حزقیال 36

36 ¹و تو، ای پسرِ انسان، بر کوه‌های اسرائیل نبوّت کن و بگو: ای کوه‌های اسرائیل، کلامِ پدرِ ما را بشنوید. ²خداوندگارْ پدر چنین می‌گوید: چون دشمن دربارهٔ شما گفت: «هَه‌هَه! بلندی‌های باستانی اکنون از آنِ ماست»، ³پس نبوّت کن و بگو: خداوندگارْ پدر چنین می‌گوید: چون شما را ویران کردند و از هر سو پایمالتان نمودند تا میراثِ بقیهٔ قوم‌ها شوید و زبانزد و بدگوییِ مردمان گردید،

⁴پس ای کوه‌های اسرائیل، کلامِ خداوندگارْ پدر را بشنوید. خداوندگارْ پدر به کوه‌ها و تپه‌ها، به دره‌ها و وادی‌ها، به خرابه‌های متروک و شهرهای رهاشده که غارت و ریشخندِ بقیهٔ قوم‌های پیرامون شدند، چنین می‌گوید:

⁵پس خداوندگارْ پدر چنین می‌گوید: در آتشِ غیرتِ خود بر ضدِ بقیهٔ قوم‌ها و تمامیِ اَدوم سخن گفته‌ام، آنان که با شادیِ تمامِ دل و تحقیرِ کامل، سرزمینِ مرا از آنِ خود خواندند تا چراگاهش را غارت کنند. ⁶پس دربارهٔ سرزمینِ اسرائیل نبوّت کن؛ به کوه‌ها و تپه‌ها، به دره‌ها و وادی‌ها بگو: خداوندگارْ پدر چنین می‌گوید: در غیرت و خشمِ خود سخن گفته‌ام، زیرا شما اهانتِ قوم‌ها را متحمّل شده‌اید. ⁷پس خداوندگارْ پدر چنین می‌گوید: دستِ خود را به سوگند برافراشته‌ام—قوم‌های پیرامونِ شما، خودْ اهانتشان را متحمّل خواهند شد.

⁸امّا شما، ای کوه‌های اسرائیل، شاخه‌ها خواهید رویانید و برای قومِ من اسرائیل میوه خواهید آورد، زیرا بازگشتشان به خانه نزدیک است. ⁹زیرا من با شما هستم؛ به سوی شما روی می‌گردانم، و شما شخم زده و کِشت خواهید شد. ¹⁰مردم را بر شما بسیار خواهم ساخت—تمامیِ خاندانِ اسرائیل، جملگی. شهرها آباد و خرابه‌ها بازسازی خواهند شد. ¹¹مردم و حیوانات را بر شما بسیار خواهم ساخت؛ آنان افزون و بارور خواهند شد. شما را چون روزگارانِ گذشته ساکن خواهم کرد و بیش از پیش به شما نیکویی خواهم نمود. آنگاه خواهید دانست که من پدرِ شما هستم. ¹²مردم را بر شما به راه خواهم آورد—فرزندانم اسرائیل را؛ آنان شما را تصرّف خواهند کرد، شما میراثِ ایشان خواهید بود، و دیگر هرگز آنان را بی‌فرزند نخواهید ساخت.

¹³خداوندگارْ پدر چنین می‌گوید: چون به شما می‌گویند: «تو مردم را می‌بلعی و قومِ خود را از فرزندان محروم می‌سازی»، ¹⁴پس دیگر مردم را نخواهی بلعید و قومِ خود را بی‌فرزند نخواهی ساخت، خداوندگارْ پدر می‌فرماید. ¹⁵دیگر نخواهم گذاشت اهانتِ قوم‌ها را بشنوی؛ دیگر ننگِ مردمان را متحمّل نخواهی شد و قومِ خود را نخواهی لغزانید، خداوندگارْ پدر می‌فرماید.

¹⁶کلامِ پدرِ ما بر من نازل شد و گفت:

¹⁷«ای پسرِ انسان، هنگامی که خاندانِ اسرائیل در سرزمینِ خود ساکن بودند، آن را به راه‌ها و کردارهای خویش نجس ساختند. راهِ ایشان در نظرِ من همچون نجاستِ قاعدگیِ زن بود. ¹⁸پس خشمِ خود را بر ایشان فروریختم، به‌سببِ خونی که بر زمین ریختند و از آن رو که آن را با بت‌های خویش نجس کردند. ¹⁹‹ایشان را در میانِ قوم‌ها پراکندم و در سرزمین‌ها متفرّق ساختم؛ بر حسبِ راه‌ها و کردارهایشان بر آنان داوری کردم.› ²⁰امّا در میانِ قوم‌هایی که به آنجا رفتند، نامِ مقدّسِ مرا بی‌حرمت کردند، چراکه دربارهٔ ایشان گفته می‌شد: ‹اینان قومِ خداوندند، با این‌همه سرزمینِ او را ترک کرده‌اند.› ²¹امّا من برای نامِ مقدّسِ خود دلواپس شدم، همان که خاندانِ اسرائیل در میانِ قوم‌هایی که به آنجا رفتند، بی‌حرمت کرده بودند.

