Rama Urang Ngadawuhkeun Pangharepan ka Gunung-gunung

Yehezkiel nyarita ka tanahna sorangan: gunung-gunung anu dipoyok ku bangsa-bangsa bakal digarap jeung pinuh ku jalma deui. Rama urang nyebutkeun kalawan terang yén Mantenna ngalakukeun éta demi jenengan-Na sorangan, lain demi pantesna maranéhna, kalawan cai anu beresih, haté daging ganti haté batu, jeung Roh-Na di jero maranéhna.

Pasal 36.

Jeung maneh, anak manusa, nubuat ka gunung-gunung Israil: Eh gunung-gunung Israil, regepkeun dawuhan Rama urang. Kieu dawuh Rama Nu Maha Kawasa: Ku sabab musuh geus ngomong ngeunaan maraneh, “Aha! Tempat-tempat luhur anu baheula geus jadi milik urang,” ku sabab kitu nubuat jeung ucapkeun: Kieu dawuh Rama Nu Maha Kawasa: Ku sabab maraneh dijadikeun suwung sarta diidek-idek ti unggal juru, nepi ka maraneh jadi milik bangsa-bangsa sejenna sarta jadi bahan omongan jeung pitenah jalma rea,

ku sabab kitu, eh gunung-gunung Israil, regepkeun dawuhan Rama Nu Maha Kawasa. Kieu dawuh Rama Nu Maha Kawasa ka gunung-gunung jeung pasir-pasir, ka lebak-lebak jeung lengkob-lengkob, ka ruruntuhan anu suwung jeung kota-kota anu ditinggalkeun anu geus jadi rampasan jeung pamoyokan bangsa-bangsa sejenna di sakurilingna:

ku sabab kitu kieu dawuh Rama Nu Maha Kawasa: Dina katimburuan Kami anu ngagedur, Kami geus ngandika ngalawan bangsa-bangsa sejenna jeung sakumna Edom, anu kalawan suka bungah sapinuhna sarta pinuh ku pamoyok geus ngaku tanah Kami jadi milikna, pikeun ngarampas tempat pangangonanana. Ku sabab kitu nubuat ngeunaan tanah Israil; ucapkeun ka gunung-gunung jeung pasir-pasir, ka lebak-lebak jeung lengkob-lengkob: Kieu dawuh Rama Nu Maha Kawasa: Kami geus ngandika dina katimburuan jeung bebendu Kami, ku sabab maraneh geus nandangan hinaan bangsa-bangsa. Ku sabab kitu kieu dawuh Rama Nu Maha Kawasa: Kami geus ngangkat panangan Kami pikeun sumpah—bangsa-bangsa di sakuriling maraneh bakal nandangan hinaanana sorangan.

Tapi maraneh, eh gunung-gunung Israil, bakal ngaluarkeun dahan-dahan sarta bakal buahan pikeun umat Kami Israil, sabab maranehna geus rek marulang. Sabab Kami aya di pihak maraneh; Kami bakal nyanghareup ka maraneh, sarta maraneh bakal digarap tur dipelakan. Kami bakal ngalobaan jalma di maraneh—sakumna turunan Israil, kabeh. Kota-kota bakal dieusian deui jeung ruruntuhan bakal diadegkeun deui. Kami bakal ngalobaan jalma jeung sato di maraneh; maranehna bakal tambah loba tur baranahan. Kami bakal ngancikan maraneh cara jaman baheula sarta bakal nyieun kahadean ka maraneh leuwih ti batan samemehna. Ti dinya maraneh bakal nyaho yen Kami teh Rama maraneh. Kami bakal ngajadikeun jalma leumpang di maraneh—putra-putra Kami Israil; maranehna bakal boga maraneh, maraneh bakal jadi warisanana, sarta maraneh moal deui-deui nyieun maranehna leungiteun anak.

Kieu dawuh Rama Nu Maha Kawasa: Ku sabab maranehna ngomong ka maraneh, “Maraneh ngahakan jalma sarta ngarampas anak-anak bangsa maraneh,” ku sabab kitu maraneh moal deui ngahakan jalma atawa nyieun bangsa maraneh leungiteun anak, kitu dawuh Rama Nu Maha Kawasa. Kami moal deui ngantep maraneh ngadenge hinaan bangsa-bangsa; maraneh moal deui nandangan wiwirang ti jalma rea atawa nyieun bangsa maraneh tijalikeuh, kitu dawuh Rama Nu Maha Kawasa.

