Rama kita Ngandikakake Pangarep-arep marang Gunung-gunung

Yehezkiel ngandika marang tanahe dhewe: gunung-gunung kang dipoyoki para bangsa bakal diolah lan rame pendhudhuke maneh. Rama kita ngandika kanthi cetha yen Panjenengane tumindak marga saka asmane dhewe, dudu marga saka kabecikane wong-wong mau, kanthi banyu kang resik, ati daging gantine ati watu, lan Rohe ing sajroning wong-wong mau.

Pasal 36.

Lan kowe, he anaking manungsa, medhara wangsit marang gunung-gununge Israel: He gunung-gununge Israel, padha ngrungokna pangandikane Rama kita. Mangkene pangandikane Rama kita kang Mahakwasa: Sarehne mungsuh ngucap bab kowe, “Ha, tengger-tengger kuna iku saiki wis dadi duwek kita,” mulane medhara wangsit lan ngucapa: Mangkene pangandikane Rama kita kang Mahakwasa: Sarehne kowe digawe sepi mamring lan diidak-idak saka ing sakehe pinggir, satemah kowe dadi duweke bangsa-bangsa liyane sarta dadi bahan rasanan lan pitenahing wong akeh,

mulane, he gunung-gununge Israel, padha ngrungokna pangandikane Rama kita kang Mahakwasa. Mangkene pangandikane Rama kita kang Mahakwasa marang gunung-gunung lan tengger-tengger, marang jurang-jurang lan legok-legokan, marang gempuran kang sepi mamring lan kutha-kutha kang ditinggal suwung, kang wis dadi jarahan lan pepoyokan tumrap bangsa-bangsa liyane ing sakubenge:

mulane mangkene pangandikane Rama kita kang Mahakwasa: Ing sajroning panasing butarepanKu, Aku wis ngandika nglawan bangsa-bangsa liyane lan sakehing Edom, kang kanthi bungahing ati lan sakehing pangremehan ngaku-aku tanahKu dadi duweke, prelu ngrampas pangonane. Mulane medhara wangsit bab tanah Israel; kandhaa marang gunung-gunung lan tengger-tengger, marang jurang-jurang lan legok-legokan: Mangkene pangandikane Rama kita kang Mahakwasa: Aku wis ngandika sajroning butarepan lan bebenduKu, amarga kowe wis nyangga pangewan-ewane para bangsa. Mulane mangkene pangandikane Rama kita kang Mahakwasa: Aku wis ngangkat astaKu kanggo sumpah, bangsa-bangsa ing sakubengmu bakal padha nyangga pangewan-ewane dhewe.

Nanging kowe, he gunung-gununge Israel, bakal padha semi pang lan metokake woh kanggo umatKu Israel, amarga wis meh padha mulih. Awit Aku mihak kowe; Aku bakal madhep marang kowe, temah kowe bakal digarap lan disebari wiji. Aku bakal ngakehake wong ing kowe, yaiku sakehing turune Israel, kabeh. Kutha-kutha bakal dienggoni lan gempuran-gempuran bakal dibangun maneh. Aku bakal ngakehake wong lan kewan ing kowe; bakal padha tangkar-tumangkar lan subur. Aku bakal ndadekake kowe kaenggonan kaya ing jaman biyen sarta nggawe becik marang kowe ngluwihi kaya sakawit. Ing kono kowe bakal padha ngerti, yen Aku iki Ramamu. Aku bakal ndadekake wong padha lumaku ing kowe, yaiku anak-anakKu Israel; bakal padha ndarbeni kowe, kowe bakal dadi pusakane, sarta kowe ora bakal maneh ndadekake dheweke ilang anak-anake.

Mangkene pangandikane Rama kita kang Mahakwasa: Sarehne wong padha ngucap marang kowe, “Kowe mangan manungsa lan ngrampas anak-anake bangsamu,” mulane kowe ora bakal maneh mangan manungsa lan ora bakal maneh gawe sirnane anak-anake bangsamu, mangkono pangandikane Rama kita kang Mahakwasa. Aku ora bakal maneh ngejarake kowe ngrungu pangewan-ewane para bangsa; kowe ora bakal maneh nyangga pamoyoke para bangsa lan ora bakal maneh gawe kasandhunging bangsamu, mangkono pangandikane Rama kita kang Mahakwasa.

