل‌آسا، تگرگ، آتش و گوگرد بر او و بر سپاهیانش و بر قوم‌های بسیاری که همراه اویند فرو خواهم ریخت. ²³بدین‌سان عظمت و قدّوسیّتِ خود را نمایان خواهم ساخت و خویشتن را در برابرِ قوم‌های بسیار خواهم شناساند. آنگاه خواهند دانست که من پدر هستم.»