²²پس به خاندانِ اسرائیل بگو: خداوندگارْ پدر چنین می‌گوید: «ای خاندانِ اسرائیل، من نه به‌خاطرِ شما، بلکه به‌خاطرِ نامِ مقدّسِ خود دست به کار می‌شوم، همان نامی که در میانِ قوم‌هایی که به آنجا رفتید بی‌حرمت کردید. ²³نامِ عظیمِ خود را مقدّس خواهم ساخت—همان که در میانِ قوم‌ها بی‌حرمت شد، همان که شما در میانِ ایشان بی‌حرمت کردید. آنگاه قوم‌ها خواهند دانست که من پدرم، خداوندگارْ پدر می‌فرماید، هنگامی که در برابرِ چشمانِ ایشان، خویشتن را در شما مقدّس بنمایم.

²⁴«شما را از میانِ قوم‌ها برخواهم گرفت، از همهٔ سرزمین‌ها گرد خواهم آورد و به سرزمینِ خودتان خواهم آورد. ²⁵آبِ پاک بر شما خواهم پاشید و پاک خواهید شد؛ شما را از همهٔ نجاسات و همهٔ بت‌هایتان طاهر خواهم ساخت. ²⁶دلی تازه به شما خواهم داد و روحی تازه در درونتان خواهم نهاد. دلِ سنگی را از جسمِ شما بیرون خواهم آورد و دلی گوشتین به شما خواهم بخشید. ²⁷روحِ خود را در درونِ شما خواهم نهاد و کاری خواهم کرد که در فرایضِ من گام بردارید و احکامِ مرا نگاه داشته، به آنها عمل کنید. ²⁸در سرزمینی که به پدرانتان دادم ساکن خواهید شد؛ شما فرزندانِ من خواهید بود و من پدرِ شما. ²⁹شما را از همهٔ نجاساتتان نجات خواهم داد. غلّه را فراخوانده، آن را بسیار خواهم ساخت و قحطی بر شما نخواهم آورد. ³⁰میوهٔ درختان و محصولِ صحرا را افزون خواهم کرد، تا دیگر هرگز ننگِ قحطی را در میانِ قوم‌ها متحمّل نشوید.

³¹«آنگاه راه‌های بدِ خود و کردارهای ناشایستتان را به یاد خواهید آورد و به‌سببِ گناهان و کارهای کراهت‌آورتان از خویشتن بیزار خواهید شد. ³²خداوندگارْ پدر می‌فرماید: من به‌خاطرِ شما دست به کار نمی‌شوم—این را بدانید. ای خاندانِ اسرائیل، به‌سببِ راه‌های خود شرمسار و رسوا شوید.

³³خداوندگارْ پدر چنین می‌گوید: «در روزی که شما را از همهٔ گناهانتان پاک سازم، شهرها را دوباره آباد و خرابه‌ها را بازسازی خواهم کرد. ³⁴زمینِ ویران به‌جای آنکه در نظرِ هر رهگذر بایر بماند، کشت خواهد شد. ³⁵خواهند گفت: ‹این سرزمینِ ویران همچون باغِ عدن گشته است؛ شهرهای خراب و ویران و منهدم اکنون مستحکم و مسکون‌اند.› ³⁶‹آنگاه قوم‌هایی که در پیرامونتان باقی مانده‌اند، خواهند دانست که من، پدر، آنچه را ویران شده بود بازساختم و بایر را دوباره کاشتم. من، پدرِ شما، سخن گفته‌ام و آن را به انجام خواهم رسانید.›

³⁷خداوندگارْ پدر چنین می‌گوید: «این را نیز خواهم گذاشت که خاندانِ اسرائیل از من درخواست کنند تا برایشان به‌جا آورم: مردمانِ ایشان را همچون گلّه بسیار خواهم ساخت. ³⁸همچون گلّهٔ قربانی‌ها، همچون گلّهٔ اورشلیم در عیدهای مقرّرش، چنین شهرهای ویران از گلّه‌های مردم پر خواهند شد. آنگاه خواهند دانست که من پدرِ شما هستم.»