Pangandikane Rama kita banjur rawuh marang aku, mangkene:

“He anaking manungsa, nalika turune Israel manggon ing tanahe dhewe, padha najisake tanah mau srana laku lan tumindake. Lakune ana ngarsaKu kaya najising wong wadon kang lagi nggarap sari. Mulane Aku ngesokake bebenduKu marang dheweke amarga getih kang wis diwutahake ing tanah kono lan amarga padha najisake tanah iku srana brahala-brahalane. Aku mbuyarake dheweke ing antarane para bangsa, disebar ing pirang-pirang nagara; Aku ngadili dheweke miturut laku lan pakartine.” Nanging ana ing antarane para bangsa kang diparani, padha najisake asmaKu kang suci, awit wong padha ngucap bab dheweke, “Wong iki umate Sang Yehuwah, nanging padha ninggal tanahe.” Nanging Aku prihatin marang asmaKu kang suci, kang wis dinajisake dening turune Israel ana ing antarane para bangsa kang diparani.

Mulane kandhaa marang turune Israel: Mangkene pangandikane Rama kita kang Mahakwasa: “Dudu marga saka kowe anggonKu bakal tumindak, he turune Israel, nanging marga saka asmaKu kang suci, kang wis koknajisake ana ing antarane bangsa-bangsa kang koktekani. Aku bakal nucekake asmaKu kang agung, kang wis dinajisake ana ing antarane para bangsa, kang koknajisake ing tengahe. Ing kono para bangsa bakal padha ngerti, yen Aku iki Sang Rama, mangkono pangandikane Rama kita kang Mahakwasa, yaiku samasa Aku nedahake kasucenKu lumantar kowe ana ing ngarepe.

“Aku bakal ngentasake kowe saka ing antarane bangsa-bangsa, nglumpukake kowe saka sakehing nagara, sarta nggawa kowe menyang ing tanahmu dhewe. Aku bakal ngepyurake banyu resik marang kowe, temah kowe bakal dadi resik; Aku bakal nucekake kowe saka sakehing najismu lan sakehing brahalamu. Aku bakal menehi ati anyar marang kowe lan roh anyar ing batinmu. Aku bakal njabut ati watu saka ing badanmu lan menehi kowe ati daging. RohKu bakal Dakdokokake ing batinmu sarta Dakgawe kowe lumaku manut ing katetepanKu, temah kowe bakal netepi pranatanKu lan nindakake. Kowe bakal manggon ing tanah kang wis Dakwenehake marang para leluhurmu; kowe bakal padha dadi anak-anakKu, lan Aku dadi Ramamu. Aku bakal nylametake kowe saka sakehing najismu. Aku bakal nguwuh marang gandum lan ngakehake, sarta ora bakal ndhatengake pailan marang kowe. Aku bakal ngakehake wohing wit-witan lan asiling pategalan, supaya kowe ora maneh nandhang wirang marga pailan ana ing antarane para bangsa.

“Tumuli kowe bakal padha eling marang lakumu kang ala lan panggawemu kang ora becik, sarta kowe bakal padha sengit marang awakmu dhewe marga saka dosa-dosamu lan sakehing pratingkahmu kang nistha.” Dudu marga saka kowe anggonKu tumindak iki, mangkono pangandikane Rama kita kang Mahakwasa, iki kawruhana. Padha isina lan wiranga marga saka laku-lakumu, he turune Israel.

Mangkene pangandikane Rama kita kang Mahakwasa: “Ing dina nalika Aku nucekake kowe saka sakehing dosamu, Aku bakal ngenggoni maneh kutha-kutha mau lan mbangun maneh gempuran-gempuran kang wis rubuh. Tanah kang sepi mamring bakal digarap, ora kaya maune suwung ana ing ngarepe saben wong kang liwat. Wong bakal padha ngucap, ‘Tanah kang maune sepi mamring iki saiki wis dadi kaya patamanan Eden; kutha-kutha kang gempur, suwung lan rubuh saiki wis dadi beteng lan dienggoni.’ Ing kono para bangsa kang isih kari ana ing sakubengmu bakal padha ngerti, yen Aku iki Sang Rama, kang wis mbangun maneh apa kang wis dibubrah lan nanduri maneh tanah kang suwung iku. Aku, Ramamu, kang wis ngandika lan bakal nindakake.”

Mangkene pangandikane Rama kita kang Mahakwasa: “Bab iki uga bakal Daklilani marang turune Israel supaya padha nyuwun marang Aku, prelu Daktindakake kanggo wong-wong mau: Aku bakal ngakehake wonge kaya pepanthan wedhus. Kaya pepanthan wedhus kanggo kurban, kaya pepanthan wedhus ing Yerusalem nalika riyaya-riyaya kang wis katetepake, mangkono uga kutha-kutha kang wis rubuh bakal kebak ing pepanthaning manungsa. Tumuli wong-wong mau bakal padha sumurup, yen Aku iki Ramamu.”