Dawuhan Rama urang sumping ka kaula, kieu ungelna:

“Eh anak manusa, waktu turunan Israil maratuh di tanahna sorangan, maranehna geus nganajiskeun eta tanah ku lampah jeung kalakuanana. Lakuna di payuneun Kami teh ibarat najis awewe anu keur datang bulan. Ku sabab kitu Kami ngucurkeun bebendu Kami ka maranehna lantaran getih anu geus dikucurkeun maranehna di eta tanah sarta ku sabab maranehna geus nganajiskeun eta tanah ku brahalana. Kami geus nyerakkeun maranehna ka antara bangsa-bangsa, dipabalatakkeun ka sakuliah nagri; Kami geus ngahukuman maranehna numutkeun lampah jeung kalakuanana.” Tapi di antara bangsa-bangsa anu didatangan ku maranehna, maranehna geus ngarereged jenengan Kami nu suci, sabab ngeunaan maranehna aya ucapan, “Ieu teh umat PANGERAN, tapi kalah ka ninggalkeun tanah-Na.” Tapi Kami nyaah ka jenengan Kami nu suci, anu geus direregedan ku urang Israil di antara bangsa-bangsa anu didatanganana.

Ku sabab kitu bejakeun ka turunan Israil: Kieu dawuh Rama Nu Maha Kawasa: “Lain pikeun kapentingan maraneh Kami rek tumindak, eh turunan Israil, tapi pikeun jenengan Kami nu suci, anu geus direregedan ku maraneh di antara bangsa-bangsa anu didatangan ku maraneh. Kami bakal nyucikeun jenengan Kami anu agung—anu geus direregedan di antara bangsa-bangsa, anu geus direregedan ku maraneh di antara maranehna. Ti dinya bangsa-bangsa bakal nyaho yen Kami teh Rama, kitu dawuh Rama Nu Maha Kawasa, nalika Kami nembongkeun kasucian Kami ngaliwatan maraneh di payuneun maranehna.

“Kami bakal mawa maraneh ti bangsa-bangsa, ngumpulkeun maraneh ti sakuliah nagri, sarta nganteurkeun maraneh ka tanah maraneh sorangan. Kami bakal nyiramkeun cai beresih ka maraneh, sarta maraneh bakal beresih; Kami bakal nyucikeun maraneh tina sagala kacemaran maraneh jeung tina sagala brahala maraneh. Kami bakal maparin hate anu anyar ka maraneh sarta jiwa anu anyar di jero maraneh. Kami bakal nyokot hate batu tina daging maraneh sarta maparin hate daging ka maraneh. Kami bakal nyelapkeun Roh Kami di jero maraneh sarta ngajadikeun maraneh leumpang numutkeun katangtuan-katangtuan Kami, sarta maraneh bakal nurut kana hukum-hukum Kami tur ngalakonanana. Maraneh bakal maratuh di tanah anu ku Kami geus dipaparinkeun ka karuhun maraneh; maraneh bakal jadi putra-putra Kami, sarta Kami jadi Rama maraneh. Kami bakal nyalametkeun maraneh tina sagala kacemaran maraneh. Kami bakal nyalukan gandum sarta ngalobaanana, tur moal mere kalaparan ka maraneh. Kami bakal ngalobaan bubuahan tangkal jeung pepelakan di tegalan, supaya maraneh moal deui ngarasa wiwirang ku kalaparan di antara bangsa-bangsa.

“Ti dinya maraneh bakal inget kana lampah-lampah maraneh anu jahat jeung kalakuan anu teu hade, sarta maraneh bakal ijid ka diri sorangan ku sabab dosa-dosa jeung sagala kagoreng maraneh.” Lain pikeun kapentingan maraneh Kami tumindak, kitu dawuh Rama Nu Maha Kawasa—sing nyaho ku hal ieu. Sing era jeung wirang ku lampah maraneh, eh turunan Israil.

Kieu dawuh Rama Nu Maha Kawasa: “Dina waktu Kami nyucikeun maraneh tina sagala dosa maraneh, Kami bakal ngeusian deui kota-kota sarta ngadegkeun deui ruruntuhan. Tanah anu suwung bakal digarap, teu kawas tadina ngabagibrig di hareupeun saban jalma anu ngaliwat. Maranehna bakal ngaromong, ‘Tanah anu suwung ieu geus jadi lir taman Eden; kota-kota anu ancur, suwung, tur runtuh ayeuna geus dikuta sarta pinuh ku pangeusi.’ Ti dinya bangsa-bangsa anu masih aya di sakuriling maraneh bakal nyaho yen Kami, nya eta Rama, geus ngadegkeun deui naon anu geus dirubuhkeun sarta melak deui tanah anu geus jadi gurun keusik. Kami, Rama maraneh, geus ngandika sarta bakal ngalaksanakeunana.”

Kieu dawuh Rama Nu Maha Kawasa: “Ieu oge bakal diidinan ku Kami sangkan turunan Israil menta ka Kami pikeun maranehna: Kami bakal ngalobaan jalma-jalmana lir domba sakawan. Lir domba sakawan pikeun kurban, lir domba di Yerusalem dina poe-poe pesta anu geus ditangtukeun, kitu keneh kota-kota anu ancur bakal pinuh ku pirang-pirang jalma lir kawanan domba. Ti dinya maranehna bakal nyaho yen Kami teh Rama maraneh.”